‘Rouwen om je samengestelde gezin?’ Stiefexpert Marieke Jansen legt uit waarom verdriet normaal is
Onlangs kreeg Marieke de volgende vraag van Marit (28): “Ik heb een relatie met een man die twee kinderen heeft uit een eerdere relatie. We wonen nog niet samen, maar we zijn wel serieus. Het probleem is dat ik merk dat ik soms verdrietig word van het idee dat ik een heleboel dingen nooit zal hebben zoals ik ze altijd had voorgesteld.”
“Als klein meisje droomde ik van een bruiloft, samen een huis kopen en dan samen kinderen krijgen. Nu voelt het soms alsof ik in een verhaal stap dat al begonnen is. Mijn partner heeft al kinderen, er is een ex en veel dingen zijn al bepaald. Ik voel me daar soms verdrietig over en schaam me daar ook voor. Want ik hou van hem en van zijn kinderen. Mag ik hier verdrietig om zijn?”
Het antwoord van stiefexpert Marieke Jansen
Wat jij beschrijft is een gevoel dat veel mensen in een samengesteld gezin herkennen, maar waar zelden hardop over wordt gesproken: rouw. Rouw om het beeld van het gezin dat je ooit voor ogen had. Veel mensen groeien op met een bepaalde verwachting van hoe hun leven eruit zal zien. Misschien niet heel bewust, maar ergens is er een beeld: je wordt verliefd, bouwt samen een leven op en krijgt samen kinderen.
Wanneer je partner al kinderen heeft, ziet dat verhaal er ineens anders uit. Je komt binnen in een gezin waar al een geschiedenis is. Er zijn al herinneringen, er is al een band tussen ouder en kind en er is vaak ook nog een ex-partner die onderdeel blijft van het systeem. Dat kan het gevoel geven dat je in een verhaal stapt dat al begonnen is. En dat kan verdriet doen.
Rouw in het samengestelde gezin: hoe verwachtingen veranderen
Veel van dat verdriet heeft te maken met wat je een gezinsblauwdruk zou kunnen noemen. Dat is het beeld dat we vaak al vanaf jonge leeftijd hebben van hoe een gezin eruit hoort te zien. Voor veel mensen is dat nog steeds het traditionele plaatje: twee ouders die samen een gezin vormen en hun eerste kinderen samen krijgen. Wanneer je in een samengesteld gezin terechtkomt, klopt dat plaatje ineens niet meer. En dat betekent dat je afscheid moet nemen van een deel van dat oorspronkelijke beeld. Dat proces lijkt op rouw.
Verdriet om het verlies van je gezinsdroom is normaal
Veel bonusouders schamen zich voor dit gevoel. Ze denken dat het betekent dat ze ondankbaar zijn of dat ze hun partner of bonuskinderen niet leuk genoeg vinden. Maar verdriet om iets wat je had gehoopt, zegt niets over hoeveel je van iemand houdt. Je kunt tegelijkertijd dankbaar zijn voor je relatie én verdriet voelen over wat anders loopt dan je had gedacht. Die gevoelens kunnen naast elkaar bestaan.
Hoe je ruimte geeft aan verdriet zonder schuldgevoel
Wat vaak helpt, is om dit verdriet niet meteen weg te duwen of te veroordelen. Het mag er zijn. Wanneer je jezelf toestemming geeft om te erkennen dat het soms pijn doet dat dingen anders lopen, ontstaat er vaak ook meer ruimte om het leven te accepteren zoals het nu is. En dat kan juist helpen om je plek in het samengestelde gezin te vinden.
Tot slot
Rouwen om het gezin dat je ooit voor je zag is een normaal en menselijk proces. Een samengesteld gezin vraagt niet alleen liefde, maar soms ook het loslaten van een oud beeld en zien wat je wel hebt. En juist daar begint vaak de weg naar acceptatie.
Samengevat:
- Je erkent dat je verwachtingen had over hoe je leven eruit zou zien
- Je jezelf niet veroordeelt om het verdriet dat daarbij hoort
- Je beseft dat liefde en rouw naast elkaar kunnen bestaan
- Je de tijd neemt om je eigen plek in het gezin te vinden
In 2024 eindigden 25.386 huwelijken in een scheiding. Daarom staat stiefexpert Marieke Jansen wekelijks stil bij de uitdagingen van gescheiden ouders en hun (samengestelde) gezin.