Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Vandaag, 13:01

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht… Jeroen (39) ziet zijn dochter maar één dag per maand: ‘Ik heb eindelijk mijn leven terug’

Niet iedere vader is een échte vader. Jeroen heeft zichzelf helemaal teruggevonden na de scheiding van zijn vrouw. “Het vaderschap? Het voelt voor mij als een jas die nooit heeft gepast”, vertelt hij. 

“Ik zeg het maar gewoon zoals het is: ik had nooit vader moeten worden. Dat wist ik eigenlijk al toen mijn ex vier jaar geleden zwanger werd, maar ja… Je zit erin, iedereen verwacht iets van je en voor je het weet ben je opeens ‘papa’. Terwijl ik daar totaal niet op zat te wachten, en dat wist ze.

Leven terug 

Nu, bijna een halfjaar na de scheiding, heb ik eindelijk mijn leven terug. En ik geniet, echt waar. Ik zie mijn dochter één dag per maand. En soms, als mijn ex ziek is of een belangrijke afspraak heeft, nog een keer extra per maand, maar verder? Nee hoor. Mijn ex mag het moederschap helemaal uitleven. Zij wilde dit leven, dus zij mag het hebben. Ik betaal iedere maand netjes alimentatie, meer dan genoeg, en daarmee vind ik mijn bijdrage wel geleverd.

De rest van de tijd ben ik weg. Letterlijk. Zakenreis naar Barcelona? Ik plak er een weekend aan vast. Meetings in Berlijn? Dan ga ik ’s avonds uit, drink ik te veel en beland ik ergens in een club tussen mensen die minstens tien jaar jonger zijn dan ik. En ik voel me dan zó levend. Geen gejengel, geen vieze vingertjes op mijn kleren en geen discussies over bedtijden. 

Wegrennen van verantwoordelijkheid

Mijn ex noemt het wegrennen van verantwoordelijkheid. Ik noem het liever ‘goed voor mezelf zorgen’. Als mijn dochter hier een dag per maand is, doen we wat leuks: een dagje dierentuin, naar een speeltuin of pizza halen. Prima toch? Maar ik ga niet de hele dag knutselen aan de keukentafel of eindeloos naar Peppa Pig kijken. Dat trek ik gewoon niet.

Het vaderschap? Het voelt voor mij als een jas die nooit heeft gepast: veel te strak en benauwend. En nu die jas eindelijk uit is, begrijp ik pas hoe verstikkend het was.

Mijn vrienden die een vrouw en meerdere kinderen hebben, zeggen weleens dat ik geluk heb. En misschien heb ik dat ook wel, want ik reis wanneer ik wil, ik werk wanneer het mij uitkomt, ik slaap uit, ik hoef met niemand iets te overleggen en misschien nog wel het belangrijkste: ik heb rust. 

Eerder moeten vertrekken

Mijn ex moppert geregeld dat onze dochter me mist. Daar schrik ik soms heel even van. Maar een dag later zit ik weer in een vliegtuig, met een biertje in mijn hand en dan denk ik: dit is wie ik ben. Geen knutselvader. Geen ‘ik leef voor mijn kind’-type. Gewoon een man die zijn vrijheid terug heeft. En eerlijk? Ik had eerder moeten vertrekken.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.