Coen (39): ‘Het doet me ontzettend veel pijn dat mijn vrouw bij me weg wil’
Meer lezen over vaderschap?
- Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
- Kluun – Help! Ik heb een puber!
- David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
- Chris Bergström – Man wordt vader
- Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig
Natuurlijk merkte Coen wel dat het de laatste tijd niet lekker liep tussen hem en zijn vrouw, maar toch had hij nooit gedacht dat het zover zou komen dat zij daadwerkelijk zou willen scheiden. Nu staat zijn leven volledig op zijn kop.
In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.
“Een paar weken geleden heeft mijn vrouw gezegd dat ze niet meer verder wil met mij. Ik weet nog precies waar we zaten toen ze het vertelde. Vanaf dat moment voelde het alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd getrokken. Ik wist dat we het moeilijk hadden, maar ik dacht altijd dat we er uiteindelijk wel uit zouden komen.
Leven met jonge kinderen
We hebben samen twee kinderen van vijf en drie jaar oud. De afgelopen jaren waren eerlijk gezegd vooral overleven. Iedereen die jonge kinderen heeft weet hoe druk het kan zijn. Slapeloze nachten, opvang, werk, afspraken, sporten en boodschappen. Soms voelde het alsof we alleen maar bezig waren om de week door te komen.
Daar kwam bij dat ik ondernemer ben. Ik werk(te) veel. Soms te veel, dat geef ik eerlijk toe. Er waren weken waarin ik vroeg de deur uitging en pas thuiskwam als de kinderen al bijna op bed lagen. Niet omdat ik dat leuk vond, maar omdat ik dacht dat ik daarmee deed wat een vader en partner hoort te doen: zorgen dat het gezin niets tekortkomt. Alles wat ik deed, deed ik met het idee dat ik het voor ons deed. Voor haar, voor de kinderen, voor onze toekomst.
Alleen gevoeld
Mijn vrouw ziet dat heel anders. Volgens haar heb ik haar en de kinderen jarenlang niet op nummer één gezet. Zij zegt dat ze zich alleen heeft gevoeld, dat ze het idee had dat alles altijd achter mijn werk kwam. Dat werk altijd belangrijker was dan zij. En dat doet pijn om te horen.
Niet alleen omdat ik het niet zo bedoeld heb, maar ook omdat ik ergens snap waarom ze dat gevoel heeft gekregen. Ik heb zo vaak geprobeerd uit te leggen waarom ik werkte zoals ik werkte. Dat ik niet op kantoor zat omdat ik daar liever was dan thuis. Dat ik niet laat thuiskwam omdat ik geen zin had in mijn gezin. Ik deed het juist voor hen. Ik wilde dat we een mooi huis hadden. Dat de kinderen later kansen zouden krijgen en dat we ons geen zorgen hoefden te maken over geld. Maar hoe vaak ik het ook uitlegde, ze geloofde er op een gegeven moment niet meer in.
Afscheid nemen van mijn leven
Wat ik het moeilijkst vind, is dat ik nu ineens afscheid moet nemen van een leven waarvan ik dacht dat het vanzelfsprekend was. We hebben samen zoveel opgebouwd. Een gezin, een huis en heel veel herinneringen. En ineens ben ik online appartementen aan het bekijken omdat ik ergens anders moet wonen. Dat voelt zo absurd.
Soms zit ik naar foto’s van een appartement te kijken en denk ik: is dit dan mijn leven straks? Een paar kamers waar mijn kinderen af en toe komen logeren? Terwijl ik ze nu iedere ochtend zie wakker worden? Daar kan ik echt verdrietig van worden.
Het zijn niet eens alleen de grote dingen. Juist de kleine dingen breken me op. Op zaterdagmiddag film kijken terwijl we een broodje kroket eten en op zondagochtend met z’n allen op bed ontbijten. Ik realiseer me nu pas hoeveel van die momenten straks niet meer vanzelfsprekend zijn.
Gefaald
Het ergste is misschien nog wel dat ik het gevoel heb dat ik gefaald heb. Ik weet dat een relatie altijd van twee kanten moet komen, maar toch vraag ik mezelf constant af wat ik anders had moeten doen. Had ik vaker thuis moeten zijn? Had ik minder moeten werken? Had ik beter naar mijn vrouw moeten luisteren? Misschien wel. Misschien ben ik te veel bezig geweest met de toekomst en te weinig met het nu.
Voorlopig probeer ik vooral de dag door te komen. Voor mezelf, maar vooral voor mijn kinderen. Want hoe kapot ik me ook voel van deze situatie, ik wil er voor m’n twee kleintjes zijn. Alleen had ik nooit gedacht dat dat straks vanuit een appartement ergens aan de andere kant van de stad zou moeten gebeuren.”
* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F08%2FWhatsApp-Image-2025-08-17-at-15.29.56.jpeg)