Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 15:03

Leestijd: 3 minuten

De ‘vraag van vandaag’ en taart bij het ontbijt: zo creëert Lizette kleine rituelen grote herinneringen

Bij Lizette Brands thuis zitten tradities niet in grootse gebaren of verre reizen. Ze zitten in lichtstaafjes op oudejaarsavond, in taart bij het ontbijt en in een simpele vraag voor het slapengaan. ”Kleine, terugkerende momenten die bijna ongemerkt zijn ontstaan, maar inmiddels onmisbaar zijn geworden.”

Hectische dag

“Ik merkte pas echt hoe belangrijk ze waren toen de kinderen er zelf om begonnen te vragen. Vooral die dagelijkse “vraag van vandaag” voor het slapengaan. Na een hectische dag wil het nog weleens gebeuren dat het later wordt dan gepland. Huiswerk, sport, werk, boodschappen, voor je het weet is de avond voorbij. Maar juist dán klinkt er vanaf de overloop: “Mama, wat is de vraag van vandaag?” Al is het maar één minuut, het is een minuut waarin we echt even verbinden. Soms is het antwoord kort. Soms verrassend uitgebreid. Maar het is een moment waar ze op rekenen.”

“Onze rituelen zijn niet bedacht als rituelen. Ze ontstonden spontaan, uit plezier. De mini-disco met lichtstaafjes op oud & nieuw was ooit een grap. Taart als ontbijt op verjaardagen ook. Maar omdat de kinderen er zo van genoten, zijn we ermee doorgegaan. Misschien passen ze zo goed bij ons omdat ze een beetje gek zijn. Expressief, spontaan, net even anders. Dat typeert ons gezin.

Leukste dag van het jaar

“Aan tafel hebben we ook zo’n gewoonte ontwikkeld. Iedereen krijgt een beurt om te vertellen hoe zijn dag was. Soms met een zandloper erbij, om te zorgen dat iedereen echt aan bod komt. Met drie jongens in huis is dat geen overbodige luxe. Ze delen speelgoed, aandacht en tijd, en dat gaat eigenlijk heel goed. Maar juist daarom vind ik het belangrijk dat ieder kind ook zijn eigen moment heeft. Verjaardagen zijn daar een mooi voorbeeld van. Ik vind mijn eigen verjaardag nog steeds de leukste dag van het jaar en ik gun hen dat gevoel ook. De cadeaus zijn ze over een paar jaar misschien vergeten. Maar die pannenkoeken met een vuurwerkfontein bovenop? Die blijven hangen.

Wat me het meest raakt, is wat ze antwoorden op de vraag wat het leukste van hun dag was. We kunnen een hele dag in een attractiepark zijn geweest, en toch noemen ze het samen zingen in de auto. Of een grapje aan tafel. Het leert mij om anders te kijken. Om de waarde van kleine dingen te zien. Zij herinneren zich straks geen perfect gestylde dagen, maar hoe het voelde.”

Ademloos

“Toen we een paar jaar geleden verhuisden, bracht ik dozen vol jeugdboeken naar de kringloop. Totdat ik merkte hoe fijn dat leesmoment was, voor hen én voor mij. Nu speur ik diezelfde kringloopwinkels weer af om de verhalen terug te vinden. In het weekend lees ik oude sprookjes en Disneyverhalen uit mijn eigen jeugd. De illustraties zijn ouderwets, de zinnen langer dan tegenwoordig gebruikelijk is. Maar ze luisteren ademloos. En ik lees ze altijd in één keer uit, hoe lang het verhaal ook is. Het geeft me rust dat ze zich kunnen verliezen in een verhaal, in een wereld die niet snel of flitsend is, maar gewoon goed afloopt.

Als ze later terugdenken aan “hoe het bij ons thuis was”, dan hoop ik dat ze zeggen: het was gezellig. We deden soms gekke dingen. We hadden aandacht voor elkaar. Ik hoop dat ze zich gezien voelden. Dat het vertrouwd was. Fijn. Want uiteindelijk zijn het niet de grote momenten die een gezin vormen, maar de kleine die je blijft herhalen.”