Vera Guldemeester Ouderschap vandaag, 11:03

Leestijd: 4 minuten

De Geldfout van Wendy (41): ‘Ik betaalde 1800 euro voor bijles, maar mijn zoon leerde er bijna niets’

Wendy (41) maakte zich zorgen over de schoolresultaten van haar zoon (14). Daarom regelde ze aan het begin van de tweede klas twee keer per week bijles. Pas aan het einde van het schooljaar ontdekte ze hoe weinig begeleiding hij daadwerkelijk had gekregen.

“Toen mijn zoon vorig jaar naar de tweede klas ging, wist ik eigenlijk al dat het een lastig schooljaar zou worden. Hij had de brugklas maar net gehaald en vooral wiskunde, Engels en natuurkunde waren een probleem. Hij is een slimme jongen, maar plannen en zelfstandig leren zijn niet zijn sterkste punten. Als hij iets niet begrijpt, klapt hij dicht. Dan zegt hij dat het toch niet lukt en legt hij zijn boeken weg.

Bijles regelen

Mijn man en ik wilden voorkomen dat hij opnieuw achterstanden zou oplopen. Daarom gingen we op zoek naar bijles. Via andere ouders hoorden we over een huiswerk- en bijlesinstituut in de buurt. Op de website stond dat kinderen in kleine groepjes persoonlijke begeleiding kregen en dat er goed werd gekeken naar hun zwakke punten. Dat klonk precies als wat onze zoon nodig had.

Voor twee keer in de week een groepsles betaalden we een flink bedrag, maar ik vond dat zijn toekomst belangrijker was dan een paar leuke uitjes. We besloten het te doen en spraken af dat we regelmatig zouden kijken hoe het ging. Mijn zoon vond het in het begin niet geweldig, maar hij ging gelukkig zonder al te veel protest. Ik bracht hem na school en haalde hem een uur later weer op.

Typisch pubergedrag 

De eerste weken vroeg ik iedere keer wat hij had gedaan en dan zei hij dat hij wiskunde had geoefend of aan zijn huiswerk had gewerkt. Als ik vroeg of hij iets beter begreep, haalde hij zijn schouders op. Ik dacht dat dat typisch pubergedrag was. Hij vertelt sowieso niet uitgebreid over zijn schooldag, dus ik maakte me daar niet meteen druk om.

Na een paar maanden bleven zijn cijfers tegenvallen: hij haalde een vier voor wiskunde en een onvoldoende voor Engels. Ik nam contact op met het instituut en kreeg te horen dat hij meer tijd nodig had en dat het belangrijk was om consequent door te gaan. Dat klonk logisch, want achterstanden werk je niet in een paar weken weg, dus bleven we hem brengen én betalen.

Volhouden 

Rond eind maart had ik opnieuw twijfels. Mijn zoon zei steeds vaker dat hij geen zin had in bijles en dat het toch niets hielp, maar ik dacht dat hij gewoon liever met zijn vrienden wilde afspreken. Ik zei dat hij moest volhouden en dat hij later blij zou zijn dat we dit voor hem hadden geregeld.

Aan het einde van het schooljaar kwam de teleurstelling. Zijn cijfers waren nauwelijks verbeterd en hij ging weer met veel moeite over. Ik had inmiddels 1800 euro betaald en vroeg me serieus af wat al die middagen hadden opgeleverd.

Bezig met andere leerlingen 

Toen ik eindelijk eens uitgebreid met hem ging zitten, kwam er een heel ander verhaal naar boven. Hij bleek tijdens de bijles met drie andere kinderen aan een tafel te zitten. De begeleider was vooral bezig met twee leerlingen die voortdurend vragen stelden en veel aandacht nodig hadden. Mijn zoon zat er meestal stilletjes bij. Hij maakte wat opdrachten, keek af en toe naar zijn boek en wachtte tot de tijd voorbij was.

Ik vroeg waarom hij dan zelf geen hulp had gevraagd. Hij zei dat hij dat lastig vond, zeker als de begeleider al met iemand anders bezig was. Soms begreep hij de uitleg niet, maar durfde hij niet nog een keer te vragen. Op andere middagen deed hij nauwelijks iets, omdat hij niet wist waar hij moest beginnen. En niemand leek dat echt op te merken, een heel schooljaar lang niet. 

Teleurstelling uitgesproken 

Ik wist niet wat ik hoorde. We betaalden juist voor begeleiding omdat hij moebegeleiding, zelfstandig werken en hulp vragen. Als hij dat allemaal al kon, hadden we die bijles misschien helemaal niet nodig gehad. Ik heb het instituut gebeld en mijn teleurstelling uitgesproken. Ze zeiden dat leerlingen zelf ook initiatief moesten tonen en dat ze niet voortdurend naast ieder kind konden zitten. Dat begrijp ik ergens wel, maar dan had ik graag vooraf geweten dat de begeleiding zo was ingericht: ik dacht dat er actief werd gekeken of mijn zoon vooruitgang boekte.

Dit schooljaar hebben we het anders aangepakt. We hebben iemand gezocht die bij ons thuis komt en na iedere les vertelt hij mij wat er is behandeld. Deze fout maak ik in ieder geval geen tweede keer meer.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over geld en gezin?

• Geld en gezin – Ali de Regt
• Budgetplanner – Fyllbooks
• Goed met geld – Ben Hubbard
• Later word ik rijk – Annelou van Noort
• Het geldboek voor kinderen – Bas van Lier

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties