Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 3 minuten

Jetteke (32) vindt dat de school van haar kind veel te veel van ouders verwacht: ‘Ik heb daar geen zin in’

Op papier klinkt het allemaal heel leuk: betrokken ouders, gezellige activiteiten en een hechte schoolgemeenschap. Maar voor Jetteke voelt het allesbehalve gezellig. Zij ervaart vooral druk, verplichtingen en een constante stroom aan verzoeken waar ze simpelweg geen zin én geen tijd voor heeft. “Een keer helpen bij een uitje of een activiteit, prima. Maar dit is niet ‘af en toe’, dit is structureel.”

“Echt elke week is er wel íets. Dan weer een bericht in de klassenapp, dan weer een mail van school. Of er ouders kunnen rijden naar een theatervoorstelling, of er iemand mee kan op schoolreisje, of we even willen helpen met koekjes bakken. En als het dat niet is, dan is het wel voorlezen in de klas, meegaan met een speurtocht of helpen bij een spelletjesmiddag. Het houdt gewoon niet op.

Ook ’s avonds gaat het door

En het stopt ook niet bij schooltijd, hè. ’s Avonds gaat het net zo hard door. Dan moet de klas versierd worden voor Pasen, Sinterklaas of Kerst. Of er wordt verwacht dat je nog even langskomt om iets voor te bereiden. Ik heb serieus het gevoel dat ik bijna parttime in dienst ben van die school, terwijl ik daar helemaal niet voor gekozen heb.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het leuk om af en toe iets te doen. Echt. Een keer helpen bij een uitje of een activiteit, prima. Maar dit is niet ‘af en toe’, dit is structureel. Elke week is er wel iets en er wordt eigenlijk vanuit gegaan dat je gewoon beschikbaar bent. Alsof iedereen maar zeeën van tijd heeft.

Slechte ouder

Wat ik misschien nog wel het vervelendst vind, is de reactie als je een keer ‘nee’ zegt. Want dat doe ik dus steeds vaker. Gewoon omdat het niet past of omdat ik er geen zin in heb na een drukke werkweek. Maar dan krijg je van die reacties: kortaf, geïrriteerd en soms bijna verwijtend. Alsof je een slechte ouder bent omdat je niet komt helpen.

Laatst nog, er werd gevraagd wie er mee kon met een uitstapje. Ik reageerde dat het me niet lukte. Kreeg ik terug: ‘Jammer, we hebben echt mensen nodig.’ Ja, dat snap ik, maar ik kan me toch niet in duizend bochten wringen elke keer? Ik heb ook gewoon werk, een huishouden en nog meer dingen in mijn leven.

Geen begrip 

Het voelt soms alsof er totaal geen begrip is voor ouders die niet overal bij kunnen of willen zijn. Alsof betrokkenheid alleen wordt gemeten in hoe vaak je op school verschijnt. Terwijl ik thuis echt wel betrokken ben bij mijn kind, help met huiswerk, luister naar verhalen, alles. Ik merk dat ik er steeds meer weerstand tegen krijg. Waar ik eerst nog dacht: ach, gezellig, denk ik nu: Wat nu weer? Weer een oproep, weer een vraag. En ik heb daar gewoon geen zin meer in.

Een school is er toch in de eerste plaats om les te geven? Natuurlijk is het leuk om dingen extra te doen, maar het moet wel leuk blijven. Voor de kinderen én voor de ouders. En voor mij voelt het nu vooral als een verplichting waar je bijna niet onderuit komt zonder scheve gezichten. En dat vind ik misschien nog wel het meest vermoeiende van alles.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.