Mirthe Diemel Kinderen Gisteren, 11:02

Leestijd: 2 minuten

Mama blundert: ‘Mijn peuter werd zó uit die buggy gelanceerd’

Alle moeders hebben weleens zo’n moment waarop het éven misgaat op ouderschapsvlak. Gelukkig kunnen ze er in de meeste gevallen achteraf ook hartelijk om grinniken. In Mama Blundert deelt een moeder haar grootste blunder. Deze week is dat Annelien (35) die een boswandeling met haar gezin maakte, al zorgde de buggy wel voor wat problemen…

“Het was een stralende winterdag in de kerstvakantie en we gingen met z’n allen het bos in – mijn man en ik, en onze drie kinderen van 7, 5 en 2. Even die kerstdis eraf lopen, ontsnappen aan die ellenlange familiebezoeken, lekker een frisse neus in het bos met een kop koffie nadien, dat idee. Jasper, mijn jongste, zat in de buggy, maar wilde er net zo vaan uit als erin. Lopen, zitten, lopen, tillen, lopen, zitten – zoals dat gaat bij peuters.

In buggy blijven zitten

Omdat Jasper continu die buggy uit wilde, deed ik de riem niet vast. Dat scheelde weer discussie die je als ouder toch nooit wint. Maar op een gegeven moment was Jasper duidelijk moe en moest hij echt even blijven zitten. Het scheelde dat we alleen nog een smal bospaadje moesten oversteken, nog geen twintig meter van de eindbestemming – het boscafeetje.

Kraakt en piept

Klein detail is dat het die nacht licht had gevroren. Wist ik wel, want het was hier en daar glad, maar mijn hoofd zat blijkbaar al bij die koffie en taart. De grond was harder dan anders en de buggy die ik gebruikte al oud – hij is inmiddels bij het derde kind beland en dat merk je aan alles, want dat ding kraakt en piept.

Uit buggy gelanceerd

Dus ja, toen bleef het voorwiel ineens aan een boomstam steken bij het oversteken van dat paadje. De buggy stopte abrupt, Jasper schoof naar voren en werd uit die buggy gelanceerd, met zijn gezicht in de modder – het zag er een beetje uit als dat doelpunt wat Robin van Persie ooit maakte tijdens het WK. Het ging ook snel – te snel om nog iets te kunnen doen.

Gekrijs

Daar lag Jasper, languit op de grond en vooral: krijsend. O, wat voelde ik me schuldig. Waarom had ik hem nou toch niet even vastgezet? Mijn man keek me hoofdschuddend aan, zo van: wat doe jíj nou weer? Terwijl ik hem optilde, bleef ik maar sorry zeggen. Er zat een schaafwond op zijn voorhoofd, maar verder leek hij gelukkig in orde – behalve dat gekrijs dan. Werd gelukkig minder na een paar minuten, helemaal toen ik hem iets lekkers in het vooruitzicht stelde.

Toch maar vast

En inderdaad: na een stuk taart met chocolademelk was hij beduidend vrolijker. De modder was weggepoetst en zijn kleding ongeschonden, met dank aan het buitenspeelpak dat hij had gedragen. Dus ja, het was een blunder, maar in the end kwam alles goed. Al denk ik voortaan twee keer na als ik Jasper in de buggy zit en trek ik dat riempje toch maar even aan.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.