Column Maria #2: mijn kleuter is ondervoed, en er blijft niet veel van hem over

Maria Lee is de trotse moeder van de vierjarige tweeling Tom en Fien. Het leven met haar twee kinderen gaat niet altijd over rozen, vooral nu niet, want Tom is gestopt met eten en daardoor ondervoed. Haar verhaal kun je de komende weken volgen op J/M Ouders.

Een week verder

‘We zijn een week verder en inmiddels is Tom halve kilo lichter. Zijn lieve ogen kijken mij bedroeft aan terwijl hij vraagt naar mijn vader die is opgenomen op de eerste hulp. ‘Mama, gaat opa Jackie ook dood?’ Ik slik, wat kan ik zeggen? Ik wil hem geruststellen en zeggen dat opa niet dood gaat, maar dat zou niet eerlijk zijn. Want misschien gaat hij inderdaad dood. Ik kijk mijn uitgemergelde zoontje aan, zijn dunne armpjes slaat hij om me heen. Als ik hem op til, voel zijn botten door zijn kleding heen. Ik schrik ervan.

Dan ga ik met hem op mijn schoot op de bank zitten, en druk hem stevig tegen me aan. Ik haal diep adem en vertel hem dat opa’s hart niet goed meer werkt. Dat de dokter gaat proberen om opa te helpen. Fien is inmiddels bij ons komen zitten en nestelt zich ook op mijn schoot. ‘Gaat hij echt hij dood?’, vraagt ze met een ernstig gezicht. Ik voel de tranen in mijn ogen prikken en ik zeg dat ik hoop van niet. ‘Want dat zou wel verdrietig zijn hé.’ zeg ik. Fien knikt en Tom veegt mijn tranen met het oor van zijn knuffel Nijn weg. Ja, zucht Fien, dat zou ik wel zó jammer vinden.

Glaasje niks

Tom knikt ‘Opa is lief, en dat is ook zielig voor oma.’ ‘Laten we een tekening maken voor opa en oma’ zeg ik om de sfeer wat te verlichten. Beiden staan op en beginnen aan een tekening. ‘Zal ik daar eens lekker warme chocolademelk bij maken?’ vraag ik opgewekt. Fien kijkt me stralend aan en roept ‘ja, lekker!’ Tom schudt van nee. Shit denk ik, dan had hij tenminste nog iets binnen gekregen.

‘Wat wil je wel hebben?’ vraag ik. Tom wil niets. ‘Maar dan ben ik alleen!’ roept Fien beteuterd. ‘Nee, hoor.’ zeg ik geruststellend. ‘Ik kom er ook bij met een kop koffie.’ ‘En Tom dan?’ vraagt Fien weer. ‘Dat komt goed, let maar op.’ zeg ik. En ik geef haar een knipoog.

Even later ga ik weer bij ze aan tafel zitten. ‘Zo een kop koffie voor mij, een kopje niets voor Tom en warme chocolademelk voor Fien.’ Tom kijkt me lachend aan. ‘Maar er zit niets in.’ Zegt hij. ‘Klopt.’ zeg ik. ‘Wil je er wat in?’
‘Ja.’ zegt hij. Ik juich vanbinnen. “Wat kan ik er voor je in doen?’
‘Ik wil een graafmachine-sjeekje.’
‘ Ah een shake-je.’ lach ik.

Een sjeekje

Alles wat ik kan vinden gaat in het ‘sjeekje’. Avocado, aardbei, banaan, een beetje havermout, wat spinazie en verse sinaasappelsap. De kinderen helpen mee en ze vinden het prachtig. De spinazie is voor de wielen van de graafmachine en de banaan is voor de graafbak. Zo krijgen alle ingrediënten een onderdeel van de graafmachine toebedeeld. En het ‘sjeekje’ is het eerste sinds lange tijd dat helemaal opgaat. Met kleine slokjes weliswaar, maar het gaat op. Het voelt als een overwinning. Zou het tij nu keren?

’s avonds eet hij twee hapjes van een aardappel en dan zegt hij dat zijn buikje vol is. Mijn man probeert hem nog te voeren maar nee, Tom is klaar voor vandaag. Samen brengen we de kinderen naar bed. Als we Tom zijn pyjama aantrekken kijken we elkaar even aan. Ik weet wat mijn man denkt. Als we later die avond zelf in bed liggen, zegt mijn man zuchtend ‘er blijft weinig van hem over hé.’ ‘Ja.’ zeg ik verdrietig.

Ik denk aan vier jaar terug. Toen onze dagen bestonden uit het verzorgen van onze premature en dismature tweeling. De mijlpalen bestonden uit hoeveel de kinderen gegroeid waren. Elk grammetje dat ze aankwamen vierde we, en wat waren we blij als er weer een slangetje af mocht. Ik denk aan hoe trots we waren dat onze kinderen billetjes kregen. En nu verdwijnen die mooie billen van Tom, die billen waar we zo hard voor gewerkt hebben.’

De namen in deze column zijn gefingeerd i.v.m. privacy.

Lees ook:

Reageer op artikel:
Column Maria #2: mijn kleuter is ondervoed, en er blijft niet veel van hem over
Sluiten