Femke Ellenbroek Persoonlijke verhalen vandaag, 15:02

Leestijd: 5 minuten

‘Na mijn abortus bleef het stil’: waarom dit verlies volgens Femke ook een plek verdient

“Ik werd wakker in een witte kamer. Het licht was fel, de lucht rook naar ontsmetting. Aan de overkant zat een verpleegkundige op een kruk. Ze keek niet op toen ik bewoog. Mijn buik voelde leeg. Het is voorbij, dacht ik. Ik ben alleen. De stilte was oorverdovend. Alsof ik in een vacuüm lag, tussen wat was en wat nooit meer zou zijn.

Ik had alles. Een gezin, drie gezonde dochters, een man die me ooit liet lachen. Van buiten leek het alsof we het goed hadden. Van binnen werden de barsten groter en groter. We leefden langs elkaar heen. Toen kort na elkaar mijn vader en mijn beste vriendin overleden, probeerde ik over mijn verdriet te praten, maar mijn woorden kwamen niet meer bij hem binnen. En eerlijk: ik hoorde de zijne ook niet meer.

Alles leek intact, maar ik brokkelde af

Ik bleef doen wat ik dacht dat liefde was: zorgen, regelen, sterk blijven. Altijd doorgaan, want instorten voelde als falen. Maar ondertussen verdween ik langzaam van binnen. Ik zei dat ik rust zocht, maar eigenlijk vluchtte ik. En in die periode kwam ik iemand tegen die me deed herinneren aan wat ik kwijt was. We praatten veel: over verlies, over vastzitten, over liefde die langzaam dooft.

Door hem kon ik me een ander soort leven voorstellen en daar werd ik stapelverliefd op. Ik vertelde het mijn man. Ik dacht dat eerlijkheid genoeg was. Daarna werd het thuis snel hard en ingewikkeld. Mijn moeder zei er later over dat ik in die periode niet te volgen was. En ze had gelijk: dat was ik ook niet.

Een periode volgde waarin angst en hoop elkaar voortdurend afwisselden. Alsof ik werd voortgestuwd door een kracht die groter was dan ikzelf. Diep vanbinnen voelde ik dat dit pad niet toevallig was. Alsof het zo bedoeld was. Maar het was veel te veel, veel te snel. Achteraf zie ik dat ik vooral verliefd was op het plaatje dat hij bood. Ik hield me eraan vast, omdat ik mezelf onderweg kwijt was geraakt en hoopte dat hij me kon terugvinden.

De zwangerschap die alles versnelde

Die bewuste nacht voelde ik mijn grens… maar liet ik hem toch voorbijgaan. Hij zei: “Je bent begin veertig, wat is de kans?” Ik zei: “Als het Universum het wil, dan is het welkom.” Ik glimlachte, maar vanbinnen wist ik beter. Ik ging mee in het plaatje en duwde de consequenties weg. Toen de test positief was, voelde ik tegelijk paniek en rust. Alsof het zo had moeten zijn. Hij reageerde blij, zei dat het bijzonder was.

We maakten een echo-afspraak en we hadden in gedachten de babykamer al ingericht. Even was het ons geheim. Maar in de periode die volgde veranderde er iets: de werkelijkheid haalde ons in. En ik realiseerde me, ik wil dit niet. In de weken daarna brokkelde alles af. Ik bleef doen alsof ik wist wat ik deed, maar ik was de weg kwijt. ’s Nachts praatte ik tegen mijn buik. “Sorry dat ik zo in de war ben.” En midden in de nacht maakte ik de beslissing.

De dag van de abortus

De dag van de abortus herinner ik me in flarden. Het koude metaal van de brancard, het gordijntje dat dichtging. De arts zei: “Je krijgt er geen spijt van, hè?” Ik knikte, maar ik was er eigenlijk niet meer. Alles voelde ver weg. Alsof het met iemand anders gebeurde. Toen ik wakker werd, was het stil. Dezelfde witte kamer, dezelfde geur. Het voelde alsof er iets uit me was gehaald dat ik niet kon benoemen.

Maanden later, op mijn verjaardag, lag ik op de vloer van mijn huurhuis. De kinderen waren bij hun vader. Ik trok mijn knieën op en huilde tot ik stil werd. Wat stierf die dag, was het beeld van wie ik dacht dat ik moest zijn.

Het gesprek dat ik jaren uitstelde

Langzaam begon ik weer te bewegen. Ik bracht de kinderen naar school, kookte simpel eten, hield mezelf overeind. Ik was een co-ouder. Niet de oermoeder uit mijn hoofd, maar wel een moeder. Ondertussen liep ik een paar jaar rond met het gevoel dat ik het mijn dochters moest vertellen. Ik heb nog nooit zó tegen een gesprek opgekeken.

Op een dag liepen we in het bos. De lucht was helder, nat gras onder onze schoenen. Ik had deze wandeling ervoor uitgekozen, maar elke keer als ik wilde beginnen, slikte ik mijn woorden in. Tot ik mezelf ineens hoorde zeggen: “Meiden, er is iets wat ik jullie wil vertellen.” Nu moest ik. Ik vertelde over de zwangerschap. Over de abortus. Dat het een meisje was. Dat ze Liva Famke heet. Ze waren stil.

Mijn oudste keek me boos aan. “Waarom vertel je ons dit?”
“Omdat ik geen geheimen voor jullie wil hebben”
Weer een stilte. De jongste bukte, plukte een bloemetje en gaf het aan me. Ze zei niets. Ik ook niet, maar ze pakte mijn hand en we liepen samen verder. Het bos gaf ruimte voor onze emoties, zonder oordeel. Later kwamen de vragen. Ik beantwoordde alles, zonder me mooier voor te doen. Toen ik het vertelde, werd het echt.

Een plek voor wat niet geboren werd

Het ongeboren zieltje kreeg een plek. En ik ook. Sindsdien zie ik het zo: dit zieltje was niet bedoeld om geboren te worden, maar het is er wel: in mij, bij ons. Het kwam iets brengen. ’s Avonds, als de meiden slapen, is het stil genoeg om dat te voelen. Niet alles klopt, maar het klopt wél dat het niet perfect is. En dat is genoeg om mild te zijn voor mezelf, en zacht te blijven voor hen.

Precies dat wil ik andere vrouwen geven: geen stilzwijgen, maar een plek waar hun verhaal gehoord,
gedragen en omarmd mag worden, zodat er eindelijk ruimte komt om te rouwen, te ademen en
verder te gaan.”

Wie is Femke?

Femke Ellenbroek is abortuscoach. “Vanuit mijn eigen ervaring met abortus weet ik hoe diep dit kan ingrijpen. Die ervaring heeft mijn persoonlijke missie gevormd: vrouwen begeleiden zodat zij hun beslissing met liefde, zachtheid en dankbaarheid kunnen dragen. Niet om te vergeten wat is geweest of wat had kunnen zijn, maar om te helen, zich te gronden en opnieuw verbinding te maken met het leven.”