Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 4 minuten

Selma (16): ‘Ik zie aan alles dat mijn moeder jaloers op me is’

Selma haalt goede cijfers, sport fanatiek en krijgt volop aandacht van jongens. Ze is dol op haar moeder, maar merkt de laatste tijd iets wat ze moeilijk kan negeren: jaloezie. En dat doet pijn. “Ik zou juist willen dat ze denkt: wat fijn dat mijn dochter het beter heeft dan ik vroeger.”

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Ik hou echt van mijn moeder. Laat ik dat vooropstellen. We kunnen lachen, samen series kijken en soms voelt ze meer als een vriendin dan als een ouder. Maar de laatste tijd merk ik aan alles dat er iets schuurt. Alsof ze niet helemaal blij kan zijn voor mij.

Op school gaat het goed. Ik zit in 5 vwo, sta gemiddeld een 8, sport vier keer per week en speel in het eerste team van mijn hockeyclub. Ik krijg best veel aandacht van jongens. Niet dat ik daar de hele dag mee bezig ben, maar het gebeurt gewoon. Als ik door de stad loop met vriendinnen, worden we aangesproken.

Afremmen

Als ik mijn moeder vertel dat een jongen uit mijn klas me mee uit heeft gevraagd, zegt ze bijvoorbeeld: ‘Ja, dat zal wel weer zo’n type zijn dat alleen maar naar uiterlijk kijkt.’ Of als ik een goed cijfer haal: ‘Wacht maar tot het moeilijker wordt.’ Het zijn kleine opmerkingen, maar ze voelen niet als trots. Meer als afremmen.

En ik weet waar het vandaan komt. Mijn moeder heeft geen fijne puberteit gehad. Ze was vroeger dik, is gepest en kreeg nooit aandacht van jongens, terwijl ze dat wel heel graag wilde. Leren ging haar ook niet makkelijk af. Ze heeft uiteindelijk geen opleiding afgemaakt en is jong gaan werken. Ze vertelt daar soms over, half lachend, maar ik hoor de pijn erdoorheen.

Onzeker 

Misschien confronteert mijn leven haar met wat zij niet heeft gehad. Laatst zei ze toen ik een nieuwe sportoutfit had gekocht: ‘Geniet er maar van nu het nog kan.’ Alsof alles tijdelijk is. Alsof het me elk moment kan worden afgepakt. Dat maakt me onzeker. Want in plaats van dat ze zegt: wat goed van je, of wat leuk voor je, lijkt er altijd een soort schaduw overheen te hangen.

Ik heb het een keer voorzichtig aangekaart. Ik zei dat ik soms het gevoel heb dat ze niet echt blij voor me is. Dat ze een beetje jaloers lijkt. Ze schoot meteen in de verdediging. Dat dat onzin was. Dat ze juist trots op me is. En ja, dat zegt ze ook weleens. Maar woorden en gevoel zijn twee verschillende dingen. Ik merk het in haar gezichtsuitdrukking, in hoe ze reageert en in hoe snel ze een grap maakt die net niet grappig is.

Kansen pakken die zij niet kreeg

Wat ik het moeilijkst vind, is dat ik haar niets wil afpakken. Ik wil niet dat mijn geluk haar ongelukkig maakt. Ik zou juist willen dat ze denkt: wat fijn dat mijn dochter het beter heeft dan ik vroeger. Dat ze ziet dat ik kansen pak die zij niet kreeg.

Waarom kan ze daar niet gewoon blij om zijn? Soms voel ik me bijna schuldig als ik iets leuks meemaak. Alsof ik het moet dimmen om haar niet te kwetsen, maar dat wil ik niet. Ik ben zestien. Dit is mijn tijd om te groeien, om fouten te maken, om verliefd te worden, om te ontdekken wie ik ben. Ik zou zo graag hebben dat ze naast me staat in plaats van tegenover me. Dat ze trots is zonder voorbehoud. Dat ze ziet dat mijn succes niets afdoet aan haar waarde. Want als er iemand is van wie ik het meest erkenning wil, dan is zij het.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.