Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 26 feb 2026, 14:48

Leestijd: 3 minuten

Sarah deelt traditie rondom geboortedag van haar overleden do: ‘Het is een mooie rotdag: we missen haar, maar we vieren haar leven’

Op 5 mei, terwijl Nederland de vrijheid viert, zit Sarah Groen met familie en vrienden in het gras van Het Luierpark. Er staan salades op kleedjes, kinderen rennen rond de boom, iemand plant nieuwe bloemen in de aarde. Er wordt gelachen. En er zijn tranen. Het is de geboortedag van haar dochter Mirthe.

Mirthe werd in 2012 geboren met het zeldzame SPATA5-syndroom en was ernstig meervoudig beperkt. In januari 2023 overleed ze, na een griep die haar kwetsbare lichaam niet aankon. Ze werd tien jaar. “Mirthe was altijd vrolijk,” vertelt Sarah. “Zelfs als ze met de ambulance mee moest of weer in het ziekenhuis lag, lachte ze. Dat was zij.”

Boom voor het leven

In 2017 opende Het Luierpark, een plek waar leven en dood, herinnering en toekomst samenkomen. Je kunt er een boom planten ter ere van iemand, levend of overleden. Sarahs ouders woonden naast het park. Voor Mirthes zesde verjaardag kreeg ze een eigen boom cadeau. “Die boom betekent enorm veel voor ons,” zegt Sarah. “Een begraafplaats vind ik vaak kil. Daar heerst dood en verdriet. Dat past niet bij Mirthe. In het park is het levend. Daar vieren we haar leven.”

Na haar overlijden wilden Sarah en haar gezin op 5 mei samenkomen om haar leven te herdenken, eigenlijk te vieren. Het eerste jaar werd de picknick nog bij hen thuisgehouden. Maar de jaren daarna kwamen ze samen bij de boom in het park. Iedereen neemt iets lekkers mee. Sinds vorig jaar maken ze met bloemen een hart rond de stam. Wie wil, mag iets planten of een kleine ‘happy stone’ neerleggen. “De kinderen spelen ondertussen gewoon. Dat vind ik zo mooi. Het is geen zware dag. Het is een mooie rotdag.”

Herdenken mag ook vrolijk zijn

Voor Sarah voelt deze manier van herdenken kloppend. “Wij zijn christen en geloven dat Mirthe in de hemel is. Dat ze daar rondhuppelt over gouden straten. Die gedachte geeft troost.” Ze wil haar dochter niet alleen herinneren in stilte en gemis. “Bloemen gaan dood, maar komen soms weer op. Of geven zaadjes. Zo zie ik het leven van Mirthe ook. Ze is overleden, maar haar verhaal leeft voort.”

Een collega die eens meeging naar het park zei: ‘Dit is geen plek van dood, dit is een plek van herinneringen.’ Met tranen in haar ogen herhaalt Sarah die woorden. “Hier is rust, liefde en vrede. Dat raakt me elke keer weer.” De boom is geen plek waar ze wekelijks naartoe moet. “We gaan wanneer we daar behoefte aan hebben. Dat geldt ook voor het graf. Die vrijheid is fijn.”

Samen blijven herinneren

Vrienden en familie zijn welkom, maar nooit verplicht. “We hebben altijd gezegd: voel je vrij. Je hoeft niet te komen. Toch houden veel mensen er rekening mee. Ze sturen een berichtje. Of schuiven aan in het gras. “Kinderen weten dat de boom voor Mirthe is. Dat vind ik bijzonder.”

De dag draait niet alleen om verdriet. Er wordt muziek geluisterd. Er wordt gepraat over van alles. En ja, ook over Mirthe. “Maar niet alleen. Het is gewoon samen zijn.” Wat het met anderen doet? “Dat weet ik eigenlijk niet precies,” zegt Sarah eerlijk. “Maar ik hoor altijd dat het een fijn moment is. En dat is genoeg.”

Een plek voor altijd

Sarah is inmiddels bijna twintig weken zwanger van een dochter. Haar stem wordt zachter als ze daarover vertelt. “Hoe mooi is het als al die mensen straks Mirthes verhalen blijven delen? Dat haar zus haar leert kennen via ons, via hen.” Hoelang de traditie blijft bestaan, weet ze niet. “Zo lang wij daar behoefte aan hebben.” Wat ze het allerliefst wil? “Dat Mirthe niet vergeten wordt. Dat haar bijzondere verhaal levend blijft. Zoals zij nu leeft, en in de hemel rondhuppelt. Op 5 mei, onder een boom in het gras, gebeurt precies dat.”