Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 4 minuten

Gijs (38) wil zijn kinderen vaker zien: ‘Mijn ex houdt het tegen’

Een jaar na zijn scheiding is Gijs nog lang niet over het verdriet heen. Wat hem misschien nog het meest raakt, is niet dat zijn huwelijk voorbij is, maar dat hij zijn kinderen minder ziet dan hij wil. Nu hij eindelijk een eigen plek heeft, wil hij meer betrokken zijn als vader. “Maar mijn ex weigert. Ze zegt dat de kinderen gewend zijn aan hoe het nu gaat. Dat het te onrustig wordt als we het veranderen.”

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou scheiden. Ik zag haar echt als mijn grote liefde. We waren jong toen we elkaar leerden kennen, hebben samen alles opgebouwd: een huis, twee kinderen, vakanties en mooie herinneringen. Ik dacht dat wij samen oud zouden worden, maar zij dacht daar helaas anders over. Ze werd verliefd op een collega en ineens was ik niet meer genoeg.

Tijdelijk bij ouders ingetrokken

Dat heeft me compleet onderuit gehaald. Na de scheiding had ik geen woning. De huizenmarkt is een ramp en alles ging zo snel dat ik tijdelijk bij mijn ouders ben ingetrokken. Twee mensen op leeftijd in een klein appartement, en dan ik erbij. Mijn kinderen daar ook nog structureel laten slapen, dat was gewoon niet haalbaar. Dus ben ik akkoord gegaan met een regeling waarbij ik ze om het weekend zag. Het voelde verschrikkelijk, maar ik dacht: dit is tijdelijk. Even doorbijten tot ik iets voor mezelf heb.

Die periode was zwaar. Ik miste ze elke dag. Hun stemmen in huis, het geruzie om de afstandsbediening en gezellig samen eten. Als ik ze na een weekend weer terugbracht, voelde het alsof iemand een stuk van mij afsneed. Maar ik hield me vast aan het idee dat het niet voor altijd zou zijn.

Eigen appartement

En nu heb ik al een halfjaar een eigen appartement. Niet groot, maar het is meer dan prima. Twee slaapkamers, waarvan ik er eentje speciaal voor de kinderen heb ingericht. Bedden uitgezocht, hun lievelingsdekbedovertrekken gekocht en foto’s aan de muur. Ik was zó trots toen het klaar was. Eindelijk kon ik zeggen: papa heeft een thuis waar jullie altijd welkom zijn.

Dus ik wilde de regeling aanpassen. Niet meer alleen om het weekend, maar de helft van de week, elk weekend of vaker ook doordeweeks. Ik wilde in ieder geval iets meer balans. Ik ben hun vader. Ik wil er zijn bij huiswerk, bij voetbaltraining en op gewone dagen.

Rust nodig 

Maar mijn ex weigert alles. Ze zegt dat de kinderen gewend zijn aan hoe het nu gaat. Dat het te onrustig wordt als we het veranderen. Ik heb het gevoel dat ze ze bij me weg wil houden. Alsof ze controle wil houden. Alsof ik me maar moet schikken in de kruimels die ik krijg.

Wat het extra pijnlijk maakt, is dat zij degene is die wegging. Zij koos voor een ander. En nu ben ik ook nog degene die moet vechten om zijn eigen kinderen vaker te zien. Ik word er verdrietig van, maar ook boos. Want het gaat niet om haar of om mij, het gaat om de kinderen. Die hebben recht op hun vader. Ik ben geen oppas die ze eens in de twee weken komt ophalen. Ik ben hun ouder.

Advocaat inschakelen

Ik heb geprobeerd rustig te overleggen met mijn ex. Gesprekken aan de keukentafel, voorstellen op papier en ik heb zelfs mediation genoemd. Maar elke keer loopt het vast. Ze houdt het af. Daarom ben ik nu van plan een advocaat in te schakelen. Niet omdat ik ruzie wil. Dat is het laatste wat ik wil, maar omdat dit moet veranderen. Ik wil niet over vijf jaar terugkijken en denken dat ik niet alles heb gedaan om er voor mijn kinderen te zijn. Ze zijn mijn wereld en ik weiger genoegen te nemen met alleen om het weekend.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Ieder weekend het beste van J/M Ouders in je mailbox 👪

Start je weekend goed met onze mooiste verhalen.