Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 4 minuten

Waarom het dertigersdilemma er gewoon bij hoort: ‘5 dingen die ik leerde over onzekerheid en de zoektocht naar geluk’

Dertiger worden zou de fase zijn waarin alles op z’n plek valt: een stabiele baan, misschien een koophuis, een relatie, duidelijkheid over de toekomst. Maar voor veel mensen voelt het precies andersom. In haar boek Dertigers, Dromen en Dilemma’s schrijft Wieke Veenboer (36) openhartig over twijfels, prestatiedruk en het gevoel achter te lopen terwijl iedereen om haar heen lijkt te settelen. “Vaak dacht ik: doe ik iets verkeerd? Inmiddels weet ik dat deze onzekerheid er óók gewoon bij hoort.”

“Op mijn dertigste verjaardag kwam het besef eigenlijk al best hard binnen dat mijn leven er heel anders uitzag dan ik vroeger had gedacht. Als kind had ik grote dromen, niet allemaal even realistisch. Zoals dat vrijstaande huis aan de Amstel, daarvan wist ik inmiddels ook wel dat dat er waarschijnlijk niet zou komen. Maar het contrast met mijn omgeving begon steeds duidelijker te worden. Ik zag steeds meer mensen om me heen settelen. Vrienden die een huis kochten met hun partner, gezinnen die werden gevormd, huwelijken die werden gesloten. En ik? Ik kreeg steeds vaker het gevoel dat ik ‘achterliep’.”

Onzekerheid

“Dat gevoel werd nog sterker door wat ik altijd had gehoord over de dertigerjaren. Iedereen zei dat dit juist de jaren zijn waarin je rustiger wordt en meer zekerheid voelt, maar eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoveel onzekerheid ervaren als in deze fase. Twijfels over werk, liefde en toekomst kwamen steeds vaker langs. Heb ik wel de juiste carrière gekozen? Doe ik iets verkeerd dat ik geen gezin en koophuis heb? Ik vergeleek mezelf constant met wat ik om me heen zag, en dan vooral met wat zij wél hadden en ik niet.”

Volgens Wieke zijn die gevoelens niet alleen persoonlijk, maar ook kenmerkend voor haar generatie. “Het begrip millennial imposter syndrome bestaat niet voor niets. Veel mensen uit onze generatie zijn perfectionistisch, willen het iedereen naar de zin maken en leggen de lat ontzettend hoog voor zichzelf. Daar komt bij dat veel millennials hun carrière begonnen tijdens of vlak na de economische crisis. We zijn opgegroeid met het idee dat hard werken loont. Alleen tegenwoordig kun je wel keihard werken maar dan kun je nog echt niet altijd een huis kopen.”

En dan is er nog social media. “Je ziet voortdurend het ‘perfecte leven’ van anderen. Ouders die nooit slaaptekort lijken te hebben, stellen die nooit ruzie maken, mensen die hun droombaan lijken te krijgen zonder moeite. Natuurlijk weet je dat dat niet helemaal echt is, maar toch ga je jezelf vergelijken.”

Humor

“In mijn boek schrijf ik open over allerlei onderwerpen waar veel dertigers mee worstelen, maar die niet hardop worden uitgesproken: het invriezen van eitjes, veranderende vriendschappen, mentale gezondheid. Ik wissel luchtige momenten en zwaardere thema’s af. Zo schrijf ik met humor over botoxafspraken en steeds heftigere katers, maar ook over depressies en mijn diagnose OCD. Humor is voor mij een manier om met moeilijke dingen om te gaan. Het helpt om dingen te relativeren.

Tegelijkertijd wilde ze ook ruimte maken voor serieuze gesprekken over mentale gezondheid. “Daarom ging ik voor het boek in gesprek met psycholoog Iris van der Steen, die praktische inzichten deelt. Ik ben ervaringsdeskundige, maar geen professional, en vond het juist daarom belangrijk dat die expertise er ook in zat.”

Kwetsbaar

“Het blijft spannend om daar zo open over te zijn. Niet iedereen kan zich erin vinden of is het met je eens. Gelukkig krijg ik ook veel berichten van mensen die zich juist enorm herkennen in wat ik schrijf. Voor mij maakt één zo’n bericht het al de moeite waard. We kunnen zo streng zijn voor onszelf. Daarom wilde ik absoluut geen zelfhulpboek schrijven. We moeten al zoveel. Wat ik vooral hoop, is dat lezers zich minder alleen voelen. Alle twijfels, frustraties en emoties die bij deze levensfase horen zijn normaal. Je hoeft je er niet voor te schamen, en al helemaal niet te denken dat er iets mis met je is.”

Minder streng

“Als ik terugkijk op mijn begin dertigerjaren, weet ik precies wat ik toen het liefst had willen horen: dat het oké is. Dat al die gevoelens er gewoon mogen zijn. Ik dacht vaak dat ik misschien een verkeerde afslag had genomen. Dat ik achterliep op mijn leeftijdsgenoten. Dat als ik andere keuzes had gemaakt, ik nu misschien wel een partner en een koophuis had gehad. Maar inmiddels kijk ik daar anders naar. Er is geen goed of fout pad. We doen allemaal maar wat we denken dat het beste is, met de beste intenties.”

Wanneer lezers straks haar boek dichtklappen, hoopt Wieke vooral dat er één gevoel achterblijft. Opluchting. “Dat ze merken dat ze hier echt niet de enige in zijn. Of je nu twijfelt over liefde, vriendschappen, carrière of de toekomst. Misschien worden we dan ook iets milder voor onszelf. Want uiteindelijk kunnen we zelf onze grootste vijand zijn. En dat is eigenlijk helemaal niet nodig.”