Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 12 feb 2026, 15:48

Leestijd: 3 minuten

Jitske (45): ‘Het is pijnlijk om mijn zoon (14) te zien struggelen met zijn geaardheid’

Al heel jong voelde Jitske dat haar zoon Fabian nét een beetje anders was dan andere jongens. Dat maakte haar nooit iets uit, zolang hij maar gelukkig was. Maar nu hij midden in de puberteit zit, ziet ze hoe moeilijk hij het soms heeft. “Mijn zoon trekt zich vaker terug op zijn kamer, zet zijn koptelefoon op en lijkt soms mijlenver weg.”

“Ik denk dat ik het ergens altijd al heb geweten. Fabian was nog klein toen hij liever met de barbies van zijn zus speelde dan met autootjes. Als zij haar nagels lakte, zat hij ernaast met grote ogen te kijken en vroeg hij of hij ook een kleurtje mocht. Sommige mensen zeiden dan: ‘Dat groeit er wel uit.’ Maar dat deed het niet en eerlijk gezegd hoopte ik ook niet dat hij ooit iets zou moeten ‘afleren’ om geaccepteerd te worden.

Vaker terugtrekken 

Fabian is altijd een vrolijk kind geweest. Sociaal, grappig, het soort jongen dat iedereen in de klas erbij betrekt. Maar sinds hij in de puberteit zit, merk ik dat er iets veranderd is. Mijn zoon trekt zich vaker terug op zijn kamer, zet zijn koptelefoon op en lijkt soms mijlenver weg.

Een paar maanden geleden kwam hij ’s avonds naast me op de bank zitten. Ik voelde meteen dat het een belangrijk gesprek zou worden. Hij was stil, friemelde aan de mouw van zijn trui en zei toen: ‘Mam, ik denk dat ik op jongens val.’

Opgelucht

Mijn hart brak en smolt tegelijk. Niet omdat hij op jongens valt, dat kan me werkelijk niets schelen, maar omdat ik zag hoe spannend mijn zoon het vond om het te zeggen. Ik heb hem meteen vastgepakt en gezegd dat ik al mijn hele leven van hem hou en dat niets dat ooit zal veranderen. Je zag de opluchting gewoon van zijn schouders glijden.

Maar sinds dat moment zie ik ook hoe hij worstelt. Alsof hij zichzelf opnieuw moet uitvinden. De buitenwereld is niet altijd zacht. Op school wordt nog steeds met woorden als ‘homo’ gescholden. Niet eens altijd gericht aan iemand, maar het hangt er wel. Fabian doet alsof het hem niets kan schelen, maar ik ben zijn moeder, ik zie het aan alles.

Eigen pad bewandelen

Laatst vroeg mijn zoon of hij ‘te opvallend’ was of dat hij anders moest doen en dat brak me. Geen enkel kind zou zich kleiner moeten maken om erbij te horen. Het liefst zou ik alle obstakels voor hem wegvegen. Hem vertellen dat het allemaal goedkomt, dat hij later iemand vindt die zielsveel van hem houdt, dat de wereld steeds een beetje mooier wordt. Maar ik weet ook dat hij zijn eigen pad moet bewandelen.

Wat ik wél kan doen, is er altijd voor hem zijn. Luisteren zonder te oordelen. Hem laten praten, maar hem ook met rust laten als hij dat nodig heeft. Soms zitten we gewoon samen thee te drinken zonder iets te zeggen en zelfs dan voel ik dat we dichtbij elkaar zijn. Ik zeg hem vaak: ‘Fabian, jij bent precies goed zoals je bent.’ En dat meen ik met elke vezel in mijn lichaam. Toch blijft het pijnlijk om te zien dat mijn ooit zo onbevangen jongen nu nadenkt over hoe anderen hem zien. Ik zou willen dat hij kon voelen wat ik voel als ik naar hem kijk: pure trots.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.