Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:02

Leestijd: 6 minuten

Moeder (38) verruilt Nederlandse opvoeding voor Italiaanse: ‘Hier draait alles om kinderen’

Meer loslaten, minder plannen en vooral: leven in het moment. In Italië ontdekte Jill Cairoli Cox (38) een heel andere manier van opvoeden. Samen met haar man en hun twee zoons (6 en 1) bouwde ze in Rome een leven op waarin Nederlandse structuur en Italiaanse warmte samenkomen.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“Ik verhuisde naar Italië voor de liefde. Eerst werd ik verliefd op een Italiaan, daarna op het land. Eerlijk is eerlijk: zonder hem was ik hier waarschijnlijk nooit gaan wonen. Toch ben ik achteraf heel blij met mijn keuze. Ik heb nooit spijt gehad.

Mijn man en ik zijn twintig jaar samen, waarvan acht jaar getrouwd. Hij komt uit Sicilië, maar woonde al in Rome voor zijn sport. Hij werd negen keer wereldkampioen motorcross en zijn team was gevestigd in de Italiaanse hoofdstad. Daarom verhuisde ik hem zeventien jaar geleden achterna naar Rome.

Verbazing

Onze zoontjes zijn 6,5 en 1 jaar oud. Mijn Italiaanse mama-vriendinnen zijn nog wekelijks verbaasd over mijn manier van opvoeden. Ik ben vrij precies, werk met schema’s en hecht veel waarde aan ritme en slaap. Ook kan ik best streng zijn.

Kleine dingen vallen dan al op, zoals het feit dat ik alles van de kinderen label, van jassen tot broodtrommels. Ook grotere dingen vinden ze gek, zoals het gebruik van een slaapwekker. Die wordt groen als de kinderen mogen opstaan, oranje als het bijna ochtend is en rood als het tijd is om te slapen.

Dat vonden mijn Italiaanse vriendinnen echt heel bijzonder. Maar omdat mijn kinderen goed slapen en een duidelijk ritme hebben, kreeg ik al snel de vraag of ik de link naar de slaapwekker wilde doorsturen.

Opvoeden in Rome

Italiaanse ouders gaan sowieso heel anders om met hun kinderen. Ze zijn vaak beschermender. De Nederlandse opvoeding voelt voor mij vrijer: kinderen krijgen meer ruimte om zelf te ontdekken, zelf te leren en hun eigen grenzen te verkennen.

In Italië zijn ouders sneller voorzichtig en maken ze zich eerder zorgen. Kinderen gaan niet naar buiten zonder jas, spelen minder snel buiten in de regen en er wordt terughoudender omgegaan met ‘gevaarlijke’ situaties.

Wat me ook opvalt, en waarvan ik denk dat Nederlanders nog iets kunnen leren, is het respect binnen families. In Italië hebben kinderen veel ontzag voor hun ouders en grootouders. Familie staat echt op nummer één. Dat zie je terug in hoe kinderen omgaan met hun ouders en opa’s en oma’s.

Naar school in Italië

Onze kinderen gaan naar school in een dorpje aan de zee, net buiten Rome. Ze zitten op een katholieke privéschool. Dat is in Italië heel normaal. Ze krijgen les van nonnen, dragen een uniform en de regels zijn vrij strikt, zeker vergeleken met Nederland.

Mijn eerste indruk was heel positief. Ik ben blij met de school en het schooluniform. Wel vind ik het jammer dat kinderen hier van groep drie tot en met groep acht dezelfde juf hebben. Dat heeft natuurlijk voordelen, maar ik zie er ook een nadeel in: je kunt geluk hebben met een juf, maar ook pech. En als het geen goede match is, zit je meerdere jaren daaraan vast, tenzij je van school verandert. Ik zou liever zien dat ze vaker wisselen van leerkracht.

Fijner vind ik wel hoe meedenkend Italiaanse scholen zijn met het werk van de ouders. Voor het werk van mijn man reizen we bijvoorbeeld naar wedstrijden over de hele wereld. De school denkt daarin altijd mee. Het is geen probleem om een dag eerder te vertrekken voor een vlucht. Ze vinden het juist waardevol dat kinderen de wereld zien, reizen en verschillende talen leren.

Combinatie van culturen

Onze kinderen zijn geboren in Italië en groeien heel Italiaans op. Ze weten niet beter dan hoe het hier gaat. Wel gaan we regelmatig naar Nederland en praat ik ook Nederlands met hen. Daardoor zijn ze nu al vloeiend in drie talen: Nederlands, Engels en Italiaans.

Mijn man heeft een open houding over de opvoeding. Hij vindt niet dat de Italiaanse manier de beste of de enige manier is. Dat geeft mij de ruimte om echt mijn eigen keuzes te maken. Ik combineer de dingen die ik waardeer aan de Nederlandse opvoeding met wat ik wil overnemen uit de Italiaanse cultuur.

Kinderen in het middelpunt

In Italië zijn kinderen altijd en overal welkom. Mensen nemen ze gewoon mee, zonder dat iemand dat gek of ongepast vindt. In restaurants worden kinderen meteen warm ontvangen. Ze krijgen aandacht, mogen soms zelfs even mee naar de keuken en er wordt meteen gevraagd wat ze willen eten, zodat ze snel hun pastaatje krijgen als ze honger hebben.

Er wordt echt rekening gehouden met kinderen. Het voelt soms bijna alsof het hele leven in Italië om kinderen draait, op een heel mooie en warme manier. Dat vind ik echt bijzonder om te zien.

Uitdaging

Tegelijkertijd voel ik me nog steeds heel Nederlanders in mijn manier van denken en doen. Daarop ben ik echt trots. Ik kijk nog steeds Nederlandse televisie en luister Nederlandse podcasts. Dat stukje blijft bij mij.

Ik worstel vooral met het gebrek aan planning in de Italiaanse cultuur. In Nederland zijn we gewend aan vooruitplannen en structuur. Hier gebeurt alles meer op gevoel en het vertrouwen dat het wel goedkomt. Ik vind het nog steeds moeilijk om los te laten, imperfectie te accepteren en dingen gewoon te laten zijn zoals ze zijn. Dat blijft een leerproces, waarin ik nog elke dag groei.

Heimwee naar Nederland

Heimwee naar Nederland had ik nooit, tot ik zesenhalf jaar geleden moeder werd. De enige manier van opvoeden die ik kende, was de manier waarop ik zelf ben opgegroeid. Ineens miste ik mijn ouders, familie en mensen om op terug te vallen. Iemand die even kan helpen, een oppas of gewoon even ondersteuning. Ik moest alles zelf uitvinden en leren. Dat was lastig, maar uiteindelijk gaf het me als moeder veel zelfvertrouwen.

Blik op de wereld

Ik ben ervan overtuigd dat kinderen die opgroeien in het buitenland of ouders hebben uit verschillende landen, worden gevormd op een heel mooie en brede manier. Hiervan hebben ze hun hele leven profijt. Dat geldt trouwens niet alleen voor de kinderen, maar ook voor de ouders en het gezin in het algemeen. Het laat je groeien, maakt je sterker en geeft je een compleet andere kijk op het leven.

Persoonlijke groei

In Italië leerde ik dat niet alles perfect hoeft. Dat kinderen zich ook heel goed ontwikkelen zonder strak schema en volledige controle. Inmiddels waardeer ik de nuchtere en zelfstandige kijk uit Nederland evenveel als de Italiaanse nadruk op warmte, nabijheid en écht samenzijn.

Dat laatste veranderde mij als persoon. Ik ben zachter geworden, warmer. Ik geef meer knuffels, heb meer aandacht en leef meer in het moment met mijn kinderen. Met mijn gezin in Italië wonen liet me groeien, als moeder en als mens.”