Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 2 feb 2026, 14:56

Leestijd: 3 minuten

Binnen twee jaar verloor Nanne haar vader en vier baby’s: ‘Ik gaf borstvoeding op de begrafenis van mijn vader’

“In een periode van twee jaar gebeurde er zoveel tegelijk in ons leven dat het bijna onwerkelijk voelt als ik erop terugkijk. Ons zoontje werd geboren, en kort daarna verloor ik mijn vader aan ALS, slechts drie maanden na zijn diagnose. Daarna volgden het verlies van mijn opa, tante, schoonoma en vier kindjes, ieder aan het einde van het eerste trimester van een zwangerschap”, vertelt Nanne van der Leer.

“Die tijd voelt achteraf vooral als overleven. Mijn focus lag volledig op ons kindje. Ik wilde hem beschermen tegen alles wat er in ons leven gebeurde. Dat is zwaar want ik was (en ben nog steeds) aan het rouwen, en tegelijkertijd wilde ik een blije en energieke mama zijn. Mede dankzij mijn ongelooflijk lieve man, mijn rots, kon ik het dragen.”

Onlosmakelijk verbonden

“Er zijn momenten die me altijd bij zullen blijven. Ik weet nog goed dat ik borstvoeding gaf tijdens de begrafenis van mijn vader. Dat moment gaf me een diep besef van hoe geboorte en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het één bestaat niet zonder het ander, en dat besef maakt dat ik nog bewuster in het leven sta. Laatst zei mijn zoontje: ‘Mama, ik doe het donker wel even uit.’ Toen besefte ik dat het donker niet uit kan. Het hoort erbij. Het nodigt ons uit om te voelen, te rouwen, maar ook om te genieten van al het moois dat er is. Niet elke dag is goed, maar er zit iets goeds in elke dag.

Veel mensen kennen rouw en verlies alleen abstract. En veel mensen denken dat rouw met de tijd vanzelf lichter wordt, maar meestal is dat niet zo. Rouw zit in kleine momenten: een woord, een plek, een geur die je onverwacht terugbrengt. Je leert niet over verlies heen te komen, je leert ermee leven. Je zoekt nieuwe manieren om je liefde voor iemand te uiten, omdat die persoon er niet meer is. Dat proces is onwennig en vaak eenzaam. Juist door vragen te stellen over herinneringen, door te praten over degene die er niet meer is, help je iemand helen en wordt rouwen minder eenzaam.”

Overeind

“In die tijd was het moeilijk om te voelen wat ik zelf nodig had. De zorg voor ons zoontje gaf mij houvast en hield me in beweging. Yoga, meditatie, lange wandelingen en boeken hielpen me om stil te staan en te verwerken. Werk gaf structuur en ritme; misschien klinkt dat gek, maar in mijn geval hield een vaste dagindeling mij overeind.

Nu ik mijn ervaringen met volgers deel, hoop ik dat mensen meenemen dat het leven alles tegelijk is. Juist in de meest verdrietige periodes heb ik ook het meest intense geluk ervaren. Het verlies van vier kindjes maakt dat ik nog bewuster geniet van ons zoontje. Het verlies van mijn vader maakt me dankbaarder voor vaderlijke steun in mijn leven. Zulke periodes verdiepen ook relaties. Mijn sociale kring is kleiner geworden, maar de mensen die zijn gebleven, zijn van onschatbare waarde.”

Stap voor stap

“Steun en liefde van anderen zijn allesbepalend geweest. Een maaltijd voor de deur, het herinneren van belangrijke dagen, een bloem die jouw gemis erkent, of gewoon stil naast jou en jouw pijn zitten, dat maakt je rijk.

Ik ben veranderd. Voorheen had ik een druk sociaal leven; nu raak ik sneller overprikkeld, en dat is oké. Deze periode heeft me geleerd om me meer over te geven aan het leven, dankbaar te zijn en te ontdekken hoeveel kracht ik heb. Zoals mijn vader zei: ‘Met volle angst vooruit.’ Die woorden krijgen elke dag meer betekenis. Het leven kan zwaar zijn, maar als je stap voor stap vooruitgaat, liefde vindt in jezelf en om je heen, kun je meer aan dan je denkt. Uiteindelijk geloof ik dat het leven niet tegen je werkt, maar voor je. Ook al voelt dat soms onvoorstelbaar. Vaak zie je de waarde van zo’n periode pas jaren later.”