Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:03

Leestijd: 4 minuten

Jonas (37): ‘Ik vind het heerlijk als mijn vrouw een lang weekend met vriendinnen weggaat’

Als de vrouw van Jonas (37) een lang weekend met vriendinnen weggaat, zegt hij altijd dat hij haar zal missen. Dat meent hij ook wel een beetje, maar wat hij er niet bij vertelt, is dat hij stiekem enorm uitkijkt naar een paar dagen waarop hij helemaal zelf de baas is over de afstandsbediening, het eten en zijn bedtijd.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Mijn vrouw gaat ongeveer twee keer per jaar een weekend weg met haar vriendinnen. Dan boeken ze een hotel, gaan uitgebreid eten, winkelen en zitten urenlang te kletsen. Ik vind dat hartstikke leuk voor haar. Ze werkt hard, we hebben twee kinderen van zeven en tien en ze verdient het om af en toe iets voor zichzelf te doen. Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik die weekenden voor mezelf minstens zo leuk.

Het weekend kan beginnen 

Dat vertel ik haar alleen niet op die manier. Als ze op vrijdagochtend haar koffer pakt, geef ik haar een kus en zeg ik dat we haar gaan missen. Zij vraagt vervolgens minstens drie keer of ik wel weet waar de sporttassen liggen, of ik eraan denk dat de jongste zaterdag een verjaardag heeft en of ik genoeg boodschappen in huis heb. Ik knik braaf en zwaai haar uit. En zodra haar auto de straat uit is, denk ik: heerlijk, het weekend kan beginnen.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben gelukkig getrouwd. Mijn vrouw is mijn favoriete persoon en ik zou haar voor geen goud willen missen, maar ze is ook iemand die graag alles plant. Op zaterdag staat er meestal een lijstje klaar met klusjes, boodschappen en dingen die we nog moeten regelen. Als ik om elf uur nog in mijn joggingbroek zit, vraagt ze of ik niet eens iets nuttigs ga doen. En als we ’s avonds televisie kijken, hebben we altijd een hele discussie over wat we gaan zien.

Zelf alles bepalen

Tijdens zo’n vriendinnenweekend valt dat allemaal weg. Dan bepaal ik zelf hoe de dag eruitziet. Natuurlijk moeten de kinderen gewoon eten en op tijd naar hun sportclub, maar verder doen we lekker waar we zin in hebben. Soms halen we op vrijdagavond pizza en eten we die voor de televisie. Mijn vrouw vindt dat ongezellig, want aan tafel eten is bij ons heilig. Ik vind het juist ontzettend gezellig om met de kinderen op de bank te zitten terwijl we een film kijken.

Als de kinderen in bed liggen, begint mijn favoriete deel van het weekend. Ik trek een zak chips open, zet een actiefilm aan die mijn vrouw verschrikkelijk vindt en blijf gerust tot half twee op. Niemand die vraagt of het geluid zachter kan of zegt dat we morgen vroeg op moeten, heerlijk. Ik kan zelfs een uur op mijn telefoon zitten zonder dat iemand opmerkt dat ik alweer naar dat scherm staar.

Genieten van de kleine dingen 

Het klinkt misschien kinderachtig, maar ik geniet ook van de kleine dingen. Dat ik de vaatwasser pas de volgende middag uitruim, dat er een paar schoenen in de gang mogen blijven staan en dat ik op zondagmiddag uitgebreid naar voetbal kan kijken zonder me schuldig te voelen, omdat we eigenlijk nog ergens op bezoek zouden gaan.

Laatst vroeg mijn vrouw of ik het niet zwaar vond om een heel weekend alleen voor de kinderen te zorgen. Ik moest bijna lachen. Natuurlijk is het soms druk, maar ik ben hun vader. Ik weet prima hoe alles werkt. Sterker nog, ik vind het leuk om die dagen mijn eigen draai aan het gezinsleven te geven. De kinderen genieten ook en noemen het inmiddels gekscherend ‘mannenweekend’, al doet onze dochter net zo enthousiast mee.

Klein schuldgevoel 

Toch heb ik soms een klein schuldgevoel. Vooral als mijn vrouw zondagavond thuiskomt en vertelt hoeveel ze ons heeft gemist. Ik heb haar heus wel gemist, maar ik heb ook genoten van iedere minuut dat ik niets hoefde te overleggen. Misschien moet ik dat gewoon eens zeggen. Niet omdat ik liever zonder haar ben, maar omdat het blijkbaar goed voor me is om af en toe mijn eigen gang te kunnen gaan.

Het grappige is dat mijn vrouw na zo’n weekend altijd helemaal opgeladen thuiskomt. Ze is vrolijk, ontspannen en heeft honderd verhalen. Ik ben dan ook uitgerust, op mijn manier. Eigenlijk is het dus voor ons allebei een prima regeling. Alleen zal ik de volgende keer waarschijnlijk toch weer braaf zeggen: ‘Wat fijn dat je terug bent, schat.’ En dat meen ik dan ook.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties