Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 4 mrt 2026, 11:23

Leestijd: 4 minuten

Julia’s (15) vader is alcoholist: ‘Het is iedere dag maar afwachten hoe hij is’

Al twee jaar is Julia’s vader een alcoholist. Wat begon nadat zijn bedrijf failliet ging, is inmiddels uitgegroeid tot een dagelijkse onzekerheid die het hele gezin beheerst. “Ik ben het liefst zo min mogelijk thuis.”

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Ik weet nog precies wanneer het begon: het bedrijf van mijn vader ging failliet. Hij had er jaren aan gebouwd. Het was zijn trots en ineens viel dat weg. In het begin zei iedereen: ‘Hij moet dit gewoon even verwerken.’ Dat dachten wij ook. Maar ‘even verwerken’ werd elke avond een paar biertjes. En die paar biertjes werden een fles wijn. En daarna sterke drank. Nu zijn we twee jaar verder en is mijn vader alcoholist. Dat woord vind ik nog steeds moeilijk om hardop te zeggen, maar het is wel wat het is.

Moeder doet alles

Mijn moeder houdt alles draaiende. Ze werkt meer dan ooit. Soms zie ik haar pas ’s avonds laat weer, moe, met wallen onder haar ogen. Zij betaalt de rekeningen, zij doet de boodschappen, ze regelt alles voor ons. En mijn vader? Die zit op de bank te drinken, hele dagen lang. Als ik uit school kom, is het iedere dag spannend. Echt, ik voel het al als ik de straat in fiets. Dan denk ik: hoe zal hij vandaag zijn?

Soms is hij vrolijk. Té vrolijk. Dan praat hij hard, maakt overdreven grapjes en zegt hij dat alles wel goedkomt. Die dagen zijn nog het minst erg, al voel je dat het niet echt is. Soms is hij somber. Dan zegt hij bijna niets, staart naar de televisie en zucht alleen maar. Als ik dan vraag hoe het gaat, krijg ik een snauw: ‘Laat me gewoon.’

Boze dagen 

Maar het ergst zijn de boze dagen. Dan kan iets kleins al genoeg zijn. Als ik mijn tas niet meteen opruim of als het eten nog niet klaar is, terwijl mijn moeder nog moet thuiskomen. Dan wordt hij fel en schreeuwt hij. Soms gooit hij iets tegen de muur. Eén keer sloeg hij met zijn vuist op tafel zo hard dat mijn glas omviel. En heel soms wordt hij ook echt agressief. Niet dat hij me slaat, maar er zijn momenten geweest dat ik bang was dat het die kant op zou gaan.

Dat gevoel vergeet je niet. Ik ben daarom zo min mogelijk thuis. Ik blijf na school vaak wat langer hangen, maak huiswerk bij een vriendin en ga in het weekend uit logeren. Alles om maar niet die spanning te voelen zodra ik de voordeur opendoe.

Jaloers op vriendinnen 

Soms ben ik jaloers op vriendinnen die klagen dat hun vader ‘zo irritant’ is omdat hij vraagt hoe hun dag was. Ik zou willen dat mijn vader dat nog deed. Gewoon normaal, zonder die eeuwige dranklucht. Wat het moeilijk maakt, is dat ik hem ook nog zie zoals hij vroeger was. Voordat hij alcoholist werd, kon hij zo lief zijn. We gingen altijd samen naar de bouwmarkt, omdat ik dat grappig vond. Hij noemde me zijn ‘maatje’.

Nu voelt het alsof ik mijn vader een beetje kwijt ben, terwijl hij gewoon nog op de bank zit. Mijn moeder en ik praten er soms over, zachtjes in de keuken. Zij zegt dat hij een alcoholist is en hulp moet zoeken, maar hij ontkent dat er een probleem is. ‘Ik drink echt niet meer dan anderen’, zegt hij dan. Maar anderen zijn niet elke dag onvoorspelbaar. Ik leef steeds meer op mijn kamer. 

Mis mijn vader

Het is misschien raar om te zeggen, maar ik mis mijn vader. Zelfs terwijl hij er gewoon is. En elke middag als ik mijn fiets in het rek zet, haal ik diep adem, want het is iedere dag maar afwachten wie er op de bank zit. Ik word er moe van.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.