Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen Vandaag, 11:02

Leestijd: 4 minuten

Waarom deze pedagoog haar kinderen vóór 17 uur naar bed brengt (en daardoor meer rust kreeg)

Steeds meer ouders voelen dat het dagelijkse gezinsritme wringt. De bedtijd die ‘hoort’, het avondeten op een vast moment, doorgaan terwijl iedereen eigenlijk al op is. Romy merkte dat het haar jonge dochters vooral onrust bracht. In plaats van zich vast te houden aan wat normaal is, besloot ze te luisteren naar hun natuurlijke energie en behoeften. Het resultaat? Meer rust, minder strijd en kinderen die langer slapen.

In dit persoonlijke verhaal vertelt Romy waarom zij bewust koos voor een ander ritme, en wat dat haar gezin oplevert.

De norm

“Met twee jonge dochters van drie en één jaar merkte ik al snel: onze kinderen staan vol aan in het leven. Ze zijn nieuwsgierig, bewegelijk en nemen alles intens in zich op. Of we nu een dag op pad zijn of juist thuis wat aanrommelen, aan het einde van de middag is hun emmertje simpelweg vol. En eerlijk is eerlijk: dat zag ik niet alleen bij hen, maar voelde ik ook in mezelf.

Om mij heen zag ik veel gezinnen vasthouden aan een ‘reguliere’ bedtijd van half zeven of later. Dat leek de norm. Maar bij ons werkte het niet. Tegen die tijd waren mijn meiden eigenlijk al over hun grens heen. De laatste anderhalf uur voelde als uitstellen van iets wat onvermijdelijk was: huilerigheid, strijd, niets meer willen. Het voelde als trekken aan een dood paard. En dat vond ik zonde, voor hen én voor ons.”

Avondroutine

“Dus besloten we het anders te doen. We gingen niet langer uit van de klok, maar van hun natuurlijke ritme. Inmiddels beginnen we rond 16.30 uur met de avondroutine. Pyjama aan, handjes wassen, een boekje lezen en dan lekker naar bed. Ze slapen vaak al tussen half zes en half zeven en worden meestal pas rond half zeven wakker. Uitgerust, vrolijk en klaar voor een nieuwe dag.

Ook het avondeten hebben we losgetrokken van wat ‘gebruikelijk’ is. Veel jonge kinderen hebben rond 16.00 uur een duidelijke hongerpiek. In plaats van die te onderdrukken met tussendoortjes, zijn we toen gewoon om vier uur warm gaan eten. Dat bracht direct rust. Geen strijd, geen eindeloos aandringen, maar kinderen die echt eten omdat ze honger hebben. We eten dan als gezin samen aan tafel. Mijn man en ik schuiven later vaak nog een keer aan, maar dat gezamenlijke moment is er. En dat is voor ons goud waard.”

Planeet Kind

“De reacties van anderen zijn wisselend. “Wat vroeg!” hoor ik vaak. Of juist: “Wat heerlijk, dan heb je nog een avond.” Ik snap beide. Maar ik voel geen twijfel. Ik zie aan alles dat dit ritme klopt voor onze kinderen. In mijn werk als pedagoog noem ik dat leven op Planeet Kind. Dat is een andere wereld dan die van ons volwassenen. Daar wordt alles intenser beleefd en verwerkt, via het lijf, via gedrag en vooral via slaap.

Rond een uur of half vier zie ik bij mijn kinderen een duidelijke verschuiving. Ze raken sneller gefrustreerd, zoeken elkaar op manieren die niet handig zijn, luisteren minder goed. Niet omdat ze lastig willen zijn, maar omdat hun systeem aangeeft: ik kan niet meer. Op dat moment voeg ik geen nieuwe prikkels toe. Geen boodschappen, geen uitjes. We bewegen richting rust. Dat vraagt soms ook iets van mij, iets laten, iets uitstellen, maar het voorkomt veel strijd en zorgt voor veiligheid.”

Meebewegen

“Veel ouders zijn bang dat een vroege bedtijd betekent dat hun kind ’s ochtends extreem vroeg wakker wordt. Die angst begrijp ik. Maar wat ik zie, thuis én in mijn werk, is vaak het tegenovergestelde. Slapen doet slapen. Oververmoeide kinderen slapen juist onrustiger. Als je inspeelt op natuurlijke vermoeidheid in plaats van op de norm, ontstaat er vaak meer rust, ook ’s nachts.

Dat wij dit ritme kunnen leven, heeft ook te maken met ondernemerschap. Die vrijheid is voor ons geen luxe, maar een bewuste keuze. Mijn werk is belangrijk voor me, maar nooit belangrijker dan mijn kinderen. We hebben ons leven zo ingericht dat we kunnen meebewegen met hun behoeften. Zelfs onze keuze om deels in Spanje te wonen, waar leerplicht pas later begint, komt daaruit voort. De eerste jaren willen we vullen met rust, ruimte en afstemming.”

Afgestemd

Wat ik andere ouders wil meegeven? Durf te voelen wat klopt voor jouw kind. De norm is niet heilig; het is alleen het meest voorkomende. Kinderen leven niet op een klok, maar op een ritme. En als je leert luisteren, ook naar gedrag, ontdek je vaak precies wat ze nodig hebben. Je hoeft het niet perfect te doen. Je mag het afgestemd doen. Dat is wat kinderen nodig hebben. En dat is, geloof ik, waar echte rust begint.”