Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 6 minuten

Met drie gezinnen op één berg op Ibiza: ‘We voeden de kinderen echt samen op’

Toen pedagoog Romy van der Heide (33) met haar man Coen tijdens de coronaperiode fantaseerde over wonen in het buitenland, leek het nog een verre droom. Inmiddels woont ze met haar man en zoontje Mateo van 2,5 op Ibiza, samen met haar ouders en het gezin van haar zus op één stuk grond. Daar brengen ze het gezegde ‘it takes a village to raise a child’ elke dag in de praktijk.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

Emigreren naar Ibiza

“Het ging uiteindelijk veel sneller dan ik had verwacht. Tijdens corona zaten we veel met familie samen en hadden mijn man en ik het er vaker over dat we wel eens in het buitenland wilden wonen. Tegelijkertijd werd onze kinderwens concreter en dan ga je toch twijfelen: wil je dan wel zo ver weg van familie?

Bij mijn zus zag ik hoe belangrijk het is om een netwerk om je heen te hebben als je kinderen krijgt. Tijdens een etentje met de familie maakte mijn zwager een grapje: zullen we met z’n allen naar Ibiza gaan? Mijn ouders hadden daar al een appartement, dus het idee bleef een beetje hangen. Tot we dachten: misschien is dit helemaal geen gek plan.

Voor ons werd het ineens een perfecte oplossing, want zo namen we mijn familie gewoon mee.”

Op zoek naar een plek voor iedereen

“Mijn zus en ik sloten een beetje een bondje. We bleven het idee bij mijn ouders onder de aandacht brengen. Uiteindelijk moesten we een knoop doorhakken: wij wilden echt gaan. Mijn ouders dachten op een gegeven moment: als onze kinderen gaan, waarom wij dan niet?

Mijn vader ging met vrienden naar Ibiza en kwam daar toevallig in contact met een makelaar. We wilden graag iets waar we dicht bij elkaar konden wonen, maar wel allemaal een eigen plek hadden.

Dat proces duurde best lang, echt op z’n Spaans. We waren bijna een jaar bezig met zoeken. Tot mijn vader een plek tegenkwam met de naam ‘Tres Casas’, drie huizen. Dat voelde bijna te toevallig. We zijn gaan kijken en het bleek nog mooier dan we hadden gedacht. Ik was toen al zwanger en toen we de plek zagen, wisten we meteen: dit gaan we doen.”

Wonen op een berg op Ibiza, maar toch samen

“We wonen op een berg met een paar huizen bij elkaar. We hebben rust en ruimte, maar ook buren om ons heen. Iedereen heeft zijn eigen huis en tuin, maar via een paadje door de moestuin lopen we zo naar mijn zus of naar mijn ouders.

We zien elkaar bijna elke dag. We hebben ook vaste momenten waarop we samen eten. Op dinsdag en donderdag eten we bijvoorbeeld bij mijn ouders. Op donderdag koken mijn zus en ik om de beurt.

Maar daarnaast gebeurt er ook heel veel spontaan. De opvang van mijn zoontje en de school van mijn nichtje zitten bij elkaar, dus we brengen en halen elkaars kinderen ook. Soms ben ik een dag alleen met Mateo en stuurt mijn zus een berichtje: kom even langs. Dan zitten we samen met de kinderen en dat voelt meteen lichter.

Het is heel relaxed. Iedereen doet zijn eigen ding, maar we zijn er wel altijd voor elkaar.”

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Romy Charlotte | Pedagoog & oudercoach (@romy.charlotte.pedagoog)

Op haar Instagram-pagina deelt Romy haar visie op opvoeden en ouderschap.

It takes a village

“Voor de kinderen vind ik het heel mooi. Mateo groeit op met zijn neefje en nichtje alsof het broertjes en zusjes zijn. Ze zien elkaar niet alleen op verjaardagen, maar echt dagelijks.

En het is bijzonder om meerdere generaties bij elkaar te hebben. Mijn ouders spelen ook echt een rol in de opvoeding. Mijn moeder zegt altijd: het kan niet alleen feest zijn bij opa en oma, wij helpen ook met opvoeden.

Ze gaan gewoon mee in de hut die de kinderen bouwen of spelen een potje voetbal mee. We zeggen wel eens gekscherend dat het ze jong houdt.

Wat ik ook mooi vind: kinderen hebben meerdere rolmodellen om zich heen. Ze leren van meer mensen dan alleen hun ouders. Dat betekent voor mij echt: it takes a village to raise a child.”

Ouderschap is niet bedoeld om alleen te doen

“Ik denk eigenlijk dat ouders vooral iets missen als er geen community is. Mijn ouders waren laatst een maand weg en dan merk je echt hoe fijn het is dat je normaal op elkaar kunt leunen.

Volgens mij is het ouderschap helemaal niet gemaakt om het met z’n tweeën te doen, laat staan alleen. We hebben als ouders al zoveel ballen hoog te houden. Als je dat kunt delen, wordt het gewoon draaglijker.”

De minder idyllische kanten aan het leven op Ibiza

“Natuurlijk zijn er ook uitdagingen. Een heel klein onderdeel daarvan: ik mis bijvoorbeeld de HEMA echt enorm, haha! Bijna ieder bezoek uit Nederland krijgt een lijstje mee.

Zonder gekheid: daarnaast moet je hier ook opnieuw je leven opbouwen. Dat kost tijd en energie. Het grootste gemis zit in vrienden en familie in Nederland. Soms zou je het liefst op twee plekken tegelijk willen zijn. Ik zou eigenlijk iedereen hierheen willen meenemen.

Maar het geluk zit voor ons in het dagelijkse leven. In de kleine, kneuterige momenten en het gevoel dat je op de juiste plek woont. En gelukkig is Ibiza niet zo ver weg.”

Een nadeel van zo dicht bij elkaar wonen is dat je ook veel van elkaar meekrijgt. Het is anders dan één keer per week koffie drinken. Maar daardoor los je dingen ook sneller op. Je moet wel, want je komt elkaar toch weer tegen. Dat werkt eigenlijk ook als een stok achter de deur.”

Opvoeden zonder perfectie

“In mijn werk als pedagoog zie ik vaak dat ouders het allemaal perfect willen doen. Maar dat kan helemaal niet.

Ik vind het juist belangrijk dat kinderen zien dat ouders ook fouten maken. Dat papa of mama sorry zegt als het emmertje is overgelopen. Het is mooi dat er steeds meer aandacht is voor bewust ouderschap, maar het hoeft echt niet perfect te zijn.

Je mag fouten maken. Je mag grenzen stellen. Verwacht niet te veel van jezelf.”

De voordelen van samen opvoeden

“Doordat we het met meerdere mensen doen, loopt mijn emmertje minder snel over. Momenten waar je achteraf niet trots op bent, bijvoorbeeld dat je boos wordt op je kind, gebeuren vaak als je zelf te vol zit.

Als je het ouderschap deelt met anderen, leegt dat emmertje sneller. Mijn man en ik zijn honderd procent verantwoordelijk voor Mateo, maar we dragen het wel samen met de mensen om ons heen.”

Ook zonder community kun je dit doen

“Je hoeft niet met z’n allen naar Ibiza te verhuizen om iets van dit idee mee te nemen. Het begint eigenlijk met hulp durven vragen.

Veel ouders vinden dat lastig, terwijl mensen het vaak juist fijn vinden om te helpen. Dat kan al heel klein zijn: samen spelen, een keer carpoolen of oppassen.

Toen mijn zus hier op Ibiza beviel, merkten we dat heel sterk. In Spanje heb je geen kraamhulp zoals in Nederland. Dus we deden het echt samen. We kookten wekenlang voor haar, mijn vader bracht haar dochter naar school en ik werkte soms bij haar thuis zodat ik er voor haar kon zijn.

Dat is voor mij echt ‘it takes a village’. En ik denk dat elke ouder daar iets van kan gebruiken.”