Niet zeggen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Mijn man en ik zijn heel open naar elkaar. Er zijn eigenlijk geen onderwerpen die we niet met elkaar bespreken. Zo hebben we elkaar leren kennen en zo zijn we het blijven doen. Het is alleen een pietsie lastig als ik iets negatiefs over de kinderen zeg. Over zijn kinderen.

Toen ik net met stiefmoederen begon, was er veel ruimte voor mij om het moeilijk te hebben. Ik had het met name moeilijk met mijzelf. Met mijn tijd, met mijn rol, met mijn gevoelens. Hij kon me daarin sussen en steunen en soms ook gewoon hartelijk uitlachen.

Nu ik langer in het vak zit, merk ik dat ik minder ruimte krijg om dingen nog moeilijk te vinden. Ik stuit vaker op weerstand bij hem –  uitspraken in de trant van: dat weten we nou wel, dat kan je toch niet lastig blijven vinden en hoezo went dat niet?

Ik ken de kinderen inmiddels van haver tot gort, en ik ben niet meer zo hard aan het stiefmoeder-spartelen. In mijn beleving heb ik dus nu genoeg ruimte om eigenschappen bij hen te zien die ik lastig vind. Die ik niet van mezelf herken, die ik minder fraai vind en die ik liever niet zou zien. Mijn man weet dan precies wat ik bedoel – hij ziet die dingen ook wel -, maar ik mag er maar heel beperkt wat van zeggen. Ik geloof dat ik de onhebbelijke eigenschappen van de kinderen makkelijker met hun moeder bespreek dan met mijn man.

Het is een raar evenwicht. We praten namelijk wel gewoon over die dingen, omdat we ze ook als ouders moeten aanpakken. Ik vind het een kenmerk van een volwaardige ouder-kindrelatie dat ik die eigenschappen durf te benoemen bij mijn stiefkinderen, ik zeg namelijk ook wat ik stom vind aan mijn eigen kind. Of is die vergelijking te gemakkelijk, te eendimensionaal?

Ik moet er vooral niet te lang over doorgaan, ik mag er ook niet te veel over zuchten als ik er last van heb en het is ook beter als ik er niet zelf over begin. Want voordat ik het weet, vliegen de gevoeligheden door de lucht. Dan krijg ik de vraag voor mijn voeten geworpen waarom ik zijn kind afzeik. Blijkbaar stuit ik dan op de grenzen van het samengestelde gezin.

Eerlijk gezegd vind ik het wel grappig dat hij ook een grens heeft, omdat hij het minste lijkt te lijden onder het samengestelde gezin en ik voortdurend tegen mijn eigen grenzen aanloop. Het maakt hem iets menselijker en geeft mij iets om over te zeuren bij mijn vriendinnen.

Reageer op artikel:
Niet zeggen
Sluiten