Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen Vandaag, 13:02

Leestijd: 4 minuten

Jonathan ging van schooluitvaller naar kinderburgemeester: ‘Nu kan ik mezelf laten zien’

Toen school geen veilige plek meer was voor mijn zoon Jonathan, voelde ik dat in mijn hele lijf. Zijn vrolijkheid verdween langzaam, zijn energie smolt weg en hij begon slecht te slapen. Zijn schoolprestaties kelderden van een I-score naar een V-score, maar het echte signaal zat dieper: Jonathan verloor stukje bij beetje zijn zelfvertrouwen en plezier in het leven.

“Op school voelde ik me nooit op mijn plek,” vertelt Jonathan. “Het leek alsof niemand echt zag wie ik was of begreep wat ik nodig had. In plaats van leren en spelen, draaide alles om overleven. Soms werkte ik buiten de klas, in het trappenhuis met mijn Chromebook, gewoon om even ademruimte te hebben. Thuis durfde ik er niets over te zeggen, uit angst voor afkeuring.”

Tení: ”Het was hartverscheurend om te zien hoe mijn kind, dat altijd zo levendig en nieuwsgierig was geweest, langzaam terugtrok. Als moeder voelde ik een angst die me tot in mijn kern raakte.”

Dieptepunt

”Jonathan viel uit doordat er veel agressie en pestgedrag in de klas was. Hoewel hij zelf niet werd gepest, liep hij er letterlijk voor weg. Ik herinner me nog hoe hij, als zevenjarige, stil en alleen op het trappenhuis zat te werken. Toen zijn jongere broertje het vertelde, gingen we in gesprek met de leerkracht. Het antwoord dat “Jonathan dit zelf wilde” sloeg onze zorgen dood.

Het dieptepunt kwam toen een ernstig geweldsincident plaatsvond tussen twee andere kinderen. De school verzweeg de ernst tegenover de ouders. Ons vertrouwen, dat een school een veilige omgeving biedt, was volledig verdwenen. Ook bij mijn jongste gebeurde iets soortgelijks: een kleuter van vijf werd opgesloten door klasgenootjes, een incident dat door de school werd weggemoffeld.”

Moedige keuzes

”Op dat moment wisten we: dit kan niet langer”, vertelt Tení. Het welzijn van onze kinderen stond boven alles. We moesten ingrijpende keuzes maken: verhuizen, een nieuwe school zoeken, een plek creëren waar ze zich veilig en gezien zouden voelen. Het was zwaar, onzeker en emotioneel uitputtend, maar noodzakelijk.”

“Toen mijn ouders besloten te verhuizen en een nieuwe school te zoeken, voelde ik voor het eerst een sprankje hoop,” zegt Jonathan. “Eindelijk kreeg ik de kans om te leren op mijn manier. Ik mocht creatief bezig zijn, zingen, acteren, ontwerpen – dingen die voor mij belangrijk zijn. De leerkrachten begeleidden me zonder druk, luisterden en dachten mee. Voor het eerst voelde school als een plek waar ik mezelf kon zijn.”

Tussen de schooluitval en onze verhuizing zat een tussenperiode op een andere basisschool, waar Jonathan ruim een jaar kon deelnemen aan het onderwijs. Daar kreeg hij langzaam de ruimte om weer te groeien, maar dagelijks 20 kilometer rijden was onhoudbaar. ”Uiteindelijk vonden we een nieuwe woonplaats én school waarin hij en zijn broertje volledig konden bloeien”, aldus Tení.

Terug naar plezier

Langzaam zag ze Jonathan weer lachen, ontspannen en zichzelf zijn. Zijn energie kwam terug, zijn humor, zijn nieuwsgierigheid. “Het moment dat ik spontaan begon te zingen, eerst zachtjes, later voluit en zonder schaamte, was voor mij het teken dat ik me veilig voelde,” vertelt hij. “Mijn lach kwam terug, mijn energie ook. Ik voelde me niet langer voortdurend op mijn hoede.”

”Voor mij, als moeder, was dat een ongelooflijk moment. Het kind dat ooit stil en teruggetrokken probeerde te overleven, vond langzaam zijn eigen stem terug. Zijn vreugde was tastbaar, en het vertrouwen dat ik ooit had verloren, begon weer te groeien. Eerst voorzichtig, toen steeds sterker.”

Zelfvertrouwen

Jonathan’s groei ging verder dan alleen plezier in school en leren. Zijn zelfvertrouwen groeide, en hij durfde initiatief te nemen en vriendschappen te sluiten. “Ik durfde zelfs leiderschap te tonen,” zegt Jonathan. “Dat leidde ertoe dat ik werd gekozen als kinderburgemeester. Het kind dat ooit stil en teruggetrokken probeerde te overleven, stond nu voor een groep, sprak voor anderen en kon iets betekenen voor leeftijdsgenoten. Het voelde ongelooflijk dat ik het verschil kon maken en tegelijkertijd mezelf kon zijn.”

Tení: ”En als moeder kon ik mijn ogen niet geloven. Van een kind dat zich verstopte in het trappenhuis tot een kind dat durfde te stralen, zingen, spreken en leiden, het was een transformatie die mijn hart vulde met trots.”

Deze reis

”Veiligheid is alles. Als een kind zich niet veilig voelt, kan het niet leren, niet spelen, en kan het geen echte verbinding maken met anderen. Het was een lange weg, vol angst, onzekerheid en moeilijke keuzes, maar het resultaat was het waard. Jonathan is het levende bewijs dat een kind kan herstellen, groeien en stralen, als de omgeving de ruimte en ondersteuning biedt die het nodig heeft.”

“Nu ik me veilig voel, kan ik samenwerken, plezier maken en mezelf laten zien,” zegt Jonathan. “Mijn reis van schooluitvaller naar kinderburgemeester laat zien dat een kind kan herstellen en groeien, als de omgeving de ruimte en steun geeft die het nodig heeft.”

”Voor ons als gezin was het een les in geduld, liefde en moed. Soms betekent liefde geven dat je moeilijke beslissingen durft te nemen, oude zekerheden loslaat en vertrouwen geeft. Onze reis laat zien dat zelfs de donkerste periodes kunnen ombuigen in kracht, veerkracht en uiteindelijk trots.”