Sophie Rietmulder Kinderwens vandaag, 11:01

Leestijd: 6 minuten

Lois (32) vertelt openhartig over haar kinderwens als single vrouw: ‘Wat als ik geen partner vind?’

Voor Lois (32) staat één ding al bijna haar hele leven vast: ze wil moeder worden. Die wens ontstond niet pas op latere leeftijd, maar zat er al vroeg in. Terwijl haar leven zich ontwikkelde, bleef dat verlangen hetzelfde. Alleen haar relatiestatus veranderde niet mee. En juist dat maakt haar kinderwens, als single vrouw, soms ingewikkeld.

Altijd al moeder willen worden

“Eigenlijk wist ik al op hele jonge leeftijd dat ik moeder wilde worden. Als kind fantaseerde ik er al over met vriendinnen. Het voelde nooit als een soort fantasie, maar meer als iets dat gewoon bij mijn leven hoorde. De babynamen stonden al klaar. En naarmate ik ouder werd, ging die wens ook nooit weg, waar ik ook stond in het leven.

Het lastige is dat ik nu single ben. Daarom vind ik praten over kinderen en moederschap soms moeilijk, omdat het me verdrietig maakt. En ook omdat ik niet misgunnend wil overkomen. Ik gun iedereen de liefde en het mooie gezinsleven, echt. Maar dat zou ik zelf ook heel graag willen. 

Het is dus geen jaloezie, want ik word juist ook heel gelukkig van de kinderen om mij heen. Tegelijkertijd maakt dat het gevoel soms ook sterker. Als ik met die fantastische kinderen ben, voel ik nog meer hoe graag ik het zelf zou willen.

Single met een kinderwens

De maatschappelijke norm of verwachtingen van anderen doen me eigenlijk niet zo veel. Die druk voel ik niet. Maar ik merk wel dat ik mezelf druk opleg, vooral door mijn leeftijd. Ik ben 32 en soms voelt het alsof de tijd begint te dringen. Terwijl dat eigenlijk onzin is. Als we zeggen dat 38 ook nog een mooie leeftijd is om moeder te worden, dan heb ik nog zes jaar. En als ik kijk naar waar ik zes jaar geleden stond, dan kan er in zo’n periode ontzettend veel veranderen.

Wel ben ik al vaak single geweest. Ik heb eigenlijk nooit relaties gehad die richting een stabiele toekomst gingen. Daardoor kan het soms voelen alsof dat mij gewoon niet lukt. Ik vind het zelf ook best dramatisch dat ik dat soms denk, omdat ik mezelf daarmee kleiner maak. Tegelijk heb ik ook altijd gezegd dat ik voor eigenlijk niets in het leven echt een man nodig heb, behalve voor het krijgen van kinderen.

Bewust alleenstaand moederschap

De gedachte om het misschien alleen te doen komt daarom wel eens op. Vooral na een relatie die stukloopt of als daten weer eens niet loopt zoals je hoopt. Maar ook op momenten dat je omringd bent door het leven dat je zelf graag zou willen. Feestdagen zijn daar een voorbeeld van. Oud en nieuw bijvoorbeeld. Dan kijk je terug op het afgelopen jaar en kan ik denken: dit was weer niet hét jaar. 

Misschien heeft dat iets met eenzaamheid te maken. Terwijl ik me eigenlijk helemaal niet eenzaam voel met alle liefdevolle mensen om me heen. Maar misschien bestaat eenzaamheid ook in verschillende vormen.

Single ouder zijn is geen makkelijke beslissing

Alleen ouderschap vind ik tegelijkertijd ook een spannend idee. Het gaat wel over een nieuw leven. Dat is niet iets wat je even aan de kant schuift als het moeilijk wordt. Als je een partner hebt, draag je die moeilijke momenten samen. 

Althans, dat is het type man dat ik voor me zie. Daarom zie ik solo-ouderschap ook niet als een makkelijke oplossing omdat ik single ben. Een kind is een enorme verantwoordelijkheid.

Veel liefde te geven

Het nadenken over een donor voelt voor mij meer als het openhouden van mogelijkheden. Alsof het boek nog niet gesloten hoeft te worden. Want één ding weet ik wel: ik heb enorm veel liefde te geven. Ik ben een zorgzaam persoon en ik heb mijn leven op orde. Ik geloof er echt in dat een kind met een liefdevolle en warme ouder een hele mooie toekomst kan krijgen. Die veilige hechting die een kind nodig heeft, die zou ik kunnen geven.

Tegelijkertijd hoop ik nog steeds heel erg dat ik gewoon een leuke man tegenkom en dat we samen een gezin kunnen vormen. Dat gevoel van een gezin lijkt me ontzettend rijk. Ik hou ontzettend van de liefde. 

Misschien klinkt het gek om over jezelf te zeggen, maar ik weet dat ik veel te bieden heb. Ik heb een warm hart, ik ben zorgzaam en ik kan veel liefde geven. Mede daarom weet ik ook zeker dat ik een goede moeder zou zijn.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Lois Lotta 🧸 (@loislotta.nl)

Lois deelt veel over haar leven op Instagram.

‘Wat als ik geen partner vind?’

Soms vraag ik me wel af of ik mezelf en mijn wens misschien in de weg zit door zelf-sabotage. De gedachte ‘wat als ik geen partner vind?’ kan er bijvoorbeeld tussendoor glippen. Tegelijk vind ik het ook belangrijk om iemand te vinden met dezelfde normen en waarden. Iemand die dezelfde ideeën heeft over de zorg voor een kind. Iemand die gezellig kan praten is niet automatisch een goede partner of vader.

Gelukkig kan ik hier wel open over praten met mijn vrienden en familie. Ik heb hele fijne mensen om me heen. Familie en vriendinnen die me steunen en die er voor me zullen zijn, welke keuze ik uiteindelijk ook maak.

Twijfels over solo-ouderschap

Toch spelen er ook praktische vragen in mijn hoofd als ik nadenk over solo-ouderschap. Financiën bijvoorbeeld. Alles komt dan op mij neer. Ik wil mijn kind stabiliteit kunnen bieden. En ook organisatorisch denk ik erover na. Hoe combineer je werk en zorg? Je moet werken om genoeg te verdienen, maar je wil ook op tijd op het schoolplein staan. Dan heb je nog boodschappen, koken, het huishouden. Dat zal veel rennen en vliegen worden.

Daarnaast zijn er ook emotionele vragen. Hoe ga je om met alle levensfases van een kind? Puberteit bijvoorbeeld, of andere fases waarin ouders soms echt met hun handen in het haar zitten. Dan moet je het allemaal zelf dragen.

Een optie waar ik ook over nadenk is het invriezen van mijn eicellen. Het liefst wil ik het ouderschap met een partner beleven, dat blijft mijn grootste wens. Het invriezen van eicellen kan wat meer tijd en ruimte geven, vooral als het gaat om de kwaliteit ervan.

Blik in de toekomst

Als ik vooruitkijk naar de komende jaren hoop ik nog steeds dat er een liefdevol, misschien zelfs groot gezin voor mij in de sterren staat. Tegelijk merk ik dat ik misschien al een beetje afscheid neem van dat klassieke gezinsgevoel. Heb ik daar vrede mee? Absoluut niet. Dat vind ik heel verdrietig. Maar misschien is dat hoopvolle gevoel ook een soort bescherming. En ik weet ook: er kunnen nog zoveel dingen veranderen. De tijd zal het uitwijzen.”