Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 20 feb 2026, 12:42

Leestijd: 4 minuten

Guus (15): ‘Ik vind het vervelend dat mijn moeder altijd slecht praat over mijn vader’

De ouders van Guus zijn drie jaar geleden gescheiden na een heftige vechtscheiding. Hij woont bij zijn moeder en ziet zijn vader één weekend in de twee weken. Waar zijn vader zijn leven weer heeft opgepakt, lijkt zijn moeder nog altijd midden in de strijd te zitten. En dat plaatst Guus steeds vaker in een lastige positie. “Alsof ik partij moet kiezen.”

“Ik weet nog dat ze zeiden dat ze uit elkaar gingen. Alsof het een soort rustig besluit was waar ze samen uit waren gekomen, maar zo voelde het totaal niet. Er was veel geschreeuw, deuren die dichtgeslagen werden en gesprekken die ineens stopten als ik de kamer binnenkwam. Het was alles behalve rustig.

Verhuizen met weekendtas 

Uiteindelijk ben ik bij mijn moeder blijven wonen. Dat was praktisch, zei iedereen. Mijn school, mijn vrienden, mijn voetbal: alles was hier. Mijn vader zie ik om het weekend, van vrijdag tot zondag. In het begin voelde dat raar, alsof ik steeds moest verhuizen met mijn weekendtas, maar inmiddels ben ik eraan gewend.

Wat ik alleen niet gewend raak, is hoe mijn moeder over mijn vader praat. Het is bijna standaard geworden. Als hij vijf minuten te laat is met ophalen: ‘Ja hoor, typisch je vader. Altijd met zichzelf bezig.’ Als hij een nieuwe auto heeft: ‘Zal wel weer belangrijker zijn dan alimentatie betalen.’ Als ik vertel dat we naar de bioscoop zijn geweest: ‘Fijn dat hij nu ineens wel tijd heeft.’ Het zijn van die opmerkingen die misschien klein lijken, maar ze stapelen zich op.

Vader is niet perfect 

Mijn vader is niet perfect, echt niet. Hij werkt veel, vergeet soms dingen en hij kan koppig zijn. Maar hij is ook gewoon mijn vader. En ik vind het leuk bij hem. We kijken samen voetbal, hij helpt me met wiskunde en we lachen om dezelfde stomme filmpjes.

Hij heeft nu een nieuwe vriendin. Ze is eigenlijk best aardig. Ze probeert niet mijn moeder te vervangen ofzo, ze doet gewoon normaal. Mijn vader lijkt oprecht gelukkig met haar te zijn. En ergens vind ik dat fijn om te zien. Maar als ik dat thuis zeg, verandert de sfeer meteen.

Partij kiezen 

Laatst vertelde ik dat we met z’n drieën uit eten waren geweest. Mijn moeder rolde met haar ogen en zei: ‘Nou, fijn dat hij zo snel verder is gegaan.’ Alsof ik daar iets van moet vinden. Alsof ik partij moet kiezen.

Soms heb ik het gevoel dat ik mijn vader stiekem leuk moet vinden. Dat ik niet te enthousiast mag doen over iets wat we samen hebben gedaan. Alsof ik mijn moeder verraad als ik het gezellig heb gehad. Dat is misschien nog wel het moeilijkste: het idee dat ik moet opletten wat ik zeg.

Geen scheidsrechter 

Ik wil geen boodschapper zijn tussen twee mensen die elkaar niet meer kunnen luchten of zien. Ik ben hun zoon, geen scheidsrechter. En eerlijk? Ik ben het zat dat mijn vader steeds wordt neergezet als de slechterik. Hij is niet alleen haar ex, hij is ook mijn vader.

Soms zeg ik er voorzichtig iets van. Dat ik het niet fijn vind als ze zo praat. Dan zegt ze dat ik het niet begrijp, dat ik niet weet wat hij haar heeft aangedaan. Dat kan best zo zijn, maar dat is tussen mijn ouders. Niet tussen hem en mij. Ik hou van mijn moeder, echt waar. Ze doet haar best, zorgt voor me en staat altijd langs de lijn bij voetbal. Maar ik zou willen dat ze kon zien wat haar woorden met mij doen. Ik wil gewoon beide ouders kunnen hebben zonder schuldgevoel. Ik wil kunnen zeggen dat ik het leuk had bij mijn vader, zonder dat er een zucht volgt. Is dat echt te veel gevraagd?”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.