Ruth Smeets Kinderen Bijgewerkt: gisteren, 09:59

Leestijd: 7 minuten

Jacqueline (41) emigreerde met haar gezin naar de VS: ‘Na de eerste oefening voor schietpartijen op school dacht ik: wat dóén we hier?’

Opvoeden met een mix van talen, feestdagen, eetgewoontes en gebruiken. Jacqueline Daws (41) weet er alles van. Ze stichtte een gezin in Singapore en woont sinds vier jaar met haar man en dochter (8) in de VS.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“Ik ben heel dankbaar dat ik voor mijn werk in verschillende werelddelen heb kunnen wonen en dat we als gezin samen een avontuur in het buitenland mogen ervaren. Twintig jaar geleden had ik daarvan alleen maar kunnen dromen.

Wonen in het buitenland

Het begon toen ik in 2009 naar Australië verhuisde met een visum voor één jaar. Daarna vond ik een baan in Sydney, ging ik samenwonen met mijn Australische partner David kennen en in 2014 trouwden we.

Een jaar later verhuisden we voor mijn werk naar Singapore. Daar werd onze dochter Jasmine geboren. Toen zij vier jaar was, kreeg ik een nieuwe functie met als standplaats Naperville, een klein stadje vlak bij Chicago, in de Amerikaanse staat Illinois. Daarom emigreerden we in 2021 naar de Verenigde Staten.

Een flexibel kind

Voor Jasmine voelde de verhuizing als een avontuur. Waarschijnlijk hielp het dat we haar op jonge leeftijd al veel meenamen op reizen over de hele wereld. Daardoor is ze heel flexibel, nieuwsgierig en avontuurlijk.

Toen we aankwamen in de Verenigde Staten, paste ze zich overal verbazingwekkend snel aan. Of het nu een hotelkamer was, een tijdelijk appartement of ons nieuwe huis: ze stapte overal vol vertrouwen naar binnen om alle kamers, kasten en verborgen hoekjes te ontdekken.

Wel vindt ze de seizoenveranderingen uitdagend. In Singapore is het altijd warm en vochtig, dus wende ze op jonge leeftijd aan jurkjes en slippers. Onze eerste winter in de Verenigde Staten was echt een schok, met temperaturen tussen -10 en -20 graden. Ze vond het verschrikkelijk om een sneeuwbroek, winterjas, sokken en sneeuwlaarzen te dragen. Nog steeds is ze geen fan van meerdere lagen kleding.

‘Ik ben Singaporean’

Jasmine is zich er heel bewust van dat ze in Singapore is opgegroeid. Ze identificeert zichzelf echt met het land en beschouwt zichzelf als Singaporean. Als ik haar uitleg dat dit officieel niet klopt, omdat ze een Australisch en Nederlands paspoort heeft, kijkt ze me aan met een blik die zegt: dat kan me niet schelen, mam.

Hoewel ze zich goed aanpaste, was het eerste schooljaar pittig. Kinderen in de Verenigde Staten zijn veel extraverter en vrij fysiek, met name tijdens het sporten. Dat was wel een verschil met Singapore, waar kinderen een stuk introverter zijn. Ze moest echt haar plek vinden.

Opvoeden met een mix van culturen

We voeden Jasmine op met een mix van culturen, talen en gewoontes. Ik spreek Nederlands met haar: ze begrijpt het goed en kan het lezen. Vloeiend spreken gaat wat moeizamer. Omdat mijn man geen Nederlands spreekt, is Engels bij ons thuis de standaardtaal.

Elk jaar vieren we Sinterklaas. We ontmoetten de Sint zelfs twee keer in Chicago! Ook kijken we dagelijks online naar het Sinterklaasjournaal en komt op 5 december de ‘Wereldpiet’ bij ons langs. Daarnaast houd ik andere Nederlandse rituelen in stand, zoals oliebollen bakken op oudjaarsavond. En Jasmine is dol op hagelslag en poffertjes.

Toch gaan we ook helemaal mee in uitbundige Amerikaanse feestdagen, zoals Halloween en Thanksgiving. Dit brengt nieuwe rituelen, zoals trick or treat in de buurt en het zelf maken van Halloween-hapjes en -drankjes.

Verschillende perspectieven

Ook uit Singapore namen we iets mee. Via doula’s die ons hielpen voor, tijdens en na de bevalling leerden we over de traditionele Aziatische opvoedstijl attachment parenting. Langer borstvoeding geven en samen slapen zijn hierbij heel gebruikelijk. Ik zie de voordelen, maar ik merk dat cultuur en omgeving sterk bepalen hoe mensen hiernaar kijken.

David brengt een meer ontspannen, Australische vibe, terwijl ik meer een Nederlandse ‘gaan met die banaan’-mentaliteit heb. Dat botst soms, maar dat vinden we niet erg. We zijn juist heel dankbaar voor de verschillende perspectieven. Hoe mooi is het dat we Jasmine meer kunnen meegeven dan alleen de normen en waarden uit één land?

Amerikaanse scholen

Wat mij in de Verenigde Staten opvalt, is hoe beschermend veel ouders zijn en hoeveel nadruk er ligt op presteren. Sport staat hoog op de agenda en op school gaat alles om de voorbereiding op de toelating tot goede Amerikaanse universiteiten.

In Nederland is die prestatiedrang veel minder. Ouders zijn nuchterder en leggen vaak meer nadruk op zelfstandigheid, zoals alleen naar school fietsen. Dat laatste is in de Verenigde Staten ondenkbaar. En omdat het openbaar vervoer niet goed is ontwikkeld, is een auto geen luxe maar een noodzaak.

Prestatiedruk

Vergeleken met Singapore lijken scholen en buitenschoolse activiteiten in de Verenigde Staten chaotischer. Vanaf achtjarige leeftijd wordt de druk zeker opgevoerd. Jasmine zit nu in grade drie, vergelijkbaar met groep vijf, wat betekent dat ze meer huiswerk en toetsen krijgt.

Zowel op basisscholen als middelbare scholen zijn er speciale trajecten voor kinderen die bovengemiddeld presteren. Om hiervoor in aanmerking te komen, moeten kinderen vrij rigoureuze toetsen maken. Ik zie hoe dit de prestatiecultuur versterkt, met als gevolg dat sommige ouders hun kinderen pushen en kinderen hun toetsen maken met meer angst.

Toen Jasmine werd toegelaten tot Honors Math, een uitdagender en versneld wiskundetraject, hebben we dan ook uitgebreid hierover gesproken. Ik vond het belangrijk dat de beslissing om aan dit traject te beginnen vanuit haarzelf kwam, want zij zal straks de consequenties dragen, zoals moeilijkere opdrachten en meer huiswerk.

De schaduwkant van wonen in de Verenigde Staten

Momenteel zijn we heel tevreden met waar we wonen. Naperville is een kleine bubbel en dat voelt prettig. De stad wordt consequent beoordeeld als een van de beste plekken in de Verenigde Staten om te wonen en een gezin te stichten. Alles is sterk gericht op families en de scholen zijn heel goed. Ook hebben we veel contact met buren en ouders van Jasmines klasgenootjes.

Over de Verenigde Staten valt veel te zeggen. Het meest confronterend en hartverscheurend zijn de massaschietpartijen op Amerikaanse scholen. Om leerlingen voor te bereiden houdt vrijwel elke school jaarlijks active shooter drills, op dezelfde manier als een brandoefening wordt gedaan. Toen Jasmine op vierenhalfjarige leeftijd voor het eerst zo’n drill meemaakte en zij thuis uitlegde hoe dat verliep, was dat even slikken. Opeens dacht ik: wat dóén we hier?

Gemis naar Nederland

Mensen vragen me vaak hoelang we in de Verenigde Staten willen blijven. Het eerlijke antwoord? Ik heb geen idee. Sinds ruim een jaar hebben we een permanente verblijfsvergunning. Dat geeft rust, maar met een Australisch en Nederlands paspoort hebben we ook de mogelijkheid om weer te verhuizen.

Gek genoeg heb ik Nederlandse normen en waarden in het buitenland niet losgelaten, maar juist verstevigd. Vrijheid en verdraagzaamheid zijn voor mij nu nog belangrijker. Ik hecht veel waarde aan het openstaan voor andere culturen, systemen en tradities.

De Nederlandse fietscultuur mis ik enorm. Jasmine vond het geweldig toen we tijdens een vakantie in Nederland een bakfiets huurden. Dit soort ‘normale’ dingen, die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn, mis ik het meest: overal naartoe kunnen fietsen, de gerechten die mijn moeder kookt, even samen met haar winkelen of in de zomer een terrasje pakken met een vriendin. En het maakt me verdrietig dat mijn ouders hun enige kleindochter nauwelijks zien. Een wekelijkse opa-en-omadag zit er voor hen niet in.

Dichter bij elkaar

Toch zou ik tegen iedereen die de mogelijkheid heeft om naar het buitenland te verhuizen, zeggen: absoluut doen! Het is een geweldige ervaring om als gezin samen een nieuw avontuur te beginnen. Het brengt je dichter bij elkaar. Afstand van familie en vrienden kan moeilijk zijn, maar het geeft ook een gevoel van vrijheid. Je komt even los van vertrouwde interacties, tradities en relaties, en dat betekent soms ook dat relaties worden getest.

Financieel komt er veel kijken bij een verandering van cultuur, klimaat, taal en werk, maar de levenservaringen die je samen opdoet, zijn onbetaalbaar. Ik zie dat sommige ouders angstig zijn voor hun kinderen: zullen ze vrienden maken en de taal oppakken? Maar de meeste kinderen hebben een groot aanpassingsvermogen. Ze maken vaak sneller vrienden dan volwassenen en leren een nieuwe taal veel sneller.

Afhankelijk van waar je naartoe verhuist, is mijn advies: word niet meteen lid van de ‘Hollandse club’ en omring je niet uitsluitend met expats. Voor advies is dat prima, maar op de langere termijn kan het culturele immersie beperken. Zolang je openstaat voor nieuwe ervaringen, zul je als familie onvergetelijke herinneringen maken.”