Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 4 minuten

‘Mama, ik hoor mezelf’: Ivy (6) bleek ernstig slechthorend

Toen Ivy vier was, veranderde ze. Ze werd sneller boos en vaker verdrietig. Haar moeder Sandra van de Pas voelde: dit klopt niet. Een gehoortest bracht duidelijkheid; Ivy bleek ernstig slechthorend. Rond Wereldgehoordag (3 maart) vertelt Sandra over de schrik, tranen én het moment waarop haar dochter zei: “Mama, ik hoor mezelf.”

Als moeder zag Sandra dat Ivy anders reageerde dan andere kinderen. Vooral op school viel haar gedrag op. “Ze kon gemeen doen tegen andere kinderen. En haar frustratie… als iets niet lukte, reageerde ze veel heftiger dan leeftijdsgenootjes. Dat was soms enorm frustrerend. Dit wil je niet voor je kind. Ik zag haar worstelen, maar ik begreep niet waarom. Soms dacht ik: wat doe ik verkeerd? Waarom is ze zo boos? Waarom zo verdrietig?” Ze omschrijft het als een sluipend gevoel. Geen groot moment, geen alarmsignaal. “Maar diep vanbinnen voelde ik: dit is niet alleen een fase.”

Chronisch verkouden

Toch kwam het besef niet vanzelf. “Het was de school die aangaf dat we beter even naar de schoolarts konden gaan. Gewoon een check. De schoolarts adviseerde een volledige controle, ook bij Libra voor een gehoortest. Ik vond het eigenlijk wat overdreven. Ja, ze luisterde wel eens niet, maar welk kind doet dat niet? En ze was chronisch verkouden, dan hoor je toch sowieso wat slechter?”

Sandra ging met Ivy naar het audiologisch centrum en dacht: we doen die test even en dan staan we zo weer buiten.” Maar de testen duurden lang. Er kwamen er steeds meer bij. En toen werden ze meegenomen naar een apart kamertje. “Op dat moment kreeg ik het benauwd.”

De boodschap was duidelijk: Ivy is aan beide oren ernstig slechthorend. “De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Ik kon alleen maar huilen. Alles ging door me heen. Haar toekomst. Haar puberteit. Hoe moet dat straks met school? Met vrienden? Met uitgaan? Werk? Wat als er brandalarm afgaat? Hoe moet dat met zwemmen, met sport?” Het verdriet was groot. Ik wilde haar het liefst elke seconde van de dag dicht bij me houden. Kon ik haar maar mijn oren geven. En toch was daar ook meteen een andere gedachte: Dit gaan wij gewoon rocken. Dit kunnen wij. Vanaf dag één ben ik ervoor gegaan.”

Trots

Tegen de eerste afspraak bij de audicien zag Sandra erg op. “Ik vergeet die dag nooit meer. We werden opgevangen door een speciaal getrainde kind-ouder audicien van Beter Horen, die er ook is om jou als ouder te ondersteunen in de 1000 vragen die op je af komen. Ze vroegen aan míj: welke kleur wil je graag? En dat deed iets met me. Ik dacht meteen: maar ik hoef ze niet te dragen. Ivy mag helemaal zelf kiezen.” En dat deed ze. “Gouden gehoorapparaten met roze buisjes. Opvallender kan bijna niet. Geweldig vond ik dat. Ze maakten ze speciaal voor haar.”

Sandra merkte hoe bijzonder dat moment was. “Veel ouders kiezen een kleur die past bij het haar, zodat je ze niet ziet. Maar bij Beter Horen Junior-programma hadden ze volop keuze. Dat voelde zo goed. Dit mocht gezien worden.” Sandra’s eigen moeder, die ook gehoorapparaten draagt, werd hun grootste steun. “Zij heeft ze altijd verstopt. Maar toen Ivy haar apparaten kreeg, hebben we afgesproken: we gaan er trots op zijn. We laten ze zien.”

Andere route

Het allermooiste moment kwam toen Ivy haar gehoorapparaten voor het eerst droeg. “Ze keek me aan en zei: ‘He mama, ik hoor mezelf.’” Sandra slikt nog steeds als ze eraan denkt. “Dat was het moment dat ik mijn kind weer terug had. Haar gehoorapparaten zijn een hulpmiddel, maar voor ons zijn ze zoveel meer. Ze zorgen ervoor dat ze mee kan doen. Dat ze minder frustratie voelt. Dat ze rustiger is.”

Hockey bleek uiteindelijk te intensief. “Ze moest stoppen. In een teamsport moet je zoveel tegelijk volgen, dat kostte haar enorm veel energie. Maar Ivy vond iets anders. Ze zit nu op dansles en dat gaat haar fantastisch af. Ze zit in groep 6, doet het goed op school en heeft ontzettend veel lieve vriendinnetjes. Ze staat echt midden in het leven. En haar gehoorapparaten? “Ze is er zó trots op. Ze wil geen oorbellen, want ze heeft al mooie oorsieraden. Dat vind ik zo krachtig.”

Hulpmiddel

Sandra wil één ding meegeven aan andere ouders: “Bedenk geen excuses voor jezelf. Denk niet: kinderen luisteren wel vaker niet. Of: ze is gewoon verkouden. Stop het niet weg. Ga die testen aan. Want achter boosheid of teruggetrokken gedrag kan iets anders schuilgaan.

Ja, het is spannend, en verdrietig. Maar het kan ook zoveel opleveren. Voor ons was het hulpmiddel precies dat: een hulpmiddel waardoor ik mijn kind weer terug heb. Kijk naar wie je kind ís, niet naar wat het mist. Ivy mist geen leven. Ze leeft. En hoe.”