Lynn (36) droeg een baby voor twee vaders: ‘Ik voelde meteen dat ze bij hen hoorde’
Toen Lynn Giliam (36) een appje kreeg met de vraag of ze draagmoeder wilde worden voor Ruthger en Marijn, hoefde ze eigenlijk niet lang na te denken. Negen maanden later hield ze hun dochtertje vast, om haar vervolgens met een gerust hart in de armen van haar vaders te leggen. “Ik voelde direct: jij hoort bij je papa’s.”
Toen Ruthger en Marijn op zoek waren naar een draagmoeder, kwam haar naam via via ter sprake. Voor haar kwam die vraag niet helemaal uit de lucht vallen. “De wens om ooit draagmoeder te zijn zat eigenlijk al langer in mijn hoofd”, vertelt ze. “Ik zei vroeger weleens: als een van mijn zusjes geen kinderen kan krijgen, dan wil ik dat voor haar doen.”
Van appje naar draagmoederschap: waarom Lynn direct ja zei
Zelf had ze twee fijne zwangerschappen gehad en ze wist hoe bijzonder ze het vond om een kindje te dragen. Toch had ze nooit gedacht dat ze daadwerkelijk draagmoeder zou worden. Tot ze een bericht kreeg van Ruthger en Marijn.
“Mijn zus vertelde dat zij een kinderwens hadden en op zoek waren naar een draagmoeder. Twee dagen later kreeg ik een uitgebreid appje met de vraag of ik erover wilde nadenken. Ik was toen 36 en dacht: als ik dit ooit wil doen, dan moet het nu gebeuren. Ik heb er een nacht over geslapen en wist het eigenlijk meteen. Ik ga dit doen.”
Ze kende de mannen al. Met Ruthger zat ze vroeger op school en via familie en vrienden waren de contacten gebleven. “Ik wist wat voor lieve kerels het zijn. Ik gunde het hen ontzettend. Toen we elkaar ontmoetten voelde het ook direct goed. Als die klik er niet was geweest, had ik me altijd nog kunnen terugtrekken. Maar dat gevoel heb ik nooit gehad.”
Waarom de zwangerschap anders voelde dan bij haar eigen kinderen
Veel mensen vragen haar hoe het is om zwanger te zijn van een kindje dat je uiteindelijk niet zelf gaat opvoeden. Voor Lynn voelde dat vanaf het begin anders dan bij haar eigen kinderen.”Ik wilde zelf geen kinderen meer. Geen slapeloze nachten en geen opvoeding meer. Dat hoofdstuk had ik afgesloten. Daardoor kon ik heel goed voor ogen houden waarom ik dit deed. Dit kindje zou een geweldige toekomst krijgen bij haar vaders.”
Tijdens de zwangerschap merkte ze dan ook dat de hechting anders verliep. “Bij mijn eigen kinderen voelde ik steeds: dit is mijn kind. Nu was dat anders. Ik moest me er juist niet te veel aan hechten. Anders wordt loslaten ook veel moeilijker.”
Ook haar eigen kinderen werden vanaf het begin meegenomen in het proces. “Ze waren zes en tien jaar oud en oud genoeg om het te begrijpen. Ik heb uitgelegd dat dit hun halfzusje was, maar dat ze bij andere papa’s zou gaan wonen. Ze hebben Ruthger en Marijn meteen leren kennen en gingen zelfs mee naar de echo’s. Daardoor was het voor hen heel normaal.”
De bevalling: ‘Jij hoort bij je papa’s’
De bevalling noemt ze nog altijd een van de mooiste momenten van het hele traject. Ruthger en Marijn waren erbij toen hun dochter werd geboren.”Het ging allemaal heel snel. Pas later, toen ik foto’s terugkeek, zag ik dat Marijn tijdens de bevalling mijn hand vasthield. Dat had ik op dat moment niet eens door. Toen werd ik wel emotioneel. Je zag op die foto’s hoeveel het voor hen betekende.”
Na de geboorte wilde ze het meisje eerst zelf even vasthouden. “Ik wilde voelen wat dat met me deed. Maar al heel snel voelde ik: jij moet naar je papa’s. Dat was echt mijn eerste gedachte. Zij hebben daarna uren met haar geknuffeld en contact gemaakt. Dat vond ik belangrijk. Die hechting moest bij hen beginnen.”
Waarom Lynn bewust afstand hield tijdens de kraamweek
De dagen daarna waren misschien nog wel vreemder dan de bevalling zelf. Het meisje moest nog even in het ziekenhuis blijven, terwijl zij naar huis ging. Je bent net bevallen, maar gaat zonder baby naar huis. Ik kreeg zelfs kraamzorg. Dat vond ik misschien nog wel het vreemdste van alles.”
Bewust koos ze ervoor om niet voortdurend aanwezig te zijn tijdens de eerste dagen van het nieuwe gezin. “Sommige draagmoeders brengen de kraamweek samen door met de ouders. Dat wilde ik niet. Ik vond dat Ruthger en Marijn alle ruimte moesten krijgen om een gezin te worden. Zij waren de ouders.”
Hoe ziet hun contact er nu uit?
Inmiddels ziet ze hun dochter regelmatig. “Ik zie haar echt als een nichtje. We spreken elkaar af en toe, gaan samen eten en sturen foto’s. Dat contact vinden we allemaal belangrijk.”
Ook over de toekomst zijn ze helder. Als hun dochter later vragen krijgt over haar ontstaan, zullen ze daar open over zijn. “Ze gaat natuurlijk vragen stellen. Dat is heel normaal. Dan vertellen we haar eerlijk hoe het gegaan is.”
De vraag die ze het vaakst krijgt, is hoe ze afstand heeft kunnen doen van een baby die ze negen maanden heeft gedragen.”Veel mensen zeggen: hoe kun je dat nou? Maar voor mij zat het verschil in mijn mindset. Ik wist vanaf het begin dat dit niet mijn kindje was. Ik droeg haar voor iemand anders. Sommige vrouwen zouden dat niet kunnen, en dat is helemaal prima. Dan moet je het ook niet doen.”
Zelf kijkt ze met een warm gevoel terug op het hele traject. “Ik heb niet alleen een bijzonder avontuur meegemaakt, maar ook mooie mensen erbij gekregen in mijn leven. Ik ben een echt familiemens. Iedereen verdient een liefdevol gezin. Dat ik daaraan heb mogen bijdragen, voelt voor mij als het mooiste cadeau dat ik iemand kan geven.”
Favoriete speelgoed van de redactie
Onze redactie is altijd op zoek naar speelgoed dat meer doet dan alleen vermaken. Wij selecteren speelgoed dat niet alleen kwalitatief en duurzaam is, maar ook bijdraagt aan de ontwikkeling en aansluit bij de principes van Montessori.
Stapelstein
Redacteur Vera: “Die kleurrijke stapelstenen kun je gebruiken om het evenwicht van je kind te trainen, ze kunnen erop zitten/tollen of ze kunnen ze op kleur sorteren.”
Magneettegels
Redacteur Lisette: “Mijn twee jongens (6 en 3) bouwen er de meest fantasierijke creaties mee, van kastelen tot metershoge knikkerbanen en autogarages. En dat maakt het, tussen alle dino’s door, misschien wel het leukste speelgoed in huis.”
Kapla
Kapla
Hoofdredacteur Sofie: “Simpeler kan het niet: blankhouten latjes, Mijn kinderen (4 en 6) zijn er gek op en maken er de mooiste bouwwerken van. Van hekjes voor de boerderij tot de Eiffeltoren. En het stimuleert ook nog hun creativiteit en bouwkundig inzicht.“
Houten regenboog
Redacteur Amarins: “Mijn zoon (2) gebruikt de bogen voor van alles: als brug, tunnel, huisje voor poppetjes of zelfs als wieg voor zijn knuffels. Het nodigt uit tot vrij spel en hij oefent er ongemerkt zijn motoriek, ruimtelijk inzicht en creativiteit mee.”
Lichtgewicht fiets
Redacteur Sofie:“Op deze lichtgewicht kinderfiets hebben mijn beide kinderen heel snel leren fietsen.”
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F06%2FSchermafbeelding-2026-06-15-170301.png)
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F06%2FLynn1.jpeg)