Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 3 minuten

Lotje (16): ‘Mijn moeder kan alleen maar tegen me schreeuwen’

Sinds de scheiding van haar vader is er veel veranderd in het leven van Lotje (16). Waar ze vroeger een fijne band had met haar moeder, lijkt die nu vooral uit spanning en geschreeuw te bestaan. Lotje begrijpt waar de stress vandaan komt, maar het maakt het voor haar niet minder pijnlijk.

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Het is eigenlijk al twee jaar zo. Sinds mijn vader ineens vertrok. Hij liet ons achter met een enorme schuld en sindsdien is alles anders. Mijn moeder moest ineens alles alleen doen. Ze werkt zich kapot om alles te betalen en ik zie ook wel dat ze het zwaar heeft. Echt, ik snap het. Maar wat ik niet snap, is waarom ze alleen nog maar tegen me kan schreeuwen.

Omslaan

Het maakt niet uit wat ik doe. Als ik iets vraag, krijg ik een snauw. Als ik iets vergeet, wordt er geschreeuwd. Zelfs als ik gewoon iets vertel over mijn dag, kan het ineens omslaan. Laatst vroeg ik of ze me kon helpen met een opdracht voor school en toen zei ze meteen: ‘Denk je dat ik daar tijd voor heb?’ op zo’n toon dat ik eigenlijk meteen mijn mond weer hield.

Het is niet dat ze af en toe boos wordt. Nee, het is echt de hele tijd. Alsof ze altijd gespannen is en ik degene ben waar het op afgereageerd wordt. Als ik thuiskom van school, voel ik soms al spanning in mijn buik. Dan denk ik: hoe is ze vandaag? Is ze rustig of krijg ik weer alles over me heen?

Ik merk dat het me onzeker maakt. Ik ga steeds meer twijfelen aan alles wat ik doe. Of ik iets wel goed zeg, of ik haar niet boos maak, of ik niet weer iets verkeerd doe zonder het door te hebben. Ik ben veel stiller geworden dan vroeger. Ik zeg minder, vraag minder, omdat ik gewoon geen zin heb in weer zo’n reactie.

Ik mis haar 

En het gekke is: ik mis haar gewoon. Niet eens de moeder die alles perfect doet, maar gewoon een normale moeder die met me praat zonder te schreeuwen. Die vraagt hoe mijn dag was en ook echt luistert. Nu voelt het alsof we alleen nog maar botsen.

Ik heb wel geprobeerd er iets van te zeggen, een paar keer zelfs. Dat ik het vervelend vind dat ze zo tegen me praat, maar dan wordt ze alleen maar bozer. Dan zegt ze dat ze geen tijd heeft voor dit soort gesprekken of dat ik niet zo moet zeuren. En dan stopt het weer.

Boosheid afreageren

Ik snap echt wel dat ze stress heeft en dat het zwaar is. Maar ik ben toch ook haar kind? Ik kan er toch niks aan doen dat alles zo is gelopen? Soms voelt het alsof ik de boosheid krijg die eigenlijk voor iemand anders bedoeld is.

Ik wil gewoon dat het weer normaal gaat worden in huis. Dat ik me niet elke dag afvraag of ik iets verkeerd ga doen. Dat ik gewoon weer met mijn moeder kan praten zonder bang te zijn dat ze tegen me gaat schreeuwen. Want zo, zo word ik er alleen maar ongelukkiger van.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.