Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:01

Leestijd: 3 minuten

Irma over de café-au-laitvlek van haar zoon: ‘Ieder mens heeft wel iets’

Wanneer Rik twee weken oud is, valt er iets op aan zijn gezicht. In eerste instantie is het voor zijn ouders nog nauwelijks te duiden. Irma ten Napel Keuter (35) herinnert zich dat ze hem meerdere keren bij het raam hield om het in daglicht beter te kunnen bekijken.

“Het was in het begin echt een soort twijfelgeval. We vroegen ons af of het misschien een schaduw was. Maar na een paar dagen werd de plek duidelijk donkerder. Toen begonnen we te twijfelen: is dit een mongolenvlek of een moedervlek?”

Via het consultatiebureau volgt een doorverwijzing naar het Erasmus MC Sophia Kinderziekenhuis. Daar komt duidelijkheid: het gaat vrijwel zeker om een café-au-laitvlek, een onschuldige, lichtbruine pigmentvlek die vaak al bij de geboorte zichtbaar is.

Blikken

Rik is inmiddels 2,5 jaar en zelf nog niet bewust bezig met zijn uiterlijk. Voor zijn ouders is dat op dit moment ook de rust in de situatie. Toch merken ze de reacties van buitenaf wel degelijk. “Je kunt je kind niet volledig beschermen tegen reacties of blikken. Wat je wel kunt doen, is hem weerbaar maken voor later.”

“De meeste reacties komen niet direct, maar zijn subtieler: mensen die blijven staren of onderling fluisteren. En soms zijn er directe vragen, vooral van kinderen. Als een kind vraagt wat het is, vind ik dat helemaal niet erg. Kinderen zijn vaak heel puur. Na een uitleg spelen ze gewoon weer verder. Het zijn vooral volwassenen die sneller reageren met: ‘Is daar iets aan te doen?’ of het meteen zielig vinden. Daar moest ik in het begin echt aan wennen. Inmiddels heb ik een manier gevonden om luchtig te reageren. Dan zeg ik bijvoorbeeld: ‘de één heeft een vlek in zijn gezicht en de ander een scheve neus. Het is gewoon onderdeel van wie iemand is.’”

Niet afwijken

“Binnen het gezin maken wwe de vlek bewust niet groot. Rik heeft een oudere zus van bijna 11, voor wie het uiterlijk van haar broer niet afwijkt van de norm binnen het gezin. We hebben er thuis geen dagelijks onderwerp van gemaakt. Je benoemt ook niet constant dat iemand flaporen heeft of een vinger mist. Het is gewoon wie hij is.

Wel is er ruimte wanneer het nodig is, bijvoorbeeld bij de jaarlijkse controle in het ziekenhuis. Dan leggen we het natuurlijk uit aan onze dochter, zodat ze begrijpt wat er speelt. De reactie van haar dochter toen ze het voor het eerst hoorde, staat haar nog helder bij. Ze was acht en zei: ‘De Here Jezus vond dit vast erg mooi staan bij Rik.’ Dat vond ik zo puur.”

Supermarkt

Met een peuter van 2,5 jaar is het onderwerp nog niet iets waarover actief wordt gesproken. Toch denkt Irma er wel over na hoe ze haar zoon later wil begeleiden. “Voor nu hoort het gewoon bij hem. Als hij er zelf vragen over gaat stellen, zullen we hem vooral meegeven dat het iets moois is en dat het echt bij hem hoort.

“Een moment in de supermarkt laat zien hoe vanzelfsprekend het voor ons is geworden. Een vrouw vroeg: ‘Och, wat heeft hij op zijn gezicht?’ Ik dacht oprecht dat ze de kruimels van zijn koekje bedoelde, en realiseerde me pas later dat ze waarschijnlijk de vlek bedoelde. Toen besefte ik: voor ons heeft het die lading niet meer. Het is gewoon wie hij is.”

Toekomst

Wat deze ervaring haar als ouder heeft geleerd, is misschien wel het meest fundamenteel: niemand is perfect, en dat hoeft ook niet. “Het heeft ons laten zien dat ieder mens wel iets heeft. Dat proberen we onze kinderen ook mee te geven. Onze wens voor de toekomst is helder en eenvoudig. We hopen dat Rik stevig in zijn schoenen staat, zichzelf kan accepteren zoals hij is en trots kan zijn op wie hij is. Met zijn unieke uitstraling.”