Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 2 mrt 2026, 15:15

Leestijd: 4 minuten

De zoon van Claire (38) stottert en mocht niks zeggen tijdens de musical: ‘Hij speelde een boom’ 

Frenk (12), de zoon van Claire, stottert. Hij krijgt hulp en oefent hard, maar het blijft een worsteling. Wat hem misschien nog het meest pijn deed, was niet het stotteren zelf, maar wat school ermee deed tijdens de jaarlijkse musical. “Hij stond een uur lang in een hoek van het podium, met takken van karton op zijn hoofd, zonder één woord tekst.”

“Mijn zoon stottert. We doen er alles aan om hem te helpen: logopedie, oefeningen thuis en hebben geduld, heel veel geduld. Soms gaat het beter en soms slechter, maar hij is zóveel meer dan dat stotteren. Frenk is grappig, slim en gevoelig. Hij weet alles van geschiedenis en kan eindeloos vertellen over de Romeinen, als je hem de tijd geeft om zijn zinnen af te maken. Hij heeft vrienden, hij voetbalt en hij doet mee. Het enige wat hij spannend vindt, is spreken voor een groep. Niet omdat hij niets te zeggen heeft, maar omdat hij bang is dat hij vastloopt en dat anderen gaan lachen of ongeduldig worden.

Musical

En toen kwam groep 8. Het jaar van de musical, hét moment waar iedereen naar uitkijkt. Bij ons op school is dat echt een traditie: iedereen krijgt een rol, een tekst en een kans om te stralen op het podium. Frenk was zenuwachtig, maar ook hoopvol. ‘Misschien krijg ik wel een grappige rol, mam’, zei hij. We oefenden thuis zelfs alvast met hardop lezen, gewoon om hem wat zekerder te maken. Tot hij thuiskwam met de rolverdeling. Hij was een boom. Hij kreeg geen kleine bijrol met één zinnetje, geen figurant die iets mocht roepen. Nee, hij stond een uur lang in een hoek van het podium, met takken van karton op zijn hoofd, zonder één woord tekst.

De reden werd niet letterlijk zo uitgesproken, maar het was overduidelijk: hij kreeg geen tekst omdat hij stottert. Andere kinderen met kleine rolletjes kregen twee of drie zinnen, zelfs de ‘dorpelingen’ mochten iets roepen. Frenk niet. Toen ik het hoorde, brak mijn hart. Ik heb in de auto gehuild terwijl hij naast me zat en zei dat hij het ‘niet erg’ vond. Maar ik zag het aan hem, dat kleine knikje, dat stoere gezicht terwijl zijn ogen iets anders zeiden. Hij had zich erop verheugd, had geoefend en had gehoopt.

Beschermen

Ik ben naar school gegaan en heb gevraagd waarom hij niet gewoon een paar zinnen kon krijgen. Desnoods één. Iets kleins, iets wat hij kon oefenen. Het antwoord was dat ze hem wilden beschermen, dat het anders misschien te spannend voor hem zou zijn. Beschermen? Sinds wanneer bouw je zelfvertrouwen op door iemand volledig buitenspel te zetten? Alsof zijn stotteren iets is wat verstopt moet worden, alsof hij niet mag oefenen, niet mag leren dat het oké is om soms te blokkeren en daarna weer door te gaan. Ze namen hem de kans af om te groeien.

Tijdens de uitvoering zat ik in de zaal met een knoop in mijn maag. Daar stond hij, mijn zoon, een uur lang stil in een hoek. Andere ouders lachten om grapjes van hun kinderen, maakten filmpjes van hun teksten, pinkten een traantje weg bij emotionele scènes. Ik filmde een boom. En het ergste was: hij deed zó zijn best. Hij stond recht, bewoog zijn ‘takken’ precies op het juiste moment en nam zijn rol serieus, alsof hij wilde laten zien dat hij dit óók kon. Alsof hij dacht: als ik dan een boom ben, dan ben ik de beste boom die er is.

Hij had meer gekund 

Maar hij had meer gekund, zoveel meer. Ik wil niet dat mijn zoon wordt gereduceerd tot zijn stotteren. Ik wil dat hij fouten mag maken, dat hij mag hakkelen en tóch applaus krijgt, dat hij leert dat zijn stem er mag zijn, ook als die soms struikelt. Want een kind dat stottert, is geen decorstuk. Het is een kind met gedachten, humor en een verhaal. En dat verhaal verdient het om gehoord te worden, niet weggestopt in een hoek van het podium.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.