Ruth Smeets Kinderen Bijgewerkt: gisteren, 13:41

Leestijd: 5 minuten

Angela emigreerde met haar gezin naar Frankrijk: ‘Prachtig vind ik de kleine klassen en het gebrek aan prestatiedruk’

Van dromen naar doen. Dat is het verhaal van Angela Steuns (42), haar man Kay (40) en hun kinderen Daan (9) en Pippa (4). Waar grootse plannen voor anderen slechts een fantasie blijven, omarmden zij het avontuur volledig. Het maakte hun gezin zelfs hechter.

“Het idee om naar Zuid-Frankrijk te verhuizen ontstond helemaal aan het begin van onze relatie. Tijdens een gezellige avond keken we elkaar aan en zeiden we: ‘Hoe gaan wij samen ooit avontuur opzoeken?’

Tijdens de zwangerschap van ons tweede kind, midden in de coronaperiode en na de verkoop van mijn kledingboetiek, hakten we de knoop door. We verlangden naar rust, natuur, minder prikkels en vooral naar meer tijd en aandacht voor de kinderen. We droomden ervan samen iets op te bouwen, als gezin.

Na een lange uitzichtloze zoektocht gaven we de hoop bijna op, tot we op slag verliefd werden op het dorpje Agel in de Franse regio Occitanie. Als ik nu foto’s terugkijk van de periode waarin we alles in Nederland inpakten, afscheid namen, emigreerden, klusten en tuinierden denk ik: hoe dan? Hormonaal en met een kind van zes maanden oud hebben we bergen aan werk verzet.

Laissez-faire

De verschillen met Nederland waren meteen zichtbaar: in Frankrijk is alles wat praktischer en nuchterder, minder gericht op uiterlijk en kleding. Ook het tempo ligt lager. ‘Het komt wel’ lijkt hier een levenshouding. Dat merk ik zelfs bij kinderfeestjes: waar Nederlanders keurig op tijd zijn of zelfs te vroeg, komen Fransen gerust een uur later aanzetten met hun kind.

Administratie, schoolzaken en opvang worden allemaal nog geregeld op papier en vooral op het eigen tempo van mensen. Dat kost soms geduld. Ook zijn Fransen een stuk minder uitgesproken dan Nederlanders. Als ze iets vinden, zeggen ze het meestal niet hardop. Onze directheid en betrokkenheid vallen vast op, maar ze zullen er dus niet zo snel iets van zeggen.

Veerkracht

Ik weet niet zeker of ik deze stap had durven zetten als onze dochter Pippa ons eerste kind was geweest. Ze is gevoeliger en meer gehecht aan structuur. Tijdens de verhuizing was ze pas zes maanden oud, dus is het leven hier voor haar vanzelfsprekend. Ze weet niet beter.

Onze zoon Daan heeft ons verrast. Hij was destijds 5,5 jaar oud, maar stapte erin zonder tranen, zonder twijfel en vol enthousiasme. Wat een veerkracht. Toen besefte ik: dát is karakter. Ze doen het allebei het fantastisch en daarop zijn we ongelofelijk trots.

Naar school in Zuid-Frankrijk

Franse scholen zijn heel traditioneel. Er is geen keuze uit talloze onderwijsvormen: je gaat gewoon naar de dorpsschool. Punt uit. Er is veel klassikaal onderwijs, huiswerk en structuur. Eigenlijk precies zoals ik dat zelf kende in de jaren tachtig.

Prachtig vind ik de kleine klassen en het gebrek aan prestatiedruk en labels. Iedereen speelt met iedereen. Er zijn geen tablets, geen schermen en zelfs geen speeltoestellen op het schoolplein. Kinderen spelen gewoon nog met de knikkers onder het motto: wees creatief en leer jezelf vermaken. Dat vind ik heel waardevol.

Twijfels

Wel merken we dat de lange schooldagen intensief zijn voor Daan en Pippa. Ze hebben ’s ochtends les van negen tot twaalf en ’s middags van twee tot vijf. Daar staat tegenover dat Frankrijk kampioen is in vrije dagen: ze hebben op woensdagen vrij en lange vakanties. Dat maakt veel goed.

Zelf krijg ik vooral twijfels als ik denk aan het middelbaar onderwijs. Met elf jaar stappen kinderen om half acht ’s ochtends in de bus en komen ze pas om zes uur ’s avonds thuis. Ik moet er niet aan denken, maar het staat ons wel te wachten.

Ook de afstand en het internaat-idee vind ik lastig, terwijl dat hier vanaf veertien jaar heel normaal is. De basisschool is dan misschien fantastisch, dorps en persoonlijk, inclusief veel begeleiding, we moeten nog nadenken over hoe het daarna zal zijn of zodra ze gaan studeren. Voor nu denk ik vooral: first things first.

Meer verbinding

Frankrijk laat ons intenser leven. We doen alles samen: ontbijten, lunchen en dineren. We zijn echt met elkaar. Dat maakt ons ongetwijfeld hechter. Ook leer ik hier dat minder soms echt meer is. Minder prikkels, minder haast en minder moeten maken meer ruimte voor verbinding.

Nederlandse ouders zouden deze rust zeker wat meer mogen overnemen: minder plannen en minder materialisme. Laat je kinderen zich eens vervelen en vertrouw erop dat niet alles altijd ‘zin’ hoeft te hebben. Al moet ik zeggen dat ik dat laatste zelf nog steeds een uitdaging vind.

Typisch Nederlands

Ondanks alles zijn we nog steeds een typisch Nederlands gezin. We hechten waarde aan structuur, gaan op tijd naar bed en eten boterhammen tussen de middag, in plaats van twee warme maaltijden per dag. Dat zit nu eenmaal te diep.

Soms mis ik de Nederlandse vanzelfsprekendheid. Even tussendoor iemand bellen of snel iets regelen. En mijn man mist het sociale leven. De winters in Agel zijn behoorlijk stil, zeker in het buitengebied. Zelf vind ik die afwisseling tussen het hoogseizoen en de winter heerlijk, wanneer ik helemaal in mijn eigen schulp kan kruipen, maar hij vindt dat helaas nog niet.

Leef je droom

Toch zijn we zó blij met de verhuizing. Ik heb geen heimwee, regel veel, spreek de taal en red me makkelijk. Voor hem is dat lastiger, maar we weten allebei: het leven hier is goed voor ons gezin.

Mocht je zelf dromen van een leven in het buitenland, wacht dan niet te lang. Doe het niet pas als je kinderen al tieners zijn of betrek ze er dan écht goed bij. Leer de taal, ga naar dorpsfeesten, laat je zien. Dan nemen de mensen je vanzelf op in hun gemeenschap.

En het allerbelangrijkste? Dúrf. Het is spannend, maar ook ongelofelijk verrijkend. Een onvergetelijk avontuur. Zelf houd ik altijd in gedachten dat er ook weer een weg terug is, dus waarom zou je het niet doen? Spring!”