Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 3 minuten

Sophie studeerde cum laude af, maar wil dochter niet in het onderwijssysteem: ‘We doen nog vaak alsof dit de enige juiste weg is’

Sophie Latumaelissa (40) dacht altijd dat studeren de juiste weg was. Ze haalde goede cijfers, deed netjes wat er van haar verwacht werd en studeerde uiteindelijk cum laude af als psycholoog. Maar ergens onderweg begon het te wringen. Niet meteen, maar langzaam. “Alsof ik me steeds vaker afvroeg: voor wie doe ik dit eigenlijk?”

“Het idee dat mijn kind straks datzelfde systeem in zou gaan, voelde niet goed. Toen ik eenmaal zwanger was, wist ik het eigenlijk vrij snel: het traditionele schoolsysteem past niet bij hoe ik naar ontwikkeling kijk. Die twijfel zat er al vóórdat ik zwanger werd maar dat inzicht is in de vijf, zes jaar daarvoor al gegroeid.”

Enige juiste weg

“Wat mij vooral opvalt, is hoe sterk alles gericht is op één norm. Kinderen moeten vijf dagen per week naar school, stilzitten, luisteren, presteren. Het idee is: zo ontwikkel je je sociaal en bouw je aan je toekomst. Dat systeem is in mijn ogen heel geconditioneerd. We leren kinderen zich gedragen en presteren op een manier die al meer dan honderd jaar bestaat. Het komt uit een tijd waarin mensen werden klaargestoomd voor werk in fabrieken. Toen was onderwijs een enorme vooruitgang, maar we zijn inmiddels zoveel verder. Toch doen we nog vaak alsof dit de enige juiste weg is.

Wat me echt raakt, is hoe snel kinderen een label krijgen. ‘Druk’, ‘ongeconcentreerd’, ‘niet gemotiveerd’. Terwijl ik denk: misschien past het systeem gewoon niet bij dat kind. Mijn buurvrouw heeft bijvoorbeeld twee kinderen met ADHD en die moeten medicatie nemen om op school te mogen blijven. Dat soort verhalen hoor ik vaker en dat vind ik heftig.”

Intens

“Onze dochter gaat twee dagen per week naar een school waar meer ruimte is. Daar zie ik hoe anders het kan. Er is bijvoorbeeld een jongetje dat veel energie heeft en moeite heeft met stilzitten. In plaats van hem te corrigeren, mag hij even naar buiten om te rennen. Zo simpel kan het zijn: kijken naar wat een kind nodig heeft, in plaats van het kind aanpassen aan het systeem.

Want laten we eerlijk zijn: voor een kind is het best intens om elke dag met 25 of 30 andere kinderen in een ruimte te zitten. Als volwassene zouden we daar zelf ook moe van worden. Toch verwachten we dat kinderen zich aanpassen en noemen we het een probleem als dat niet lukt. Ik geloof niet dat er iets ‘mis’ is met die kinderen. Ik denk juist dat ze perfect zijn zoals ze zijn, maar dat niet iedereen past in een systeem waarin je vooral moet volgen.”

Human Design

“De afgelopen jaren ben ik me gaan verdiepen in Human Design. Dat heeft me geholpen om mezelf beter te begrijpen, maar ook om anders naar mijn dochter te kijken. Niet als iemand die moet voldoen aan een norm, maar als iemand met een eigen manier van leren, voelen en ontwikkelen.

Voor mij draait opvoeden om eigenwaarde. Ik wil dat mijn dochter weet wie ze is, dat ze op zichzelf vertrouwt. De eerste jaren van haar leven zijn daarin zo belangrijk. Ik wil haar die basis zoveel mogelijk zelf meegeven, voordat de buitenwereld daar invloed op krijgt. Dat betekent niet dat school per definitie slecht is. Maar wel dat het niet de enige weg is. En dat we als ouders mogen onderzoeken wat past bij ons kind. Veel mensen weten niet eens dat er alternatieven zijn.”

Eigen keuzes

“Als mijn dochter later wil studeren, zal ik haar daarin steunen. Natuurlijk. Maar ik weet: succes ziet er voor iedereen anders uit. Mijn belangrijkste advies aan ouders is dan ook ‘Kijk echt naar je kind. Niet naar wat ‘hoort’, maar naar wat past. En durf daarin je eigen keuzes te maken.’”