Lisette Gerbrands Ouders Bijgewerkt: 6 feb 2026, 13:41

Leestijd: 3 minuten

Opvoedexpert over de kracht van ervaringen delen: ‘Veel ouders worstelen in stilte’

De uitspraak “it takes a village to raise a child” bestaat niet voor niets. Toch speelt ouderschap zich tegenwoordig steeds vaker af achter gesloten deuren. Binnen één gezin, gedragen door één of twee volwassenen die alles moeten kunnen: zorgen, begrenzen, begrijpen, dragen. Volgens ouder- en opvoedexpert Anne-Marie Stevens wringt daar iets fundamenteels.

“Van oudsher deden we opvoeden samen. Met familie, buren, andere ouders. Die gezamenlijke bedding zijn we grotendeels kwijtgeraakt, en dat maakt ouderschap zwaarder dan nodig. Veel ouders worstelen in stilte. Uit loyaliteit, schaamte of het idee dat ze het zelf moeten oplossen. “Dat is zo’n gemiste kans,” zegt Anne-Marie. “Juist in het delen ontstaat draagkracht. Samen zie je meer, samen kun je relativeren. Ouderschap wordt lichter als je het niet alleen hoeft te dragen.”

Waarom juist nu zo belangrijk

Volgens Anne-Marie staat de druk op ouders hoger dan ooit. “We moeten veel ballen tegelijk in de lucht houden, terwijl de lat steeds hoger ligt.” Sociale media versterken dat gevoel. Ouders zien vooral het eindplaatje: rust, controle, leuke momenten. Wat ontbreekt, is het proces daarachter. “Als ouders hun ervaringen eerlijk delen, gebeurt er mentaal en emotioneel iets essentieels,” legt ze uit. “Spanning zakt. Het gevoel van tekortschieten maakt plaats voor perspectief.” Door woorden te geven aan zorgen, twijfels of kleine successen, ontstaat letterlijk ruimte in het hoofd. “Het stresssysteem krijgt het signaal: ik ben niet de enige. Dat werkt regulerend. Ouders voelen zich minder overspoeld, minder schuldig en durven weer nieuwsgierig te kijken naar hun kind, in plaats van alleen te reageren vanuit vermoeidheid of frustratie.”

Wat delen verandert

In haar werk ziet Anne-Marie duidelijke verschillen tussen ouders die hun ervaringen delen en ouders die alles alleen proberen te dragen. “Ouders die delen ontwikkelen sneller mildheid. Voor zichzelf én voor hun kind.” Ze herkennen hun eigen patronen, durven te reflecteren en maken bewustere keuzes.

Ouders die alles alleen dragen, staan vaak continu ‘aan’. Hun stressniveau is hoger, hun lontje korter. “Ze gaan nog harder hun best doen, maar raken juist onduidelijker of onvoorspelbaarder in hun reacties.” Dat werkt door in het gedrag van kinderen, waardoor er gemakkelijk een neerwaartse spiraal ontstaat. “Delen maakt ouders niet zwakker,” benadrukt Anne-Marie. “Het maakt ze steviger. Ze voelen zich minder alleen, en dat zie je terug in hoe ze nabij zijn, grenzen stellen en reageren.”

Wanneer delen verbindt (en wanneer niet)

Delen is niet altijd helpend, waarschuwt Anne-Marie. “Het werkt verbindend als het eerlijk is. Als het gaat over het proces, niet alleen over het resultaat.” Over wat schuurt, wat lastig is, en wat je leert onderweg. Het wordt ondermijnend wanneer delen verandert in vergelijken. “Als ouders vooral het idee krijgen dat anderen het beter doen.” Dan voedt delen onzekerheid in plaats van verbinding. Het verschil zit in de intentie: deel je om contact te maken, of om te voldoen aan een onzichtbare norm? “Veilige verbinding ontstaat pas als ouders zichzelf mogen laten zien, zonder zich te hoeven bewijzen.”

‘Ik ben niet de enige’

Herkenning speelt daarin een sleutelrol. “Op het moment dat een ouder beseft: dit ligt niet alleen aan mij, verschuift er iets fundamenteels.” Schaamte verdwijnt, en waar schaamte verdwijnt, ontstaat ruimte om te leren. “Normaliseren betekent niet bagatelliseren,” zegt Anne-Marie. “Het betekent erkennen dat opvoeden complex is.” We hebben er geen opleiding voor gevolgd, terwijl het misschien wel de meest intense taak is die we doen. “Waarom zouden we dat alleen moeten doen?”

Uitnodiging

Voor ouders die het spannend vinden om te delen, heeft Anne-Marie een heldere boodschap: “Hulp vragen is geen falen. Het is verantwoordelijkheid nemen.” Je hoeft niet alles te delen, en niet met iedereen. “Begin klein. Met één persoon. Of met één zin: ‘Ik merk dat ik dit lastig vind.’” Ouders hoeven geen andere ouder te worden. Ze mogen leren, oefenen en bijsturen. “En dat lukt zelden in isolatie.” Verbinding met andere ouders is geen luxe, besluit ze, maar een basisvoorwaarde. “Juist door te delen, blijf je in ontwikkeling. En dát is wat kinderen uiteindelijk het meeste nodig hebben.”