Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:59

Leestijd: 2 minuten

Opgebiecht: ’Ik doe alsof ik mijn man nog heel aantrekkelijk vind, maar dat is al tijden niet meer het geval’

Na vijftien jaar samen is er veel veranderd in de relatie van Irene (40) én dan niet alleen op emotioneel vlak. Waar ze haar man vroeger nog knap en aantrekkelijk vond, voelt dat nu heel anders. Toch houdt ze die gedachte vooral voor zichzelf. “Hij maakt grapjes over hoe goed hij eruitziet en kijkt tevreden in de spiegel. En ik? Ik laat hem maar in die waan.”

“Als ik oude foto’s terugzie, denk ik soms: wauw, wat was hij knap. Hij had iets zelfverzekerds en iets heel aantrekkelijks. Ik was trots als ik naast hem liep. Als ik nu naar hem kijk, dan herken ik dat gewoon niet meer. Hij is veranderd. Niet alleen ouder geworden, maar ook hoe hij met zichzelf omgaat. Minder verzorgd, minder bezig met hoe hij eruitziet. Het is alsof hij zichzelf een beetje heeft laten gaan.

Laat het niet merken 

En ik weet dat dat misschien hard klinkt, maar het is wel hoe ik het voel. Alleen, ik zeg het niet. Ik laat het niet merken, want wat moet ik zeggen? ‘Ik vind je niet meer aantrekkelijk’? Dat breekt iemand toch? Dus ik speel het spel maar mee.

Tijdens intimiteit doe ik gewoon alsof. Ik reageer zoals hij verwacht, ik doe mee en ik zeg de dingen die hij wil horen. Maar in mijn hoofd zit ik vaak ergens anders. Dan denk ik soms aan die ene leuke collega. Hij is knap, verzorgd, maakt grapjes en heeft energie. Alles wat ik bij mijn man een beetje mis, zie ik bij hem juist wel.

Confronterend

En dat vind ik ergens ook confronterend, want ik wil helemaal niet bezig zijn met een andere man. Ik heb een gezin, een leven samen met mijn man. Maar het gebeurt gewoon in mijn hoofd. Omdat ik iets mis.

Wat het misschien nog ingewikkelder maakt, is dat mijn man zelf totaal niet lijkt te zien dat er iets veranderd is. Sterker nog, hij vindt zichzelf nog steeds hartstikke knap. Hij maakt grapjes over hoe goed hij eruitziet en kijkt tevreden in de spiegel. En ik? Ik laat hem maar in die waan. Ik knik, lach een beetje mee. Wat moet ik anders? Soms denk ik wel eens: is dit hoe het gaat na zoveel jaar? Dat aantrekkingskracht gewoon verdwijnt? Of is er iets wat we hadden kunnen doen om dit te voorkomen? Ik weet het niet.

Aantrekkingskracht is weg 

Ik hou van hem, laat dat duidelijk zijn. Hij is een goede man en een goede vader. We hebben samen iets opgebouwd. Maar dat stukje aantrekkingskracht, dat is gewoon weg. En ik weet niet of het ooit nog terugkomt. Dus ik doe wat ik al een tijd doe: ik speel mijn rol. Ik doe alsof. En ergens hoop ik dat het ooit weer een beetje echt gaat voelen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.