Ruth Smeets Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 3 minuten

Niki’s vader overleed een paar maanden na de bevalling: ‘Mijn zoon zal weten wat voor opa hij had’

We ervaren een zwangerschap en kraamperiode allemaal anders, maar wat als je noodgedwongen moet opvoeden met verlies? Niki’s (30) vader had uitgezaaide prostaatkanker en overleed een aantal maanden na haar bevalling. ‘Mijn zoontje zal weten dat zijn opa een strijder was.’

“Rond de geboorte van mijn zoontje voelde ik vooral veel dankbaarheid. Dankbaarheid dat mijn vader er nog was om zijn kleinzoon te leren kennen en om mij moeder te zien worden. Tegelijkertijd was ik bang voor de toekomst. Ik vroeg me vaak af: hoe oud zal hij zijn kleinzoon zien worden?

Daarom vond ik het belangrijk om alles vast te leggen: ik maakte wel honderden foto’s en filmpjes van hen samen. De kraamperiode voelde tegenstrijdig. Aan de ene kant was ik gelukkiger dan ooit, maar op de achtergrond was de angst om mijn vaders ziekte altijd aanwezig.

Sneltreinvaart

Vlak na de bevalling worstelde ik met mijn emoties. Mijn hormonen waren all over the place en dat was soms pittig in combinatie met mijn vaders ziekteproces. Maar toen mijn hormonen eenmaal stabieler waren, werd het niet makkelijker.

Mijn vader ging in een sneltreinvaart achteruit en mijn man kreeg een acute blindedarmontsteking met complicaties. We gingen ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Soms vraag ik me af hoe ik mezelf staande hield.

Zo vader, zo dochter

Mijn vader en ik hadden altijd een heel sterke band. We gingen vaak samen wandelen en dan kletsten we over álles. Hij zei vaak hoe trots hij op me was. Op sommige momenten waren we water en vuur: we hadden allebei een uitgesproken mening en dat botste soms. Maar het stond onze band nooit in de weg. Integendeel.

Belofte

Een paar dagen voor zijn overlijden hadden we een heel uitgebreid en diepgaand gesprek. We vertelden elkaar hoeveel we van elkaar houden, haalden leuke herinneringen op en namen afscheid. Daardoor bleef er in de dagen daarna niets meer ongezegd en konden we gewoon samenzijn zonder verder nog veel woorden nodig te hebben. Nog steeds haal ik uit dat gesprek veel troost en kracht.

Ook deden mijn vader en ik elkaar aan het begin van zijn ziekteproces een belofte: waar we ook zijn, als de één zich goed houdt, doet de ander dat ook. Ik weet niet of ik geloof in een hiernamaals, maar ik haal troost uit het idee dat mijn vader zich ergens goed houdt. Dan kan ik dat ook.

Groot gemis

Nu, tien maanden na zijn overlijden, komt het gemis pijnlijk sterk naar voren. Bijvoorbeeld wanneer mijn zoontje nieuwe dingen doet of zijn eerste zinnen zegt. Dan denk ik: wat vreselijk dat pap dit niet kan zien.

Ook vind ik het soms moeilijk om mijn moeder te zien met mijn zoontje. Het raakt me diep dat ze dit niet samen met mijn vader kan doen. Wanneer het gemis zo binnenkomt, slaap ik soms een paar nachten minder goed en vloeien mijn tranen vaker. Dat is oké. Deze emoties horen erbij.

Doorgeven

Mijn vader speelt nog steeds een grote rol in mijn leven. Ik zie en hoor hem overal. Zo heeft mijn zoontje bepaalde karaktertrekken die sprekend op hem lijken. Dat voelt hartverwarmend.

Ik wil mijn zoontje meegeven dat zijn opa een echte strijder was. Hij heeft gestreden voor zijn leven tot hij echt niet meer kon. Ook vind ik het belangrijk dat hij weet wie zijn opa was vóórdat hij ziek werd. Mijn vader was een echte zonfanaat: hij miste geen enkele zonnestraal buiten. Zulke verhalen vertel ik met plezier en ik laat veel foto’s zien. Het doet me deugd dat mijn zoontje weet wie zijn opa is.

Opvoeden met verlies

Tegen andere ouders die opvoeden met verlies wil ik zeggen: sta jezelf toe om alle emoties te voelen. Ze mogen er zijn en verdienen de ruimte. Rouw kent geen tijdlijn, dus probeer er vooral niet doorheen te vliegen. Het is niet erg als je kindje soms ziet dat je verdrietig bent. Zo leren kinderen juist dat minder leuke emoties er mogen zijn.”