Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: gisteren, 09:18

Leestijd: 5 minuten

Moeder van twee verkoopt alles voor Curaçao: ‘Dit zijn de redenen waarom wij Nederland definitief verlaten’

Sommige dromen blijven jaren sudderen. Bij Ingeborg Schaefer Willekes (33) en haar man Jeroen (38) werd het verlangen om terug te keren naar Curaçao steeds concreter. Samen met hun kinderen Milan (9) en Joëlle (10) maken ze zich op voor een nieuw avontuur onder de Caribische zon.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

Het gezin woonde eerder al ruim een jaar op het eiland. Wat begon als een tijdelijke ervaring, groeide uit tot een plan voor een nieuw hoofdstuk. Hun huis in Nederland is inmiddels verkocht, het droomhuis op Curaçao gekocht. Na de meivakantie vertrekken ze definitief.

Terug van weggeweest

Ingeborg: “Dit is geen compleet nieuw idee. Wij hebben eerder op Curaçao gewoond, van 8 januari 2022 tot 23 april 2023. Dat kon toen omdat mijn vader tijdelijk in ons huis woonde en we goede afspraken hadden gemaakt met leerplicht. Ons huis konden we daardoor aanhouden. In die periode merkten we dat ons werk niet alleen doorliep, maar zelfs groeide.

Ik heb mijn eigen onderneming, Positive Organize, in boekhouding en accountancy. Mijn man heeft destijds zijn baan opgezegd om samen met mij het bedrijf te runnen. Sindsdien werken we fulltime samen. Die periode op Curaçao liet ons zien dat het praktisch én zakelijk gewoon kan.

Na terugkomst bleef het idee eigenlijk altijd door ons hoofd spoken. We zeiden wel: als de kinderen ouder zijn, dan gaan we 50/50 wonen: deels in het buitenland, deels in Nederland.”

‘We voelden: dit is thuis’

“Na onze laatste zomervakantie op Curaçao, de plek waar het in de winter óók zomer is, begon het opnieuw sterk te kriebelen. Toen we het vliegtuig uitstapten zeiden we meteen: dit is thuis. Wij als ouders, maar ook de kinderen. Zij vroegen direct: waarom kunnen we hier niet gewoon wonen?

Het idee werd levendiger dan ooit. We zijn vakantiewoningen gaan bekijken en voelden meteen weer: dit is thuis. De manier van leven, het tempo, de verbondenheid, het past bij ons.

Terug in Nederland hebben we het uitgebreid met de kinderen besproken. We hebben het tijd gegeven om te laten bezinken. Geen overhaaste beslissing, maar samen voelen. Uiteindelijk zeiden we: let’s do it.

We willen onze kinderen meegeven: leef je dromen. Misschien is er geen later. We zien om ons heen dat het leven niet vanzelfsprekend is. Als je iets écht wilt en het kan, ga ervoor. Voel je vrij, maar overweeg en bedenk duidelijke stappen. Zie je de mogelijkheid, grijp die dan.”

Na de meivakantie naar Curaçao

“We mikken op vertrek na de meivakantie, rond half mei. De kinderen hebben dan eerst vakantie in Nederland om nog leuke dingen te doen met vrienden en familie. Daarna nog een week school om het goed af te sluiten. In dat weekend vertrekken we.

Ze kunnen dan nog een paar weken naar school op Curaçao om alvast verbinding te krijgen met vriendjes en vriendinnetjes daar. We hebben de zomervakantie overwogen, maar dan zijn er op het eiland ook veel kinderen op vakantie. Dan is aansluiting vinden lastiger, denken wij.”

Droomhuis op Curaçao

“De periode richting vertrek is intens, maar mooi. We hebben onze bedrijfsstructuur omgegooid zodat alles goed door kan lopen vanuit het buitenland. Ons huis, waar we hard voor gewerkt hebben en waar veel herinneringen liggen, hebben we te koop gezet en inmiddels verkocht.

Tegelijkertijd hebben we ons droomhuis op Curaçao gekocht. Een mooie familiewoning. Dat maakt het heel concreet. En het leuke is: er komt waarschijnlijk familie tegenover ons te wonen. Dat delen maakt het extra bijzonder.

Het is veel regelen, afronden en afscheid nemen, maar ook bewust genieten van deze fase. We doen leuke dingen met vrienden en familie. Ondertussen probeer ik vooruit te werken zodat we straks meer tijd hebben. Die balans vind ik soms lastig.”

‘Op Curaçao staan we dichter bij elkaar’

“De belangrijkste reden van ons vertrek is meer vrijheid. Meer tijd samen. Meer leven in het moment. Op Curaçao ervaren we dat we dichter bij elkaar staan als gezin. Minder haast, minder volle agenda’s.

We willen onze kinderen een bredere blik op de wereld meegeven. Een andere cultuur, andere normen en waarden, meer buiten zijn. Nadat we daar hebben gewoond, probeerden we dat gevoel in Nederland vast te houden. Maar het voelt minder vanzelfsprekend, het is niet dezelfde flow.

We willen onze kinderen vrijheid, plezier en oprechtheid meegeven. In Nederland voelt het soms gekaderd, in hokjes, veel moeten. Op Curaçao ervaren we meer ruimte. Meer spelen. Meer samen. Minder prestatiedruk en meer leven in het moment.

Dat betekent niet dat er geen structuur is, maar het leven voelt lichter.”

Afscheid nemen

“Waar we tegenaan lopen? Vooral de hoeveelheid regelwerk. Administratief komt er veel bij kijken. Veel hadden we al geregeld uit het verleden, maar nu komt er ook een verkoop en aankoop bij. Dat is soms veel.

En afscheid nemen blijft dubbel. Je laat familie en vrienden achter. Het stopt natuurlijk niet, we blijven elkaar zien en spreken veel. Maar het voelt soms zwaar, ook al weet je dat het contact blijft.

Ook zien we deze verhuizing als een bewuste keuze voor nu. Geen definitief ‘voor altijd’. We houden de flexibiliteit om in de toekomst eventueel 50/50 te wonen en misschien weer iets in Nederland te kopen. Die vrijheid past bij hoe wij willen leven. Je weet nooit waar het strandt en wat er nog op je pad komt. Waar ook ter wereld. Dit past nu bij ons.”

Steun van de omgeving

“Deze stap voelt goed. Voor ons en voor de kinderen. We hebben ons verdiept in de scholen en gekozen voor een school die bij onze visie past. Structuur, maar ook aandacht voor persoonlijke ontwikkeling vinden we belangrijk.

Onze omgeving reageert overwegend positief. Er is bewondering en enthousiasme. Natuurlijk zijn er ook verdrietige momenten rondom afstand en gemis. Maar we voelen vooral steun en vertrouwen. Het is spannend. Maar het voelt vooral goed.”