Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 4 minuten

Jeroen (43): ‘Mijn zoon (13) wil bij mij wonen, maar ik wil mijn vrijheid niet opgeven’

Voor veel ouders zou het een vanzelfsprekende keuze zijn: als je kind bij je wil wonen, zeg je ja. Maar voor Jeroen ligt dat anders. Hij houdt zielsveel van zijn kinderen, toch slaat de twijfel hard toe nu zijn puberende zoon bij hem wil intrekken. “Als hij hier komt wonen, verandert alles.” In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Mijn ex en ik zijn nu vijf jaar uit elkaar en eerlijk is eerlijk: we hebben het best goed geregeld. Onze dochter van 15 heeft het prima bij haar moeder. Ze is zelfstandig, weet wat ze wil en botst eigenlijk nergens over. Maar mijn zoon… tja, dat is een ander verhaal.

Zoon in de puberteit 

Sinds hij in de puberteit zit, is het daar thuis één groot slagveld, als ik mijn ex moet geloven. Hij luistert niet, maakt ruzie en doet overal moeilijk over. Als hij bij mij is, merk ik ook dat hij verandert. Hij is stiller, sneller boos, soms gewoon echt onredelijk. Maar ja, hij is dertien. Volgens mij hoort dat er ook een beetje bij.

Ik zie mijn kinderen het ene weekend één dag en het andere weekend van vrijdag tot zondag. En hoe gek het misschien klinkt: dat ritme bevalt me eigenlijk heel goed. Die weekenden zijn intens, maar ook gezellig. We gaan uit eten, kijken films, bestellen pizza en praten over school en vrienden. En daarna heb ik weer tijd voor mezelf.

Gehecht aan vrijheid

Mijn leven is na de scheiding namelijk totaal veranderd. In het begin was het wennen, natuurlijk. Een stil huis, niemand om rekening mee te houden. Maar na een tijdje begon ik de voordelen te zien. Ik kan sporten wanneer ik wil, spontaan met vrienden afspreken en kon een weekend weg zonder oppas te moeten regelen. Soms werk ik ’s avonds laat en slaap ik uit als het kan. Ik ben inmiddels echt gehecht geraakt aan die vrijheid.

En toen kwam dat gesprek. Mijn zoon zei laatst heel voorzichtig dat hij liever bij mij wil wonen. Dat het bij mama altijd zo gespannen is en dat hij denkt dat hij hier rustiger wordt. Mijn ex heeft me daarna ook gebeld met de vraag of ik erover wil nadenken. Sindsdien zit het in mijn hoofd. Want wat voor vader ben je als je eerste gedachte niet is: natuurlijk, kom maar hier? In plaats daarvan dacht ik meteen: maar mijn vrijheid dan?

Rekening houden met kind

Als hij hier komt wonen, verandert alles. Geen spontane avonden meer, niet zomaar na werk nog een drankje doen. Altijd rekening houden met schooltijden, eten, huiswerk en sport. Ik zou dan weer volledig in dat ouderritme gezogen worden. Het idee alleen al maakt me onrustig.

En tegelijkertijd voel ik me daar weer schuldig over, want ik hou van die jongen. Echt. Als hij binnenkomt en ‘hé pap’ zegt, smelt ik. Maar fulltime ouderschap… ik weet niet of ik daar nog voor gemaakt ben. Soms praat ik het voor mezelf goed. Ik zeg dan: bij zijn moeder heeft hij stabiliteit. Zijn school is daar dichtbij, zijn vrienden wonen er om de hoek. Alles uit zijn leven trekken is toch ook niet ideaal? Maar als ik heel eerlijk ben, weet ik dat dat niet de echte reden is.

Verantwoordelijkheid nemen als ouder

De echte reden is dat ik mijn leven net weer op de rit heb. Ik ben gelukkig zo. Voor het eerst in jaren voelt mijn leven licht in plaats van zwaar. Moet ik dat dan zomaar opgeven? Mijn ex begrijpt mijn twijfel totaal niet. Die vindt dat je als ouder gewoon je verantwoordelijkheid neemt. Punt. Misschien heeft ze gelijk, maar zo simpel voelt het niet.

Ik heb mijn zoon gezegd dat ik erover nadenk. Dat is ook zo, alleen durf ik niet te zeggen dat ik het antwoord eigenlijk al weet. Voor nu hoop ik stiekem dat de storm bij zijn moeder wat gaat liggen en dat het verlangen om hier te wonen weer overwaait. Want hoe pijnlijk het ook is om toe te geven, het leven dat ik nu heb, wil ik eigenlijk helemaal niet meer kwijt.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.