Pleegouder Klaartje ziet groot probleem in de pleegzorg: ‘Ouders en pleegouders krijgen te weinig steun’
In Nederland wonen zo’n 23.000 kinderen in een pleeggezin, voor ongeveer 900 kinderen wordt een plek gezocht. Pleegouder Klaartje de Vletter (43) maakt zich zorgen over het gebrek aan steun en begrip binnen de pleegzorg. Al ruim twaalf jaar vangt ze zelf kinderen op en deelt ze verhalen om meer begrip te creëren over wat pleegzorg écht inhoudt.
Hoe het begon
“Ik kon zelf geen kinderen krijgen. Tijdens een IUI-traject nam ik deels de zorg over van de kinderen van een vriendin. Dat is eigenlijk hoe het begon, nu zo’n twaalf jaar geleden.
Daarna zijn mijn partner en ik het pleegouderschap gaan onderzoeken. Je volgt dan een cursus en wordt best kritisch bevraagd: hoe ga je dit doen? Ik dacht vooraf dat pleegzorg iets heel ingewikkelds was, alsof je er een soort studie voor moest doen. Maar dat bleek helemaal niet zo te zijn.
Wat wel veranderde, is mijn beeld van ouderschap. Dat moest echt op de schop. Ik word bijvoorbeeld regelmatig uitgescholden door een kind. Vroeger had ik gedacht: wat erg. Nu weet ik: dat komt ergens vandaan. Natuurlijk stel ik grenzen, maar ik weet ook dat zo’n kind zich veilig genoeg voelt om dat te uiten. En dat is heel waardevol.
Je ziet kinderen echt opbloeien
Ik mag voor ontzettend leuke kinderen zorgen. Het mooiste moment is als je ziet dat kinderen gaan floreren. Dat ze zichzelf kunnen zijn en zich veilig genoeg voelen om dat te laten zien.
Dat kan voor de rest van hun leven iets betekenen: dat er een plek is geweest waar ze zich veilig voelden.
Wij hebben in de weekenden ook wel voor kinderen gezorgd waar niks mee aan de hand leek. De eerste keer kwamen ze heel vrolijk binnen. Maar een dag later sloeg het compleet om. We konden ze geen seconde uit het oog verliezen. Inmiddels weet ik: dit is een manier om zich te uiten.
Kinderen laten op allerlei manieren zien dat ze zich onveilig voelen of veel hebben meegemaakt. Ik hoop dat we daar als samenleving meer oog voor krijgen. Het gedrag kan brutaal, onverschillig of hard overkomen, maar dat is meestal een overlevingsmechanisme dat hen helpt.
Pleegzorg doe je samen
Wat pleegouderschap voor mij zo bijzonder maakt, is dat het eigenlijk steeds mooier wordt. Vooral als het lukt om samen met de ouders een systeem om het kind heen te vormen.
Bij pleegzorg blijft contact met de ouders zo veel mogelijk bestaan. Kinderen weten wie hun ouders, broers en zussen zijn, in tegenstelling tot adoptie, waar dat niet altijd duidelijk is. Natuurlijk is het verdrietig dat je niet als gezin samen bent, maar je kunt wél samen zorgen dat een kind een veilige basis heeft. Je ziet dan dat er uitkomt wat er altijd al in dat kind zat.
Tekst gaat verder na Instagrampost
Verhalen over pleegzorg
Ik ben begonnen met delen van verhalen, op LinkedIn en Instagram, over pleegzorg omdat ik dacht: er gebeuren hier zulke mooie dingen, dat wil ik laten zien. Maar ik wilde niet zomaar over kinderen schrijven, dat voelde niet goed. Daarom ben ik, samen met Karin van de Koppel, anoniem gaan delen.
Ik merkte dat daar veel behoefte aan was. Ik miste zelf ook eerlijke, genuanceerde verhalen uit de praktijk. Gewoon: hoe gaat het aan tafel, hoe gaat het met naar bed brengen?
Dat groeide uit tot een boek en daarna tot een platform. Inmiddels sturen mensen vanzelf hun verhalen op, zonder dat ik erom hoef te vragen. Dat laat zien hoeveel behoefte er is om dit te delen.
Ik wil ook verschillende perspectieven laten zien: van pleegouders, maar ook van ouders, hulpverleners en pleegkinderen zelf. Iedereen hoort erbij. We zijn geneigd om dit als aparte groepen te zien, maar de kern van pleegzorg is dat het gepaard gaat met al die lijnen.
Meer begrip, minder oordeel
Wat ik vooral wil bereiken, is dat mensen beter begrijpen wat pleegzorg inhoudt. Ik hoop dat er een klimaat ontstaat waarin ouders zich niet hoeven te schamen als het thuis niet lukt. Dat je samen kunt kijken: wat heeft dit kind nodig om veilig op te groeien?
Tegelijk ben ik niet van de meelijwekkende oproepen om pleegouders te werven. Dat beeld klopt vaak niet. Kinderen willen niet weg bij hun ouders. En je moet als pleegouder ook niet denken dat je alles even komt oplossen.
Grootste misverstand over pleegzorg
Het grootste misverstand vind ik dat mensen denken: als een kind uit huis is gehaald, dan zal er wel iets flink mis zijn met die ouders. Alsof het slechte mensen zijn die het zelf hebben verpest.
Vaak hebben ouders juist keihard hun best gedaan. Alleen waren de omstandigheden niet goed genoeg. Er wordt ook vaak gedacht dat er te weinig liefde is. Maar soms is een uithuisplaatsing juist een ‘beslissing’ uit liefde.
Hoop en herkenning
De reacties op onze verhalen zijn heel verschillend. Sommigen vinden ze te positief, anderen zeggen dat ze er juist van schrikken. Maar dat is ook precies de realiteit: pleegzorg is niet alleen mooi en ook niet alleen zwaar.
Ik word het meest blij als pleegkinderen zich herkennen in de verhalen en zich gezien voelen.
We hebben inmiddels zelfs een stichting opgericht, Pleegzorg En Meer, waarin o.a. een voormalig pleegkind en een ouder zitten. Dat is precies wat ik hoopte. Dat er een plek ontstaat waar we mét elkaar in gesprek gaan, in plaats van over elkaar praten.
Uiteindelijk gaat het mij om één ding: dat er meer begrip komt en dat kinderen de steun krijgen die ze nodig hebben.”
Favoriete speelgoed van de redactie
Onze redactie is altijd op zoek naar speelgoed dat meer doet dan alleen vermaken. Wij selecteren de mooiste en hipste producten voor ons kroost en die delen we graag met onze lezers. Speelgoed dat niet alleen kwalitatief en duurzaam is, maar ook bijdraagt aan de ontwikkeling en aansluit bij de principes van Montessori. Zelf ontdekken, leren door te doen en spelen met aandacht. In dit overzicht delen we onze favoriete vondsten.
Stapelstein
Redacteur Vera: “Die kleurrijke stapelstenen van Stapelstein zijn in ieder gezin een groot succes. Je kunt ze gebruiken om het evenwicht van je kind te trainen, ze kunnen erop zitten/tollen of ze kunnen ze op kleur sorteren. Alles is mogelijk en dat maakt het extra leuk.”
Magneettegels
Redacteur Lisette: “Het lijkt zo simpel: gekleurde magnetische tegels die je aan elkaar klikt. Maar mijn twee jongens (6 en 3) bouwen er de meest fantasierijke creaties mee, van kastelen tot metershoge knikkerbanen en autogarages. Ondertussen zijn ze ongemerkt bezig met ruimtelijk inzicht, creativiteit en probleemoplossend denken. En dat maakt het, tussen alle dino’s door, misschien wel het leukste speelgoed in huis.”
Kapla
Kapla
Hoofdredacteur Sofie: “Simpeler kan het niet: blankhouten latjes, Mijn kinderen (4 en 6) zijn er gek op en maken er de mooiste bouwwerken van. Van hekjes voor de boerderij tot kastelen tot de Eiffeltoren. En het stimuleert ook nog hun creativiteit, fantasie en bouwkundig inzicht. En misschien nog wel het fijnst: het is speelgoed dat met ze meegroeit en steeds weer nieuwe ideeën uitlokt.“
Houten regenboog
Redacteur Amarins: “De houten regenboog lijkt op het eerste gezicht simpel, maar blijkt hier in huis een echte alleskunner. Mijn zoon (2) gebruikt de bogen voor van alles: als brug, tunnel, huisje voor poppetjes of zelfs als wieg voor zijn knuffels. Het nodigt uit tot vrij spel en hij oefent er ongemerkt zijn motoriek, ruimtelijk inzicht en creativiteit mee.”
Lichtgewicht fiets
Redacteur Sofie: “Op deze lichtgewicht kinderfiets hebben mijn beide kinderen leren fietsen.Dankzij het lichte aluminium frame leren kinderen op deze fiets sneller fietsen. Kind blij en mijn rug ook.”
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F02%2FSophie-2026.jpg.jpeg)
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F03%2F1774875045381-e1774881371437.png)