Ruth Smeets Bevallen Vandaag, 13:02

Leestijd: 5 minuten

Het zoontje van Michiel (33) en Pauline (29) werd stilgeboren: ‘Ondanks het grote verdriet zijn we zo trots op hem’

Toen Michiel (33) en Pauline (29) onverwacht hun stilgeboren kindje verloren, werd het plotseling heel stil.

“Opeens was het stil. Ik was 36 weken zwanger toen ik Sam niet meer voelde in mijn buik. En dat terwijl hij normaal gesproken best actief was. Ik dacht dat er iets was waardoor hij minder bewoog of waardoor ik hem minder goed kon voelen en belde de verloskundige. Het moment waarop zij bij ons thuis geen hartje kon vinden en we de angst in haar ogen zagen, stortte onze wereld in.

In een soort waas ondergingen we alles. Om het nieuws te bevestigen reden we naar de praktijk en daarna naar het ziekenhuis. We hadden nog hoop, al wisten we eigenlijk toen al wel dat hij er niet meer was. Vol ongeloof en met betraande wangen keken we elkaar bij thuiskomst aan. Nog voor zijn geboorte moesten we zijn afscheid regelen.

De bevalling

In stilte reden we naar het ziekenhuis om te bevallen. Daar waren we uiteindelijk vier dagen, want mijn lichaam was er nog niet klaar voor. Het was alsof we in een tussenfase zaten waarin we niet meer konden doen dan wachten. Ergens was het gek genoeg wel fijn dat we niet thuis waren, maar in goede handen in het ziekenhuis. Het gaf even lucht.

De bevalling duurde lang en was intens. Er gingen zóveel emoties door ons heen. De verpleging bereidde ons voor op het feit dat Sam al enkele dagen was overleden. Zoals bij ieder overleden persoon het geval is, ging het lichaam achteruit. Daardoor was het spannend hoe hij eruit zou zien.

Gelukkig klaarde zijn huidje wat meer op toen hij eenmaal thuis in een doorzichtige glazen bak werd gelegd. Zo was het fijner om naar hem te kijken. Het was bijna alsof hij sliep, maar dan in het water. Dit was heel waardevol, want het gaf ons de mogelijkheid om fijn afscheid te nemen.

Grote leegte

Er gebeurde die week zoveel dat we het zelf niet konden bevatten. Het ging te snel en het was te veel en te heftig. Ook mensen om ons heen werden stil. Begrijp ons niet verkeerd, we ontvingen heel veel steun, maar soms zijn er gewoon geen woorden te vinden.

Heel ingrijpend was het moment nadat we Sam naar het crematorium brachten. We voelden een enorme leegte. Ineens werd het gemis tastbaar en beseften we dat hij echt niet meer terug zou komen. Sindsdien is het stil in huis.

Rouwen om een stilgeboren kindje

Rouw om een overleden kindje kan in veel dingen zitten, van een liedje dat je hoort tot iemand die met een kinderwagen over straat loopt. De ene keer schieten we vol, de andere keer niet. Sommige dingen zien we aankomen, zoals kerst. Daarin hadden we geen zin, dus gingen we lekker samen naar Londen. Dat was een goede keuze.

Op sommige momenten overvalt het ons. De ene keer verwerken we zo’n moment het liefst alleen en de andere keer laten we anderen wel toe, bijvoorbeeld door het te bespreken. Het ligt er maar net aan hoe we ons voelen. Een tijdlang voelden we ons heel machteloos. Het is lastig om te accepteren dat je niets kunt veranderen aan het overlijden van je zoontje.

Dichter bij elkaar

De afgelopen periode probeerden we te doen wat ‘goed’ voelde. Van de verloskundige kregen we de tip om in onze omgeving aan te geven waaraan we behoefte hebben, áls we dat tenminste weten. Dit helpt onszelf en de mensen om ons heen, want ze weten anders niet waaraan ze goed doen. Iedereen rouwt op zijn eigen manier, maar zolang je communiceert en emoties deelt, ga je samen door dit proces.

Natuurlijk hadden we dit liever niet meegemaakt en zouden we nu samen willen zijn met ons zoontje, maar dit alles zorgde ervoor dat we nog dichter naar elkaar groeiden. Als stel, als families en als vrienden.

Foto’s met een stilgeboren kindje

Nog steeds houden we even onze adem in als we de foto’s terugkijken die Stichting Still maakte van ons samen met Sam. Deze foto’s betekenen ontzettend veel voor ons. We hebben een tastbare herinnering waarnaar we nog veel kijken. Ook het moment van foto’s maken was fijn: ondanks het grote verdriet zijn we zo trots op ons mooie kindje. We hebben dan ook nog goed contact met de fotograaf over de doneeractie die we zijn begonnen voor Stichting Still.

Het idee hiervoor kwam niet van onszelf, maar van onze vrienden. Ze voelden zich machteloos en wilden graag iets doen. In eerste instantie waren we even overdonderd, maar al snel omarmden we het initiatief. We hopen dat de stichting met onze bijdrage het waardevolle werk kan voortzetten en dat dit andere gezinnen mag helpen in hun rouwproces.

Nog steeds vinden we het bijzonder dat vrijwilligers van Stichting Still op de dag van de bevalling of een dag later bij een gezin komen, in de meest heftige en pijnlijke periode, en dat ze deze momenten zo liefdevol vastleggen. Ga er maar aan staan. Nog los van de technische kennis van fotografie, want een kindje fotograferen dat in een bak met water ligt opgebaard is echt niet eenvoudig. En dan te bedenken dat zij zo’n honderd reportages per maand maken. Daarvan worden we wederom stil.”

Ervoor zorgen dat ieder gezin dat een kindje verliest waardevolle foto’s krijgt als herinnering? Doneer dan aan Stichting Still via deze link.