Anne Tonen Lifestyle vandaag, 09:04

Leestijd: 5 minuten

Influencer Kiki Duren (34): ‘Ons eerste jaar zonder opvang bewees dat emigreren de juiste keuze was’

Toen influencer en ondernemer Kiki Duren (34)  drie jaar geleden samen met haar partner Sander naar Spanje verhuisde, was er nog geen sprake van een kinderwens. Het stel wilde vooral ontsnappen aan het gehaaste leven in Nederland. Inmiddels voeden ze hun eenjarige zoon Sol op aan de Costa Blanca en is Kiki ervan overtuigd dat die keuze niet alleen hun eigen leven, maar ook dat van hun kind mooier heeft gemaakt.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“Tijdens een maand werken op Ibiza ontdekten we dat we in vier uur tijd net zoveel gedaan kregen als in een hele werkdag in Nederland. Daarna hadden we de rest van de dag om te leven. Toen dachten we: is dit niet hoe we ons leven willen inrichten?”

Hoewel ze in Nederland een fijn huis, een goed inkomen en een stabiele relatie hadden, voelde het alsof ze waren uitgegroeid. “Alles draaide om werken. We wilden meer natuur, meer vrijheid en meer tijd. Niet alleen maar onze tijd inruilen voor geld. Ik ben zelf ondernemer en had al wat vrijheid voor mezelf ingebouwd, maar Sander kwam elke avond na werk laat thuis, moest dan snel eten en dan was de avond alweer voorbij. We voelden dat het anders moest.”

Dat zowel haar moeder als die van Sander inmiddels in Spanje woonden, maakte de stap makkelijker. “Het voelde alsof alles op zijn plek viel.”

Geen kraamzorg, wel oma

Zwanger zijn in Spanje bleek een heel andere ervaring dan in Nederland. “Ik kwam erachter dat kraamzorg hier helemaal niet bestaat. Na de bevalling moet je het eigenlijk zelf uitzoeken en dat vond ik wel een grote shock. Ik was net bevallen, had een flinke scheur en moest twee dagen later al met de baby in de auto naar het consultatiebureau. Terwijl je juist nog in die eerste bubbel wilt blijven.”

Toch kijkt ze met veel warmte terug op die periode. Haar moeder nam namelijk de rol van kraamverzorgende op zich. “Ze sliep tien dagen bij ons in huis, kookte, deed de was en hielp overal mee. Achteraf had ik het niet anders gewild. Het was heel bijzonder om die eerste dagen samen als drie generaties te beleven.”

Waarom Sol zijn eerste jaar niet naar de opvang hoefde

Juist doordat Kiki en Sander ondernemer zijn én de kosten van levensonderhoud lager liggen dan in Nederland, konden ze een keuze maken die volgens Kiki goud waard is: Sol hoefde zijn eerste levensjaar niet naar de opvang. “We hebben letterlijk elke dag van zijn eerste jaar meegemaakt. Dat voelt als een enorm cadeau.”

Ze begrijpt dat niet iedereen die mogelijkheid heeft, maar vindt het Nederlandse systeem wel lastig te begrijpen. “Ik hoor zoveel vrouwen die na vier maanden huilend afscheid moeten nemen van hun baby, terwijl ze daar emotioneel helemaal nog niet aan toe zijn. Je bent als moeder compleet veranderd, maar er wordt verwacht dat je weer in je oude leven stapt.”

Volgens Kiki heeft die rust ook hun relatie goed gedaan. “We zijn echt een team geworden. Natuurlijk bots je weleens als je zo op elkaar bent aangewezen, maar juist daardoor vorm je een heel sterk gezin.”

Waarom Spaanse kinderen overal welkom zijn

Wat haar misschien nog wel het meest opvalt, is hoe vanzelfsprekend kinderen onderdeel zijn van het Spaanse leven. “In Nederland twijfel je soms of je je kind wel mee kunt nemen naar een verjaardag of restaurant. Hier is dat heel normaal. Kinderen horen er gewoon bij.”

Ook vreemden reageren heel anders op baby’s. “Mensen maken contact, lachen naar Sol en willen hem soms even vasthouden. In het begin moest ik daaraan wennen, maar inmiddels zie ik hoeveel warmte daarin zit. Kinderen verbinden mensen hier met elkaar.”

Volgens haar krijgen kinderen in Spanje bovendien meer ruimte om gewoon mee te draaien in het dagelijks leven. “Ze gaan mee naar het strand, naar familie, naar etentjes. Ze worden niet voortdurend apart gehouden. In Nederland liggen kinderen vaak al om 19.00 uur overprikkeld in bed en hier spelen ze tot laat op het strand met elkaar.”

Waarom minder inkomen juist meer vrijheid opleverde

Financieel leverden Kiki en Sander wel iets in. “Als ik puur voor het geld was gegaan, was ik in Nederland gebleven. Maar dan was ik ook ongelukkiger geweest. We hebben misschien minder inkomen, maar veel meer vrijheid. En tijd is uiteindelijk het meest waardevolle wat je hebt.”

Hun dagen verlopen ontspannen. Samen hebben Kiki en Sander een cateringbedrijf waarbij ze koken op bruiloften en verjaarden. Kiki organiseert daarnaast retreats. “Als Sander aan het werk is, zorg ik voor sol en andersom. Verder doen we bijna alles met z’n drieën. Zwemmen, buiten spelen, samen eten. Natuurlijk plannen we ook bewust tijd voor onszelf in. Al kom ik erachter dat ik het als vrouw lastiger vindt om ruimte in te nemen. Dat is echt iets wat ik nog moet leren.”

Ook Spanje heeft nadelen: ziekenhuis verder weg en minder gemak

Toch is emigreren niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Ze mist soms het gemak van Nederland. “Wij wonen bovenop een berg. Als er iets gebeurt, ben je niet binnen vijf minuten in een ziekenhuis. Dat geeft soms wel een onveilig gevoel.”

Ook de afstanden zijn groter. “Even spontaan bij een vriendin langsgaan is hier vaak een autorit van een half uur. En de infrastructuur is minder praktisch. Zelfs je vuilnis moet je zelf wegbrengen.”

Daarnaast miste Kiki in het begin haar Nederlandse vrienden. “Je laat een leven achter. Dat voelt soms eenzaam. Maar langzaam bouw je ook hier weer een nieuwe community op van jonge gezinnen die dezelfde keuze hebben gemaakt. Er zijn steeds meer families met jonge kinderen die klaar zijn met die rat race. Het voelt hier soms net alsof we in Amsterdam zijn.”

Waarom Kiki ondanks alles niet meer terug wil naar Nederland

Terug naar Nederland? Die kans acht Kiki klein. “Ik kom er graag om familie en vrienden te zien, maar ik wil hier mijn leven opbouwen. De rust die we hier hebben gevonden, wil ik niet meer kwijt.”

Voor ouders die zelf dromen van emigreren, heeft ze één advies: “Volg dat gevoel. Als dat verlangen er zit, is dat niet voor niets. Kinderen passen zich vaak makkelijker aan dan wij denken. En als het toch niet bevalt? Dan kun je altijd weer terug. Dat idee gaf ons destijds ook de moed om de sprong te wagen.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.