Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:04

Leestijd: 4 minuten

Roel (45) baalt van zijn co-ouderschap: ‘Mijn gescheiden vrienden hebben meer vrijheid dan ik’

Een jaar geleden scheidden Roel en zijn ex na een huwelijk dat al langer onder druk stond. Zij wilde per se co-ouderschap en uiteindelijk ging hij daarin mee. Op papier lijkt het eerlijk: de kinderen de helft van de tijd bij hem, de helft bij haar. Maar Roel merkt dat het hem veel zwaarder valt dan hij ooit had verwacht.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Toen we besloten uit elkaar te gaan, was dat eigenlijk geen verrassing meer. Het ging al een tijd niet goed tussen ons. We leefden langs elkaar heen, hadden steeds vaker ruzie en op een gegeven moment weet je gewoon dat het niet meer te repareren is. Mijn ex was degene die meteen zei: ‘We doen co-ouderschap.’ Voor haar was dat vanzelfsprekend. Eerlijk verdeeld, allebei evenveel tijd met de kinderen. Ik twijfelde toen al over dat hele co-ouderschap, maar ik had het gevoel dat ik moeilijk kon zeggen dat ik dat niet wilde.

Eigen mening 

De kinderen zijn dertien en veertien, dus ze hebben ook hun eigen mening. En die mening is duidelijk: ze zijn liever bij hun moeder. Daar mogen ze meer. Later naar bed, minder gezeur over telefoons en huiswerk, meer vrijheid. Mijn oudste zegt het ook gewoon recht in mijn gezicht: ‘Papa, jij bent veel te streng.’ Dat is niet leuk om te horen, maar ergens snap ik het ook wel. Bij mij gelden regels, bij haar veel minder.

Nu wonen ze dus de ene helft van de week bij mij en de andere helft van de week bij hun moeder. Op papier klinkt dat heel modern en gelijkwaardig, maar in de praktijk voelt het voor mij vaak als trekken aan een kar waar niemand echt zin in heeft. Als ze bij mij zijn, merk ik dat ze het liefst bij hun vrienden of bij hun moeder zijn. Ze zijn ook altijd weer blij als ze naar haar gaan. 

Jaloers op gescheiden vrienden

Wat ik misschien nog het moeilijkst vind om toe te geven, is dat ik soms jaloers ben op mijn gescheiden vrienden. Zij zien hun kinderen bijvoorbeeld één keer in de twee weken een weekend. En ja, natuurlijk missen ze hun kinderen ook, maar hun leven is wel overzichtelijker. Ze hebben tijd voor zichzelf, voor sport, voor vrienden en om een nieuw leven op te bouwen. Ik heb dat niet.

Bij mij voelt het soms alsof ik in twee werelden leef. De ene helft van de week ben ik fulltime vader met alles wat daarbij hoort: koken, huiswerk controleren, discussies over schermtijd en pubers die mopperen. En de andere helft van de week is het huis leeg en moet ik mezelf weer opnieuw uitvinden. Die schakeling is vermoeiend.

Om het weekend 

Ik had eigenlijk liever gehad dat ik ze gewoon om het weekend zag. Dan is het duidelijk. Dan kun je er iets leuks van maken, quality time. Nu voelt het vaak als verplicht ouderschap waarin iedereen een beetje zijn rol speelt omdat het zo afgesproken is.

En dat klinkt misschien hard, maar ik denk dat veel mensen dit niet durven te zeggen. Co-ouderschap wordt vaak neergezet als de perfecte oplossing na een scheiding. Eerlijk, modern, goed voor de kinderen. Maar voor mij voelt het niet zo. Het voelt als een constructie die logisch lijkt op papier, maar in het echte leven veel ingewikkelder is.

Ik hou van mijn kinderen, daar verandert niets aan. Maar ik vraag me soms af of dit echt de beste manier is voor iedereen. Misschien had ik destijds duidelijker moeten zijn over wat ik zelf wilde. Nu zit ik in een regeling waar ik eigenlijk nooit echt achter heb gestaan. En eerlijk? Soms denk ik: misschien was minder ook genoeg geweest.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig