Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 4 minuten

Max (14): ‘Ik wil dat mijn ouders gaan scheiden’

Max woont met zijn ouders onder één dak, maar van een fijn thuisgevoel is al lange tijd geen sprake meer. Het lijkt bij hem thuis elke dag weer te eindigen in ruzie. Max verlangt naar rust, zelfs als dat betekent dat zijn ouders gaan scheiden. “Zelfs als het even stil is, voelt het alsof het elk moment weer kan ontploffen.”

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Het begint eigenlijk al zodra ik wakker word. Dan hoor ik beneden stemmen en meestal weet ik dan al genoeg. Het is nooit gewoon praten, het is altijd meteen geïrriteerd, kortaf, en voor je het weet staan ze weer tegen elkaar te schreeuwen. Soms gaat het echt nergens over. Over wie de vaatwasser had moeten uitruimen, of wie er te laat thuis was, of geld, of werk… het maakt eigenlijk niet eens meer uit waar het over gaat. Het eindigt altijd hetzelfde.

Spanning 

Ik probeer me er eerst nog voor af te sluiten. Oortjes in, muziek aan en doen alsof ik het niet hoor. Maar dat lukt niet. Het zit gewoon in je hoofd. Je hoort elke zucht, elke klap met een deur en  elke harde stem. En als ik dan beneden kom, voel je die spanning meteen. Dan zit de één op de bank, de ander in de keuken en praten ze niet eens meer met elkaar. Of ze beginnen weer opnieuw, waar ik gewoon bij sta.

Na school ga ik vaak niet eens meteen naar huis. Dan blijf ik nog even hangen bij vrienden of ga ik zogenaamd leren in de bibliotheek, gewoon omdat ik weet wat me thuis te wachten staat. Bij mijn vrienden is het zo anders. Daar wordt gelachen, maken ouders grapjes, vragen ze hoe je dag was. Soms zitten we gewoon met z’n allen aan tafel en denk ik: waarom is het bij mij niet zo? Waarom kunnen mijn ouders niet gewoon normaal doen tegen elkaar?

Geen moment rust 

Het ergste vind ik misschien nog wel dat het nooit ophoudt. Er is geen moment rust. Zelfs als het even stil is, voelt het alsof het elk moment weer kan ontploffen. Ik ben altijd een beetje op mijn hoede. Alsof ik elk moment moet opletten wat er gebeurt. Dat maakt me moe, gewoon echt moe in mijn hoofd.

Soms proberen ze het goed te maken, maar dat duurt nooit lang. Dan zeggen ze dat ze het anders gaan doen, dat ze rustiger gaan praten, maar binnen een paar dagen is het weer hetzelfde. Ik geloof er eigenlijk niet meer in dat het nog goedkomt. En dat is misschien raar om te zeggen als kind, maar ik meen het wel.

Ze kunnen beter scheiden 

Ik heb er zelfs over nagedacht om tegen ze te zeggen dat ze beter kunnen scheiden. Gewoon, zodat het stopt. Want hoe het nu is, werkt het ook niet. Dan wonen ze maar apart. Dan heb ik misschien bij allebei een beetje rust, in plaats van elke dag dit. Ik weet dat scheiden heftig is, dat het niet leuk is, maar dit is ook niet leuk. Dit is gewoon slopend.

Soms voel ik me er ook schuldig over, dat ik denk dat scheiden beter zou zijn, maar zo doorgaan dát trek ik gewoon niet meer. Ik wil gewoon een huis waar je je fijn voelt. Waar je niet bang bent voor wat er gaat gebeuren. Waar het stil kan zijn, maar dan op een goede manier. Ik wil gewoon rust. Dat is alles.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.