Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:01

Leestijd: 3 minuten

Lieke (38) was zwanger en voelde dat er iets niet klopte: het bleek huidkanker

Toen Lieke Anna (38) veertien weken zwanger was, hoorde ze dat het kleine plekje op haar gezicht een basaalcelcarcinoom was. Huidkanker. In een periode die normaal gesproken alleen maar in het teken staat van nieuw leven, groei en blijdschap. “Toch voelde het nieuws voor mij niet als een complete verrassing. Eerder als een bevestiging van wat mijn gevoel me al een tijd probeerde te vertellen: dit plekje klopt niet.”

“Een jaar eerder was ik al bij de huisarts geweest om het te laten bekijken. Toen kreeg ik te horen dat er niets aan de hand was. Ook toen ik er tijdens mijn zwangerschap opnieuw naar liet kijken, werd dat in eerste instantie gezegd. Er werd zelfs voorgesteld om het plekje door de assistent te laten bevriezen. Maar mijn gevoel zei meteen: nee. Dit klopt niet.”

Biopsie

“Ik vroeg om een verwijzing naar de dermatoloog, maar die kreeg ik op dat moment niet. De huisarts vond het niet nodig. Thuis bleef het knagen. Tegenwoordig kun je online een bericht sturen naar de praktijk, dus dat deed ik meteen. Ik vroeg opnieuw om een verwijzing. Het antwoord dat ik kreeg was: ‘Die zal hetzelfde zeggen als ik.’

Twee weken later zat ik twee keer in het ziekenhuis. Eerst voor een biopsie, twee dagen later voor de eerste echo van mijn zoontje. Angst en blijdschap wisselden elkaar af.”

‘Nooit meer goed’

“Toen de dermatoloog bevestigde dat het inderdaad om een basaalcelcarcinoom ging, kreeg ik twee opties. Of het plekje aan het begin van mijn tweede trimester laten verwijderen, of wachten tot na de zwangerschap. Voor mij voelde het meteen duidelijk: het moest zo snel mogelijk weg. Als je hoort dat je huidkanker in je gezicht hebt, wil je er geen dag langer mee rondlopen dan nodig. Bovendien wilde ik niet straks met een pasgeboren baby onder het mes moeten, terwijl je na zo’n operatie wekenlang niet mag tillen.

Een paar weken later zat ik opnieuw in het ziekenhuis. Eerst voor de 13-wekenecho, twee dagen daarna voor de operatie. Bij mij werd Mohs-chirurgie toegepast: daarbij wordt het plekje laag voor laag weggehaald en steeds direct onderzocht of alle kankercellen weg zijn. Ik had uiteindelijk twee rondes nodig. Daarna bleef er een gat in mijn gezicht achter ter grootte van een twee-euromuntstuk. Dat werd pas twee dagen later door een plastisch chirurg gehecht. Ik weet nog dat ik het eigenlijk niet wilde zien, maar de chirurg zei: ‘Kijk maar wel. Want als je dit ziet, denk je: dit komt nooit meer goed. En dan zie je straks dat het toch weer goed komt.’ Toch was precies dat mijn eerste gedachte: dit komt nooit meer goed.”

Litteken van zes centimeter

“In de wachtkamer zat ik ondertussen tijdschriften te lezen over zwanger zijn en moeder worden, om de tijd tussen de snijrondes door te komen. Dat contrast was zo vreemd. Het herstel vond plaats terwijl mijn zwangerschap doorging. Mentaal vond ik dat zwaar. Het litteken bleek veel groter dan ik had verwacht. Het plekje zelf was ongeveer zo groot als de nagel van mijn wijsvinger, maar uiteindelijk hield ik een litteken van zo’n zes centimeter over. In je gezicht voelt dat enorm. Ik voelde me verminkt en onzeker.

Langzaam begon dat te veranderen. De schopjes in mijn buik werden een fijne afleiding. We verhuisden in die periode, wat ook voor afleiding zorgde. En ik begon video’s op TikTok te maken over mijn ervaring. Daarop kreeg ik berichten van mensen die door mijn verhaal hun eigen plekje hadden laten nakijken, en erachter kwamen dat zij ook huidkanker hadden. Dat gaf mijn litteken ineens een andere betekenis.”

Intuïtie

“Inmiddels ben ik twee grote littekens rijker: één in mijn gezicht en één van mijn keizersnede. Ze herinneren me allebei aan veerkracht, hoop en doorzettingsvermogen. De één zichtbaar voor iedereen, de ander alleen voor mij. Wat deze periode me vooral heeft geleerd, is om te vertrouwen op mijn intuïtie. Als er iets is waar ik nog meer op ben gaan vertrouwen sinds ik zwanger werd en moeder ben, dan is het dat wel. Soms is het gevoel moeilijk uit te leggen. Maar tot nu toe blijkt het ‘t steeds weer bij het juiste eind te hebben.”