Ronnie van Veen Lezerscolumn vandaag, 13:01

Leestijd: 2 minuten

Van ijsvogel naar voetbal: hoe snel de interesses van je kind veranderen

Op de ontbijttafel ligt het tijdschrift van de Vogelbescherming. Een ijsvogel siert het omslag. ‘Hé, een ijsvogel,’ zegt onze 11-jarige Wout, voordat hij een hap van zijn beschuit neemt.

Het was zijn lievelingsvogel. Als 3-jarige was Wout een tijdje ornitholoog. Nu niet meer. Zo goed als hij destijds verschillende vogels benoemde, zo correct kan hij nu de opstelling van een willekeurige voetbalclub uit de Premier League oplepelen.

Toen hij nog alles wist van vogels

Zijn liefde voor vogels was voor ons destijds aanleiding om vogelboeken aan te schaffen, en lid te worden van de Vogelbescherming. Zo leerden we, tot dan niet bepaald op de hoogte van de verschillende soorten, zelf ook wat. Eindeloos bladerden we met onze zoon door vogelboeken. Wees ik een vogel aan, mocht hij die benoemen. En we hingen een vogelhuisje op in de tuin.

Een peuter die je verbetert

Toen er voor het eerst een koolmees rondhing bij dat huisje, haalde ik Wout er snel bij, en riep enthousiast: ‘Kijk Wout, een koolmees!’ Hij keek me meewarig aan. ‘Nee papa, dat is een pimpelmees. Geen toolmees!’

Wout had moeite met de ‘k’. Die was bij hem tot zijn vierde een ‘t’. Hij herkende de kiekendief, maar die klonk bij hem toch anders. En als we hem vroegen wat-ie liever wilde hebben: een koekje of een toetje, koos hij altijd voor een toetje.

De fase van ‘ik weet het beter’

Wout herkende als peutervogelaar de vogels veel beter dan ik, maar één keer zat-ie er flink naast. We bladerden door zijn vogelboek. Ik wees een blauwborstje aan. ‘Roodborstje!’ riep hij blij. ‘Nee,’ corrigeerde ik, ‘dit is een blauwborstje.’ Hij keek nog eens naar de vogel in zijn boek. ‘Neehee!’ schreeuwde hij me boos toe. ‘Roodborstje!’

Ik wreef met mijn vinger over de blauwe borst van het beest in het boek. ‘Zie je,’ probeerde ik duidelijk te maken, ‘dit is blauw. Een blauwe borst. Blauwborstje!’ Woedend sloeg hij op tafel. “ROODBORSTJE!!” krijste hij me in het gezicht. “ROODBORSTJUUUHUHUHUUU!”

Mijn vrouw kwam geërgerd naar ons toe. Verwijtend vroeg ze me of ik het kon winnen van een 3-jarige. Ze nam onze woedende zoon op haar arm, om hem te kalmeren. Ik mompelde dat-ie er gewoon een keertje naast zat.

Van vogelboeken naar voetbalbladen

Acht jaar later blader ik aan de ontbijttafel door het tijdschrift van de Vogelbescherming. Met een schuin oog kijkt Wout mee. Ik houd stil bij een fotootje van twee pimpelmezen bij een vogelhuisje.
‘Koolmezen,’ zegt hij ongeïnteresseerd, om in een adem te vragen of-ie nou eindelijk eens een abonnement op Voetbal International mag.

Ronnie van Veen heeft drie kinderen (13, 11 en 7) en schrijft kinderboeken.