Lisette Gerbrands Gezin vandaag, 13:05

Leestijd: 5 minuten

Kitty helpt vrouwen bij vondelingenkamers die in stilte worstelen: ‘Alles draait om steun’

Achter elke vondeling schuilt een verhaal dat zelden wordt gehoord. Kitty Nusteling (60) werkt bij vondelingenkamers en spreekt vrouwen op hun meest kwetsbare momenten, anoniem, zonder oordeel. In dit persoonlijke verhaal vertelt ze waarom dit werk zo nodig is, wat haar raakt en wat wij als samenleving vaak nog niet begrijpen.

“De verhalen over baby’s die op onveilige plekken werden gevonden, lieten me niet meer los. In Nederland gebeurde dat vóór onze oprichting jaarlijks vier tot zes keer. De meeste van die baby’s overleefden het niet. En dan bleef die ene vraag hangen: hoeveel kinderen worden er nooit gevonden?

Dat brak iets in mij. Ik dacht: misschien had ik kunnen helpen. Al was het maar door een veilige bevalling mogelijk te maken, of gewoon door er te zijn op het moment dat iemand zich compleet alleen voelt.”

Zonder oordeel

“Na de opening van het Babyhuis in Dordrecht, een initiatief van Barbara Muller, stelden we onszelf een indringende vraag: wat is er voor vrouwen die niet voor hun kind kunnen, mogen of willen zorgen? We zagen hoe groot de wanhoop kon zijn. Vrouwen die in stilte worstelen met een zwangerschap die onmogelijk voelt. Die nergens terechtkunnen, uit angst voor oordeel of consequenties. Voor hen wilden wij er zijn.

Ons doel werd helder: een plek bieden waar vrouwen anoniem hulp kunnen krijgen. Zonder naam, zonder angst. Waar hun verhaal wordt gehoord en hun situatie serieus wordt genomen. Waar ze niet veroordeeld worden om de keuze om hun kind af te staan, maar juist geholpen worden om hun situatie te verbeteren, hoe moeilijk die ook is.”

‘Vies’

“Via onze noodlijn spreken we jaarlijks zo’n 1500 vrouwen. Ongeveer zeventien van hen overwegen daadwerkelijk afstand ter adoptie. Dat zijn studenten die hun toekomst willen afmaken, vrouwen die vrezen voor eerwraak, of die hun baan dreigen te verliezen. Maar ook vrouwen die verstoten worden door hun partner of familie.

Eén verhaal zal ik nooit vergeten. Een meisje van zeventien, zwanger door incest. Haar familie zette haar op straat en gaf haar de schuld. Ze werd ‘vies’ genoemd. Haar wereld stortte volledig in. De enige bij wie ze nog terechtkon, was haar juf van de lagere school. Zij nam contact met ons op.

Het doet me goed om te weten dat het nu beter met haar gaat. Ze heeft therapie gehad en zorgt inmiddels, samen met haar partner, zelf voor haar kind. Het was een weg vol pijn, maar ook van herstel.”

Anonieme hulp

“In het begin vonden veel instanties het ingewikkeld dat wij anonieme hulp boden. Toch wisten wij: voor sommige vrouwen is anonimiteit de enige reden dat ze überhaupt hulp durven zoeken. Inmiddels werken we goed samen met onder andere Jeugdbescherming en de Raad voor de Kinderbescherming. Ze weten ons te vinden en verwijzen soms zelfs door.

Wat me opvalt, is dat er in Nederland veel betrokkenheid is. Mensen willen helpen. Maar de uitdaging blijft: hoe bereiken we de vrouwen die ons het hardst nodig hebben? En daarnaast: financiering. Ons werk draait volledig op donaties. Zonder die steun kunnen we deze hulp niet bieden.”

Daad van liefde

“Soms worden kinderen gelukkig op tijd gevonden, zoals baby Lieve. Zij werd in Amsterdam aangetroffen, gewikkeld in een plastic tasje en een handdoek, met de navelstreng er nog aan. Ze is goed terechtgekomen, maar haar ouders zijn nooit gevonden.”

”Heel goed dat er aandacht is voor de situatie van Lieve want we begrijpen hoe ontzettend belangrijk het is om te weten wie je ouders zijn, waar je vandaan komt. Wanneer ouders kiezen voor afstand ter adoptie, doen we er alles aan om het contact met adoptiegezinnen zo goed mogelijk te behouden. Soms ontvangen moeders jaarlijks een update, met foto’s en een klein verslag. Dat betekent alles. Het geeft rust om te zien dat je kind veilig en gelukkig opgroeit. Want deze keuze wordt nooit licht gemaakt. Het is pijnlijk, ingrijpend. Maar vaak komt het voort uit liefde, de wens om een kind een beter leven te geven dan je zelf op dat moment kunt bieden.”

Oordeelloos

“Wat ik mensen echt wil meegeven: kijk verder dan wat je ziet. We zagen een vrouw die bedreigd werd omdat haar heg niet goed gesnoeid was. Boze briefjes met harde woorden. Niemand vroeg zich af of ze het misschien gewoon niet aankon. Ze sloot zichzelf maandenlang op, zwanger en wel. Ze kon zich geen heggenschaar veroorloven, laat staan een baby. Dat is de realiteit achter veel van deze verhalen.

Daarom is het zo belangrijk om met compassie te kijken. Achter ieder mens schuilt een verhaal dat je niet meteen ziet. Soms kan een klein gebaar zoals een luisterend oor, een beetje begrip al het verschil maken. Oordeelloos en liefdevol naar elkaar kijken is misschien wel het belangrijkste wat we kunnen doen.”