Lucas Westerbeek Columns vandaag, 11:09

Leestijd: 4 minuten

Kiara (21) verliest haar moeder en alles valt tegelijk weg: ‘Ik moet ook mijn werk opzeggen’

Zaterdagmiddag. Ik hoor mijn telefoon in de huiskamer. Als ik hem oppak zie ik ‘Kiara 2021-22’ op het schermpje: een oud-leerling. Ik bel haar direct terug. Ze begint meteen te praten. “Meester, m’n moeder is overleden”.

Haar onomwonden mededeling laat me schrikken. Ik condoleer haar en vraag hoe het met haar gaat. Ze begint te vertellen. Warrig en van alles door elkaar. Dat haar moeder niet meer verder wilde. Dat ze al zo lang ziek was. “Dat wist u toch? En ik moet ook weg bij de manege en ik heb dan dus geen werk meer.”

Ze vond haar plek tussen de paarden

Kiara’s moeder was al geruime tijd ziek. Toen Kiara bij me in de klas zat, alweer vier jaar geleden, was haar moeder de ene keer thuis, en dan weer weken in het ziekenhuis. Kiara ging intussen gewoon naar school, zo’n twintig kilometer verderop, naar haar bijbaantje in de supermarkt en naar haar stage op de manege. Af en toe sliep ze bij haar vader. Maar hij woonde samen met een nieuwe vrouw. Op school had ze geen vriendinnen. Op stage voelde ze zich thuis. Tussen de paarden en de pony’s.

Kwetsbaar, eerlijk en recht door zee

We hadden samen geregeld dat ze drie dagen per week op de manege mocht helpen bij de lessen, met het verzorgen van de paarden en met allerhande klusjes. Toen ik bij haar op bezoek kwam om te kijken hoe het ging, gaf ze me een rondleiding. Ze kende de namen van alle paarden en wist bij ieder dier te vertellen wat het gedrag was. Ze had tientallen foto’s van de paarden en pony’s in haar examendossier.

De begeleider op de manege was positief over haar. Ze noemde het ‘verbazingwekkend’ hoe zelfstandig Kiara was. Ze leerde haar niet alleen hoe ze met de paarden moest omgaan, maar probeerde haar ook sociale vaardigheden bij te brengen. Dat ze niet alles tegen iedereen kon zeggen en professionele afstand moest houden. Want Kiara is direct en eerlijk. Zonder rekening te houden met wat anderen daar van vinden. Sommige klanten op de manege ervaarden dat als bot of onbeleefd, maar haar begeleider zag gelukkig dat Kiara het eerlijk bedoelde.

“De communicatie gaat soms een beetje onbeholpen, het komt er niet altijd helemaal goed uit”, vertelde ze tijdens een evaluatiegesprek. “Ze is recht door zee en zegt wat ze denkt en vindt. Je kan het ook verfrissend noemen.” Kiara had al wel eens problemen gehad met een moeder van een van de meisjes die paardrijles had. Ze had de vrouw uitgescholden en de manege had een klachtenbrief gekregen.

Ineens valt alles weg

“En waarom moet je weg bij de manege? Weet je dat?” “Nee, geen idee. ze hebben niets gezegd. Maar ik wil nu ook niet meer blijven. Nu ga ik ook.” Ze praat snel en wild. Tijd voor af en toe een pauze in haar zinnen is er niet. “En de jobcoach wil dat ik een uitkering aanvraag, maar ik ga gewoon bij de supermarkt solliciteren, achter de kassa.”

Na haar examen regelde haar jobcoach, de werkcoach van de gemeente, dat ze bij de manege kon blijven met een tijdelijk contract en subsidie van de gemeente. Kiara was er altijd. Ze maakte lange dagen, van acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds. In het weekend hing ze er ook rond voor haar verzorgpaard Charlie en had ze zelf paardrijles of wedstrijden. En nu moet ze weg.

Een paar dagen na ons telefoongesprek, stuurt ze me de rouwkaart door. Een afbeelding van een koolmeesje op een kronkelige tak. ‘Het is goed, ga maar. In liefde laten wij los’. Met daaronder de namen van Kiara en haar zussen.

De dag van het afscheid

Een week later zit ik achterin de aula van de begraafplaats. Kiara zit met haar zussen vooraan. Ze houdt een ontroerend toespraakje over een lieve moeder. De liefste moeder. Haar vader staat achter haar en geeft haar een glaasje water, als ze door de tranen niet meer uit haar woorden komt.

Als we later in een lange rij achter de kist aanlopen, denk ik terug aan de periode nadat mijn vader was overleden. Hoe moeilijk ik dat vond. Terwijl ik al 35 was, bijgestaan door twee lieve zoontjes en m’n geliefde. Ik was verdrietig en ik vond alles uitzichtloos. Donker en somber.

Hoe zou Kiara zich voelen? Ze is pas 21. Zonder moeder en een vader die in een andere stad woont, met een nieuwe vrouw. De manege waar ze niet meer mag blijven. Gelukkig heeft ze twee zussen, die naast haar staan en hun armen om haar schouders leggen.

Verbonden expert

Lucas Westerbeek

Docent, mentor en stagebegeleider op een praktijkschool

Lucas Westerbeek stond jarenlang voor de klas als docent Nederlands in de ‘betere buurten’ van de grote stad. Een groot verschil met waar hij: als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool. Lucas is al meer dan 30 jaar samen met documentairemaakster Silvia Bromet en heeft twee zoons van 26 en 22. »

• Kiara (21) verliest haar moeder en alles valt tegelijk weg: ‘Ik moet ook mijn werk opzeggen’
• Mentor Lucas kreeg een telefoontje van een boze vader: ‘Er hoeft niet veel te gebeuren of ik doe iemand wat aan’
• ‘Ja meester, komt goed’ Kenneth (17) werd van school gestuurd en toch haalde hij zijn diploma