Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:04

Leestijd: 9 minuten

Amerikaanse moeder ontdekt Nederlandse opvoedgewoontes: ‘Mijn mond valt nog steeds open’

De Amerikaanse Erin Cuevas-de Vries en haar Nederlandse man hadden een mooi leven in Californië. Toch werd het steeds lastiger om alles vol te houden. Oplopende kosten en toenemende werkdruk leidden ertoe dat hun gezinsleven te gehaast voelde. In april 2025 besloten ze: als we ooit naar Nederland willen, is dit het moment.

In Ons gezin in Nederland vertellen ouders die vanuit het buitenland naar Nederland zijn geëmigreerd hoe zij het opvoeden hier ervaren. Wat valt hun op aan Nederlandse gewoontes, welke verschillen zien ze met het land waar ze vandaan komen en wat nemen ze mee in hun eigen opvoeding?

“Het idee om naar Nederland te verhuizen was er eigenlijk al sinds mijn man en ik elkaar in 2013 ontmoetten. Als internationaal stel heb je het vaak over de vraag: waar gaan we wonen? Eén van de twee zal altijd familie moeten missen.

We begonnen ons leven samen in de Verenigde Staten. We kregen twee kinderen en hadden een fijn leven, maar het werd te veel. De kosten van levensonderhoud in Californië werden steeds moeilijker bij te houden. Ook de werk-privébalans en de verwachting dat beide ouders fulltime werken, voelde niet langer houdbaar.

Waarom het nu het juiste moment was

We wisten dat er iets moest veranderen. Toen dachten we: als we ooit naar Nederland willen, waarom dan niet nu? Onze kinderen waren nog jong, twee en vijf jaar oud. Mijn man had bijna twaalf jaar niet in zijn geboorteland gewoond. Ook wilden we een leven met meer balans, waarin we meer aanwezig konden zijn voor onze kinderen.

Bovendien leek dit het juiste moment voor de kinderen om meer te leren over hun Nederlandse cultuur en familie. Er deed zich een kans voor voor mijn man, dus besloten we de sprong te wagen en in de zomer van 2025 met ons gezin naar Nederland te verhuizen.

Drukte na de verhuizing

Vooraf hoopte ik dat het leven in Nederland wat rustiger zou zijn. Door de regels rond een partnervisum mocht ik in het begin niet werken. Ik dacht dat ons leven daarom langzamer en makkelijker zou worden, omdat ik thuis zou zijn met de kinderen. Nou, daar zat ik flink naast. We zitten nog in de tropenjaren. Fulltime thuis zijn met de kinderen bleek veel zwaarder dan ik had gedacht, vooral tijdens de eerste maanden van de overgang.

Bovendien komt er veel regelwerk bij kijken. Je kunt geen zorgverzekering afsluiten zonder BSN-nummer, maar dat nummer krijg je pas als je officieel bent verhuisd en staat ingeschreven bij de gemeente. Zo gaat het maar door. Het duurde even voordat we als gezin ons ritme vonden. Gelukkig werd het met elke stap beter.

Een andere cultuur

Toen mijn zoon net in Nederland op school zat, moest hij gymmen in zijn hemdje. Ik had geen idee wat dat was en Google Translate vertaalde het als ‘ondergoed’. Ik begreep er niks van: waarom moesten kinderen gymmen in hun ondergoed?

Ook was ik verbaasd toen ik overal in de stad zag dat mensen elkaar vasthouden tijdens het fietsen. Ik dacht: mensen zeggen altijd dat Nederlanders gereserveerd kunnen zijn, maar hoe lief is het dat ze elkaar vasthouden op de fiets? Pas later leerde ik dat ze gewoon hulp kregen van vrienden met een elektrische fiets.

Spelen bij ouders die je nauwelijks kent

Ik vind het heel Nederlands dat kinderen zelf speelafspraken maken en bij elkaar thuis gaan spelen, terwijl de ouders elkaar nauwelijks kennen. Er heerst een soort algemeen vertrouwen dat in de Verenigde Staten niet bestaat.

Ook op kinderfeestjes laten ouders hun kinderen gewoon achter en gaan ze weg. Dat vond ik eerst heel vreemd. Inmiddels omarm ik het, want het zorgt ervoor dat je als ouder even een fijne pauze krijgt, haha.

Eén van de meest Nederlandse dingen die ik meemaak, is dat er constant kinderen bij ons aanbellen. Ze vragen om blikjes voor statiegeld, willen klusjes doen voor geld of proberen speelgoed te ruilen of zelfgemaakte stickers te verkopen.

Dan bel ik mijn man en vraag ik wat ‘heitje voor karweitje’ betekent. De ondernemende geest van kinderen verbaast me enorm. Ik hoop dat mijn kinderen die mindset ook overnemen.

De vrijheid van Nederlandse kinderen

Wat mij het meest verrast aan Nederlandse ouders, is hoeveel zelfstandigheid zij van hun kinderen verwachten. Elke keer als ik een kind zelf naar school zie fietsen, alleen naar de supermarkt zie gaan om met een eigen pinpas te betalen of zonder ouder naar een vriendje zie lopen, valt mijn mond nog steeds open.

In de Verenigde Staten noemen we dat een jeugd uit de jaren negentig. Het is iets wat daar eigenlijk niet meer bestaat. Er zijn geen veilige fietspaden en alles gebeurt met de auto. Daardoor zijn kinderen afhankelijk van hun ouders tot ze op hun zestiende zelf mogen rijden. Ze hebben hun ouders nodig om naar vrienden te gaan of naar de winkel. Zo ben ik zelf ook opgegroeid.

“Mijn mond valt nog steeds open als ik een kind zelf naar school zie fietsen of alleen naar de supermarkt zie gaan om met een eigen pinpas te betalen.”

Geen helikopterouders

Eigenlijk zijn Amerikanen helikopterouders. Daardoor heb ik nog steeds het gevoel dat ik elke seconde moet weten waar mijn kinderen zijn. Voor Nederlanders is dat anders. Bij Monkey Town lezen ouders rustig een boek of drinken ze thee, terwijl hun kinderen spelen.

Sinds we in Nederland wonen, probeer ik minder overal bovenop te zitten. Ik wil mijn kinderen meer laten doen dan ik denk dat ze eigenlijk aankunnen. Toch ben ik nog steeds de ouder die het langst blijft hangen bij zo’n typisch Nederlands kinderfeestje waar je je kind alleen afzet. Maar ik leer de teugels langzaam te laten vieren.

Minder prestatiedruk

Wat ik mooi vind, is dat kinderen hier echt kind mogen zijn. Ik vind het geweldig dat ze in groep 1 en 2 vooral spelend leren. In Amerika begint het strenge leren al op vierjarige leeftijd. Mijn zoon kwam er huilend thuis van school omdat hij zo moe was. En dan moest hij ook nog huiswerk maken, terwijl hij pas vier was.

Toen ik dat aan mijn Nederlandse schoonmoeder vertelde, die gepassioneerd lerares was, werd ze boos. Ze vertelde me dat het in Nederland anders gaat. Er is minder prestatiedruk. Dat zie ik ook op het gebied van sport. Nederlandse ouders willen vaak eerst dat hun kind zwemles afmaakt. In de Verenigde Staten sporten kinderen al vanaf drie jaar, soms nog jonger. Alles draait om de beste en de snelste zijn. In Nederland voelt alles minder competitief. Dat is een welkome rust.

Uitdagingen als buitenlandse moeder

Soms vind ik het lastig dat ik in Nederland ‘de buitenlandse moeder’ ben. Ik vind het niet fijn dat ik niet elk woord begrijp tijdens een oudergesprek. En voor de eerste zwemles van mijn zoon was ik heel zenuwachtig, omdat ik geen idee had hoe het werkte. In de VS hebben we geen zwemles zoals hier.

Het voelt alsof ik altijd één stap achterloop. Alles is anders, van grote tot kleine dingen. In Amerika bel je bij een oor- of oogontsteking meteen de dokter en krijg je antibiotica. In Nederland zeggen ze dat je paracetamol moet geven en het een week moet aankijken.

Het is moeilijk om mijn Amerikaans-zijn los te laten en het Nederlandse systeem te leren begrijpen. Omdat mijn man Nederlands is, heb ik een voordeel ten opzichte van andere buitenlandse moeders. Toch voel ik me soms nog steeds als een vis op het droge.

“Het voelt alsof ik altijd één stap achterloop.”

Eenzaamheid

Ik twijfel over kleine dingen. Is het normaal als ik eten uit mijn eigen cultuur meegeef als lunch? Of moet ik gewoon een boterham smeren en normaal proberen te doen? Ik ken niet alle liedjes voor Sint-Maarten of Sinterklaas. Dat voelt eenzaam. Als moeder wil ik mijn kinderen zelfverzekerd door situaties heen leiden.

In mijn thuisland kon ik vanuit ervaring vertrouwen. Maar als ik niet weet wat er gebeurt, raak ik dat vertrouwen soms kwijt. Dan sta ik bij het ophalen op school om me heen te kijken: hebben anderen moeders hun kinderen vandaag regenlaarzen aangetrokken of ben ik weer te Amerikaans bezig? Zo twijfelachtig was ik eerder nooit.

“Als moeder wil ik mijn kinderen zelfverzekerd door situaties heen leiden.”

Identiteit en gemis

Mijn kinderen voelen zich nu honderd procent Nederlands. Een paar jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik ze zou horen vragen: ‘Mama, mag ik knakworst en Fristi?’ Ook vinden ze het normaal om overal naartoe te fietsen. En vakantie en familietijd zijn voor hen heilig.

Tegelijkertijd zullen ze altijd Amerikaans blijven. Ze zullen altijd allebei zijn. Ik mis het enorm dat ze in de Verenigde Staten opgroeiden met de nabijheid en gemeenschap van veel neven en nichten om zich heen. We zagen mijn familie meerdere keren per week.

Ook mis ik het gemak van de VS als ouder. Alles is drive through, bezorgingen komen op dezelfde dag en alles draait direct om gemak en comfort.

Steun voor buitenlandse moeders

Buitenlandse moeders, immigranten, expats, of hoe je ons ook wilt noemen, zijn keihard bezig om een onzichtbaar regelboek van een nieuw land en een nieuwe taal te begrijpen. Dingen die voor Nederlandse ouders heel normaal en makkelijk zijn, zoals hoe je je kind aankleedt voor sneeuw, wat je meegeeft voor lunch of welke gymschoenen en gymtas je moet kopen, kunnen voor mij voelen als een systeem dat ik probeer te ontcijferen.

We balanceren tussen twee werelden. We willen dat onze kinderen Nederlands zijn en erbij horen, maar we willen ook de taal en cultuur van het andere land levend houden in huis. Het zou helpen als mensen een beetje geduld hebben met buitenlandse moeders. Wij doen dit voor het eerst.

Ik waardeer het enorm wanneer Nederlandse moeders uit de klas van mijn zoon me op weg helpen. Bijvoorbeeld door tradities uit te leggen, zoals het idee dat alle ouders blijven staan om hun kind uit te zwaaien bij een schoolreisje. Ik had geen idee, totdat iemand me appte. Toen ben ik snel terug naar school gerend.”

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.

Reacties