Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen gisteren, 13:01

Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Dit is mijn laatste zomervakantie samen, ik ben klaar met mijn man’

Na jaren van trekken, praten en hopen heeft Noémi (37) een besluit genomen. Ze heeft drie kinderen, werkt fulltime en voelt zich al jaren degene die het hele gezin draaiende houdt. Deze zomervakantie gaat ze nog één keer met haar man en kinderen naar Spanje. Daarna wil ze de scheiding in gang zetten.

“Als je me een paar jaar geleden had gevraagd of ik ooit zou scheiden, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Ik geloofde echt dat je samen overal uit kon komen, zolang je maar bleef praten en allebei je best deed. Inmiddels weet ik dat het heel moeilijk is om een huwelijk te redden als uiteindelijk nog maar één persoon aan het trekken is.

Mijn man en ik werken allebei fulltime. Op papier zou je dus zeggen dat we allebei ongeveer evenveel doen. Alleen houdt dat op zodra de werkdag voorbij is. Dan begint mijn tweede baan. Ik haal de kinderen op, kook, draai wassen, ruim op, help met huiswerk, maak broodtrommels voor de volgende dag, regel speelafspraken, plan tandartsafspraken, koop verjaardagscadeautjes, houd de schoolapp in de gaten en zorg dat alles blijft draaien. Ondertussen zit mijn man meestal op de bank of verdwijnt hij ergens in de tuin, alsof zijn dag erop zit zodra hij zijn laptop dichtklapt.

Hetzelfde patroon

Het is niet eens dat hij helemaal niets doet. Als ik het letterlijk vraag, wil hij best een keer de vaatwasser uitruimen of de vuilnis buiten zetten. Maar ik moet overal om vragen. Alles moet ik bedenken, plannen en aansturen. Ik voel me soms meer zijn manager dan zijn vrouw. En eerlijk gezegd ben ik daar doodmoe van geworden.

Ik heb het zó vaak geprobeerd bespreekbaar te maken. Ik heb gehuild, boos gedaan, rustig uitgelegd, lijstjes gemaakt, taken verdeeld en zelfs relatietherapie voorgesteld. Iedere keer zei hij dat hij het begreep en dat hij echt zou veranderen. Dan ging het een week iets beter en daarna viel hij weer terug in hetzelfde patroon. Alsof hij erop vertrouwde dat ik het uiteindelijk toch wel weer zou oppakken. En dat deed ik ook. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat er drie kinderen rondlopen die nu eenmaal moeten eten, schone kleren nodig hebben en op tijd op school moeten zijn.

Frustratie 

Ik ben mezelf onderweg kwijtgeraakt. Ik zit werkelijk geen seconde stil. Als ik eindelijk op de bank plof, bedenk ik alweer wat ik morgen niet moet vergeten. Mijn hoofd staat altijd aan. En als ik dan naast me kijk en zie dat mijn man ontspannen een serie zit te kijken terwijl ik nog de keuken sta schoon te maken, voel ik alleen nog frustratie.

Het pijnlijkste is misschien wel dat ik me enorm op hem heb verkeken. Toen we elkaar leerden kennen, dacht ik dat we samen een leven zouden opbouwen. Dat we een team zouden zijn. Dat we elkaar zouden opvangen als het druk werd. Maar ik voel me al jaren alsof ik alles alleen doe, alleen woont er toevallig nog iemand in hetzelfde huis.

Gevoel sterker geworden

Er was niet één groot moment waarop ik besloot dat het klaar was. Geen affaire, geen enorme ruzie of iets spectaculairs. Het waren juist de honderden kleine momenten. Een paar maanden geleden merkte ik ineens iets geks. Ik was gestopt met hopen. Ik vroeg hem niet meer om te helpen, omdat ik het antwoord eigenlijk al wist. En toen besefte ik dat ik er emotioneel al een beetje uit was gestapt. Sindsdien is het gevoel alleen maar sterker geworden.

Deze zomer gaan we nog één keer met z’n vijven een week naar Spanje. De vakantie staat al maanden geboekt en de kinderen kijken er ontzettend naar uit. Dat wil ik ze niet afpakken. Ik ga mijn best doen om er voor hen een mooie week van te maken. Ze hoeven nu nog niet te merken wat er in mijn hoofd speelt. Maar voor mij voelt het anders, ik weet dat dit onze laatste vakantie als gezin zal zijn.

Als we terug zijn, ga ik de scheiding regelen. Mensen zeggen weleens dat scheiden de moeilijkste beslissing is die je kunt nemen. Dat geloof ik ook. Maar nog twintig jaar doorgaan zoals het nu gaat, voelt voor mij nog veel zwaarder.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Musthave volgens de redactie:

Met de steeds warmere zomers is een airco voor veel gezinnen geen overbodige luxe. Deze compacte mobiele airco zonder afvoerslang zorgt snel voor verkoeling en blaast krachtige, koude lucht. Gebruikers zijn bovendien erg tevreden: het apparaat krijgt op bol een gemiddelde beoordeling van 4,5 uit 5 sterren.

Mobiele airco zonder afvoer-mobiele airco zonder slang-3-in-1 mini-afvoerloze draagbare airconditioner-mobiele airco voor slaapkamer-3 windsnelheden, grote watertank, luchtkoeler voor slaapkamer, thuiskantoor-wit € 43,59 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties