Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: gisteren, 09:45

Leestijd: 3 minuten

Suus (39): ‘De invaljuf van mijn dochter (11) maakt kleinerende opmerkingen naar haar’

Toen de vaste juf van Suus’ dochter Julie (11)  met zwangerschapsverlof ging, kwam daar een invaljuf voor in de plaats die constant kleinerende opmerkingen maakt. Sindsdien gaat ze elke ochtend met tegenzin naar school toe. “En misschien nog wel het ergste? De schooldirecteur gelooft ons niet.”

“Mijn dochter Julie zit in groep 8 en had de allerliefste juf die je je maar kunt wensen. Zo’n juf die ieder kind zag, grapjes maakte en precies wist wanneer iemand een knuffel nodig had of juist een compliment. Toen ze vertelde dat ze met zwangerschapsverlof ging, vonden we dat stiekem allemaal jammer. Niemand kon toen vermoeden dat de maanden daarna zo zouden verlopen.

Vervelende opmerkingen door invaljuf

Er kwam een invaljuf van buiten de school. In het begin dacht ik: prima, het is maar tijdelijk, dat redden we wel. Tot Julie na een paar dagen thuiskwam en tijdens het eten ineens heel stil was. Normaal kletst ze honderduit over haar dag, maar nu prikte ze alleen wat in haar eten. Ik vroeg wat er was en toen zei ze: ‘Mama, die nieuwe juf zei vandaag dat ik met mijn bagage toch niet zo hard kan rennen.’ Ik dacht dat ik het verkeerd had verstaan. Bagage? Wie zegt dat nou tegen een kind van elf?

Julie is een stevig meisje. Altijd al geweest. Maar ze is ook vrolijk, sociaal en zit lekker in haar vel. Tenminste, dat zat ze. Ik probeerde het eerst een beetje te relativeren. Misschien had Julie het verkeerd begrepen? Misschien was het een onhandige grap? Maar een paar dagen later gebeurde het weer. Het waaide hard op het schoolplein en de invaljuf riep naar een paar kinderen: ‘Als het te hard gaat, hou je maar vast aan Julie, die blijft wel staan!’

Moeilijk te geloven

Toen Julie dat vertelde, zag ik haar lip trillen. Dat brak mijn hart. Dit zijn de laatste maanden van groep 8, een tijd die juist leuk en onvergetelijk moet zijn. Musical oefenen, kamp en afscheid nemen… en zij komt huilend thuis. Ik ben de volgende ochtend meteen naar school gegaan, direct naar de directeur. Ik vertelde precies wat Julie had gezegd en verwachtte eerlijk gezegd dat hij zou schrikken, maar dat gebeurde niet.

Hij zei dat hij het moeilijk kon geloven. Dat deze invaljuf bekendstaat als aardig en betrokken. Alsof mijn dochter dit uit haar duim zuigt. De juf zelf ontkende het ook. ‘Zoiets zou ik nooit zeggen’, zei ze met een glimlach waar ik alleen maar bozer van werd. Want mijn dochter verzint dit niet. Waarom zou ze?

Machteloos gevoel

Sindsdien voel ik me machteloos. Julie moet nog maanden met haar door en ik merk dat ze anders is dan vroeger. Ze wil ’s ochtends vaker niet naar school, twijfelt ineens aan zichzelf en heeft het constant over haar lichaam. Laatst vroeg ze zelfs of ze op dieet moest. Elf jaar is ze! Ik zeg haar elke dag hoe mooi en goed ze is zoals ze is, maar één gemene opmerking van een juf lijkt soms harder binnen te komen dan honderd complimenten van mij.

Ik zit er serieus over te denken om het hogerop te zoeken, want dit laat ik niet gebeuren. Niet bij mijn kind. Een juf hoort een veilige plek te zijn, geen bron van onzekerheid. Julie verdient een fijne afsluiting van de basisschool. Geen maanden waarin ze zich klein voelt gemaakt. En ik? Ik ben er inmiddels achter dat er weinig zo pijnlijk is als je kind niet kunnen beschermen tegen iemand die beter zou moeten weten. Wat is dit heftig zeg.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.