Lisette Gerbrands Schoolkind Gisteren, 13:02

Leestijd: 3 minuten

Acht maanden met drie kinderen in een camper: ‘Ik wist dat dit niet binnen de lijntjes viel’

Al acht maanden lang reist Ine (47) door Europa. In een camper, met drie kinderen, schoolboeken op tafel en vaak de oceaan om de hoek. Ze koos er bewust voor om het leren van haar kinderen tijdelijk buiten het schoolsysteem te organiseren. Niet uit afwijzing, maar uit verlangen naar ruimte. “Dit is geen vlucht of impulsief experiment geweest.”

Integendeel: anderhalf jaar voorbereiding ging eraan vooraf. Gesprekken met drie scholen, leerplichtambtenaren, planningen, schoolboeken, mentoren op afstand. “Ik heb open kaart gespeeld. Ik wist dat wat we doen juridisch niet binnen de lijntjes valt en dat daar mogelijk consequenties aan hangen. Die ben ik bereid te dragen. Maar ik heb ook gevraagd: help me om het leren zo goed mogelijk vorm te geven. En dat deden ze.”

Kwijtgeraakt

De keuze kwam voort uit meerdere lagen. Eén van haar kinderen heeft ADHD en Ine zag hoe hard het kan zijn als je nét niet in een systeem past. Haar dochter heeft taaislijmziekte. “Het gaat goed door medicatie, maar het besef dat het leven kwetsbaar is, reist altijd met me mee.” En er was nog iets: zijzelf. “Als alleenstaande moeder was ik mezelf kwijtgeraakt in het rennen en voldoen. Mijn kernwaarden, vrijheid, natuur en avontuur, waren naar de achtergrond verdwenen.” Omdat ze online kan werken, ontstond er ruimte. Reizen werd een reële optie.

Leren onderweg blijkt minder romantisch dan vaak wordt gedacht. “Elke ochtend dat ik werk, doen de kinderen school. Met vaste tijden, boeken van hun scholen en duidelijke afspraken.” YouTube, ChatGPT en uitleg van leerkrachten op afstand zijn vaste hulpmiddelen. Haar dochter helpt de jongste met rekenen en taal. “Ik geef de kaders, zij dragen hun verantwoordelijkheid. Dat gaat verrassend goed, al is er zeker weerstand.”

Leren

Met drie kinderen, waarvan twee pubers, is het in een camper soms zoeken. “Er zijn dagen dat niemand ergens zin in heeft. Dat ze mopperen, zich vervelen of het gevoel hebben iets te missen.” Discussies horen erbij: over school, over meewerken, over privacy op een paar vierkante meter. Soms projecteren ze hun frustratie op haar. “Dan voelt het alsof ik alles verkeerd doe. Dat hoort erbij, maar juist dan laat ik ruimte voor gesprekken daarover en kijk ik wat er op dat moment nodig is. Voor de oudste twee betekende dat een weekje terug naar vrienden en familie. Die afstand bleek waardevol.”

Wat de kinderen leren, gebeurt de hele dag door. Engels omdat het móét, met surfleraren en andere kinderen. Aardrijkskunde in windrichtingen en stromingen. Rekenen in de supermarkt en het bijhouden van een budget. Ze navigeren, plannen routes, bestellen brood, maken contact met locals. “Ze leren volwassen communiceren en samen verantwoordelijkheid dragen. En nee, dat is niet altijd rooskleurig.”

Levensinzichten

De momenten die alles samenbrengen zijn vaak klein. “Dobberen op een surfplank bij zonsopgang. Kerst op een camping, met lichtjes aan de luifel. Pizza op het strand bij zonsondergang.” Wat deze reis hen vooral leert, zegt Ine, zijn geen losse lessen maar levensinzichten: dat loslaten niet hetzelfde is als onverschilligheid. Dat kinderen meer kunnen dan je denkt. Dat natuur en beweging helend zijn. En dat groei zelden lineair is.

Twijfel is er ook. “Doe ik het wel goed? Geef ik ze genoeg?” Maar als ze terugkijkt, ziet ze verandering. De jongste wil niet meer terug. Haar dochter waardeert haar basis in Nederland juist meer. De oudste zoekt zijn eigen weg. “En dat mag er zijn.”

Vertrouwen

Voor Ine zelf is het vuur terug. Ze schrijft aan een boek over deze reis. “Niet als handleiding, maar als eerlijk verhaal.” Ze gelooft niet dat dit dé juiste manier is. “Maar soms is er ruimte nodig om een andere weg te bewandelen.” Wat ze haar kinderen vooral wil meegeven: vertrouwen. In zichzelf en in de wereld. “Dat die groter is dan je straat, je schoolplein of het nieuws. Als ze dát meenemen, is deze reis voor mij geslaagd.”